Neerslag

Nee hoor, ik ben geen lid meer. Niet van een vereniging, niet van een club, niet van een kerkgenootschap en zelfs niet van een politieke partij. Geen uitgeworpen net waarin de massa verstrengeld raakt, geen bestuursregeltjes en organisatie uitgangspunten. Nee, zelfs geen digitaal nummer, waarmee mijn vaderland z'n onderdanen tegenwoordig aanspreekt, waarmee ze bij gebrek aan fatsoen onze doopnamen zijn vergeten. Waarom ook, zou ik lid zijn van een groep en daarmee mijn individuele keuzes laten beknotten door bestuurlijke regeltjes en statuten. Het is de wet, waaraan ik me moet houden, en zelfs die veranderd regelmatig en is vaak voor meerdere uitleg vatbaar. Ik rij geen motor, gelukkig maar, men zou mij kunnen aanzien voor een crimineel. Ik ben wel een echte bluesliefhebber, had tot voor kort lang haar, droeg een bandana en rijd nog steeds in een mintgroene bestelbus die je van kilometers ver ziet aankomen. Het heeft me zeker 100 uur van m'n leven gekost, die grensovergangen ...

Hectiek, iedere dag weer. Diverse onderwerpen per dag roepen om over geschreven te worden. De bloggers tikken zich het klaplazerus, reaguurders hebben het zo druk dat er geen tijd meer is om te denken aan fatsoen of enigszins begrijpelijke zinnen. Kranten staan vol met onzin en zaken die slechts de waan van de dag versterken. De grote lijnen, bedreigingen, toekomstige problemen en achtergrond verhalen zijn verdreven door tweets van politici en televisie-experts als kop boven een smeuïg artikel. Waar kan de serieuze blogger nu nog eer aan behalen? Over dat briefje van Henk Bleeker misschien? Nee, niet dat papiertje dat over de tafel ging bij Pauw en Witteman, maar die welgemeende geste tijdens dat interview met een journaliste. “Als je wilt mogen jij en je moeder wel met me mee naar huis. Ik heb paardjes.....” Ze vergat haar moeder mee te nemen en de gevolgen zijn uitgebreid besproken in de media. Over de toename van terroristische en criminele organisaties misschien? Bendes die ziek...

Nee, er ligt geen sneeuw. Aan de hemel staan slechts donkere wolken, die het verdriet complementeren met ontroostbare huilbuien. Stille straten, hier en daar een particuliere lichtslang voor de gesloten luiken. De sfeer wordt kunstmatig veraangenaamd door opgetrokken bogen, knipperende lampjes en potsierlijk verlichte kruizen waarmee plaatselijke overheden de stemming proberen de verdoezelen. Een paar verdwaalde emigranten komen samen in, een tot café omgebouwde, schuur en houden de illusie hoog met traditionele gerechten uit het thuisland en alcohol, veel alcohol. Ongemotiveerd draait een monteur de, door omgewaaide bomen, gebroken telefoonverbindingen weer aan elkaar. De nummers zijn op creatieve wijze herverdeeld. Of de lijnen hersteld zijn en wie de telefoon gaat opnemen blijft een verrassing. Misschien is het wel de mooiste onbenulligheid die de Kerst een onverwachte wending geeft, nieuwgeboren contacten en onbegrepen gesprekken. De verspreiding van goede voornemens door een ana...

Sommige zijn veroordeeld tot een voetstuk, anderen slepen een kruis met zich mee. De meesten trekken een stoel onder de tafel uit en verheffen zich zo boven het gepeupel. Van vakbondsleider naar miljonair, van prins naar schavuit, van priester naar pedofiel, van politieagent naar knokploegaanvoerder. Stoelen zijn wankele schavotjes wanneer je een zwaargewicht wordt. De aangeboren last van het kruis dat wordt gedragen, ontpopt zich soms in extremistische denkbeelden, en niet minder vaak in ondoordachte beweringen. Waren we niet verbolgen over de uitlatingen van de hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwsblad aan het adres van een gewaardeerd politica. We spraken over schande en een onrechtmatige kwetsing van iemands persoonlijke leven. Zij, Jeanine Hennis Plasschaert was door de waardering van velen, zojuist op een voetstuk geplaatst vanwege haar goede werk in het Europees Parlement. Niet dat haar inzet voor onze privacy continuering vond in haar werk als nationaal parlementariër, maa...

Te klein waren ze nog, Hendrik en Imke. Te klein om imaginaire begrippen als God, de heilige geest en een niet aan te raken ziel te begrijpen. De eerste levensjaren stonden in het teken van voorbereiding op het aanvaarden van de onheilspellende visioenen over toekomstige consequenties van atheïstisch gedrag. Ze wisten niet beter dan dat hun ouders de waarheid in pacht hadden. De hemel werd vertegenwoordigd door cadeautjes. De zak stond synoniem voor de hel en de Ark werd uitgebeeld door een stoomschip waarop de goedheiligman vanuit het koninkrijk Gods zijn weg vond naar de lage landen. Nee, bij die heidenen kwam hij niet, die kwamen niet in aanmerking voor snoepgoed, waarmee de zegen door de kamer werd gestrooid. In den beginne waren de demonen nog niet geïnterpreteerd, maar na de ontdekking van de zwarte volken in Afrika waren ze al snel een goed alternatief. Naast oom Karel, met een stuk schapenvacht op zijn kin en gehuld in een rood tafelkleed, introduceerde een met roet ingesmeer...

Een Nieuw-Zeelandse vrouw die dacht dat haar man er een ander op nahield, nam wraak door met de auto de woning van haar rivale binnen te rijden. Nadat ze dwars door een hek was gereden en de garagedeur had geramd, kreeg ze te horen dat de vrouw in kwestie heel ergens anders woonde. Dat bleek tijdens de zitting in de rechtbank van de plaats Nelson, waar de 25-jarige vrouw moest voorkomen. Met haar onbesuisde actie veroorzaakte ze eind juni voor 25.000 euro schade. Valt nog mee, die schade. Erger is natuurlijk dat ze door haar onwetendheid en zonder zich verdiept te hebben in de situatie, nu zal moeten boeten voor haar daad. In de rechtbank vertelde ze dat ze op de mobiele telefoon van haar echtgenoot sms'jes had aangetroffen van een andere vrouw. Ze confronteerde hem ermee toen ze samen in de auto zaten en dwong hem het adres van de vermeende minnares te geven. De man noemde vervolgens een adres aan Trafalgar Street. De vrouw zette direct koers naar het appartementencomplex, waar...

Hommeles in Londen, tegenslagen op de beurzen, investeringsstop in de meeste Europese landen, schuld, werkeloosheid en een heldere blik in het zwarte gat van de globalisering. Het vingerwijzen is al weer begonnen. De schuldigen van die grootschalige rellen in Groot-Brittannië zijn natuurlijk de “buitenlanders”. En zo als altijd zijn er lieden die daar een simplistische oplossing voor aandragen; deportatie of op z'n minst “schieten met scherp”. Het volk roert zich, nee, niet op de manier zo als het zou moeten, maar petities worden in de prullenbak gegooid, demonstraties uit het zicht geplaatst door het sluitende luiken van regeringsgebouwen. In die Londense “prachtwijken” wonen blanken, zwarten en Aziaten relatief vreedzaam naast elkaar, verbonden door één gemene deler; armoede. Net als in Nederland heeft het Verenigde Koninkrijk een zogenaamde conservatieve, liberale regering. De verworvenheden van een jaar regeren door Rutte's grote vriend Cameron bereiken het daglicht. He...