Op een alp is de hemel dichterbij.
Je zult maar een verstokte roker zijn. Geen stress, geen depressies, gemoedelijk en gezellig in de omgang. Je zult maar mee doen aan de internationale rokjesdag. Je zult maar betrokken raken in een ernstig busongeluk en zwaar gehandicapt overleven. Je zult maar een mens zijn, een individu. Je zult maar in een land wonen waar de premier zich schaart in illuster gezelschap van grootheden als Berlusconi en Orbán.
Hoe raar is de gewaarwording voor een astmapatiënt tijdens een vakantiereisje in Turkije, als bij gebrek aan “Ventolin” blijkt dat bij aankoop, in een plaatselijke apotheek, de prijs slechts 20% van de Nederlandse is. Honderdduizenden puffertjes die jaarlijks over de toonbank gaan tegen een viervoudige prijs. Geen wonder dat de kosten van de gezondheidszorg in Nederland zo hoog zijn.
De discussie over rokers die dan maar meer moeten betalen voor hun ziektekosten gerelateerd aan hun gedrag is zelfs in de PVDA een punt van aandacht. Mensen die depressies en stress oplossen met medicijnen en therapie, in plaats van een sigaretje, betalen die middelen en behandelingen voortaan zelf. Natuurlijk worden de kosten van vrouwen die na de “Rokjesdag” met een blaasontsteking bij de huisarts komen gewoon contant afgerekend. Amateurvoetballers betalen de behandelingskosten van gebroken enkels, afgescheurde spieren en hoofdverwondingen opgelopen tijdens de schermutselingen achteraf, voortaan zelf. Wintersporters zien af van ziektegeld tijdens hun afwezigheid bij hun werkgever als ze weken moeten revalideren na een uitglijer. Natuurlijk komen ze ook op voor de kosten van het gips en de revalidatie.
Hoe confronterend is de gewaarwording met de verworvenheden van de tegenwoordige tijd. Vroeger ging een schoolreisje naar de Efteling, Apenheul of Madurodam. Tegenwoordig gaan 11-jarige leerlingen van een basisschool op skivakantie in het verre buitenland. Crisis? Nee, ouders betalen zonder schroom de kosten, scholen blijken budget genoeg te hebben. Het moet groter, verder weg, langer en luxer. Het draagt waarschijnlijk meer bij aan de ontwikkeling van een kind, dan het leren rekenen, lezen, en schrijven. Waar het in deze huidige tijd nuttig zou zijn om volgende generaties weer onder ogen te laten zien dat de mogelijkheden echt niet tot in de hemel reiken, ook niet op een alp, worden ze gewoon met de verworvenheden van geld en macht. Hoe zeer zal de verontwaardiging zijn als blijkt dat er geen middelen zijn om een PGB te vertrekken, zo'n slachtoffer van een verschrikkelijke tunnelramp wordt dat nogmaals door de tunnelvisie van de nieuwe liberale slogan; Het recht van de sterkste en aandeelhouders. In de traditie van regeringsleiders als Berlusconi en Orbán, houden Rutte en z'n kornuiten iedere vorm van beschaving en menselijkheid buiten de deur, en waar die nog aanwezig is wordt er een marktconform prijskaartje aangehangen. De menselijke maat, sociale verantwoording en bescherming voor het minder sterke individu worden op criminele wijze om zeep geholpen.
Nu is er in Den Haag een internationaal strafhof.......
Netwerken, Netwerpen
Nee hoor, ik ben geen lid meer. Niet van een vereniging, niet van een club, niet van een kerkgenootschap en zelfs niet van een politieke partij. Geen uitgeworpen net waarin de massa verstrengeld raakt, geen bestuursregeltjes en organisatie uitgangspunten. Nee, zelfs geen digitaal nummer, waarmee mijn vaderland z'n onderdanen tegenwoordig aanspreekt, waarmee ze bij gebrek aan fatsoen onze doopnamen zijn vergeten. Waarom ook, zou ik lid zijn van een groep en daarmee mijn individuele keuzes laten beknotten door bestuurlijke regeltjes en statuten. Het is de wet, waaraan ik me moet houden, en zelfs die veranderd regelmatig en is vaak voor meerdere uitleg vatbaar.
Ik rij geen motor, gelukkig maar, men zou mij kunnen aanzien voor een crimineel. Ik ben wel een echte bluesliefhebber, had tot voor kort lang haar, droeg een bandana en rijd nog steeds in een mintgroene bestelbus die je van kilometers ver ziet aankomen. Het heeft me zeker 100 uur van m'n leven gekost, die grensovergangen van Nieuweschans naar het Duitse Bunde. Telkens weer controle, telkens weer onbetaald oponthoud. Het kon niet anders zijn dan dat zo'n langharig individu iets te verbergen had. Destijds was ik voorzitter van een Culturele raad, bestuurslid bij diverse organisaties waaronder de plaatselijke ondernemersvereniging. Zij faciliteerde me met een netwerk van klanten en gelijkgestemden. Volgens de huidige inzichten van de liberale tijd, was ik dus lid van meerdere, min of meer, criminele organisaties.
Onze voormalige heldin en "Angel against Hell", Jeanine Hennis loopt met haar partijminister vooruit op onderzoeken waaraan nog geen enkele conclusie kan worden getrokken. Haar standpunt; als verenigingen, clubs of organisaties hun leden faciliteren bij activiteiten die in strijd zijn met de wet, moeten ze worden verboden. Een utopie. De SGP bestaat nog steeds (sterker nog, ons huidige kabinet rekent op hun steun), het Wereld Natuurfonds faciliteert nog steeds grote soja ondernemingen in Zuid-Amerika, die met hun “Round-Up” de natuur en mensen daar vergiftigen. Er zijn eigenlijk geen voorbeelden van zulks corrupte organisaties die ooit zijn verboden, de meesten hebben zelfs geen officieel bestaan. De populistische politiek is het netwerken ontstegen. Het spreekwoordelijke “balletje op gooien” of “luchtballonnetje oplaten” zijn vervangen door het Netwerpen, dat is veel gemakkelijker. Onder de bezielende leiding van Geert Wilders gooien ze een net over alle islamieten, dan zit er altijd wel een extremist of crimineel bij. Ze kunnen de netten niet aanslepen. Eentje over alle uitkeringsgerechtigden, eentje over alle motorrijders, eentje over alle Grieken, eentje over alle....
Binnen een ondernemers organisatie zoek je naar persoonlijke oplossingen, speel je elkaar de bal toe bij opdrachten en probeert gezamenlijke belangen als lage personeelskosten, zo min mogelijk belasting betalen, concurrenten buiten de deur houden en zo hoog mogelijke prijzen te bewerkstelligen door druk uit te oefenen op plaatselijke politici en ambtenaren. Een etentje hier, een mooi aangelegd tuintje daar. De gemeente secretaris krijgt een balkonnetje, de plaatselijke makelaar voorkennis van een ophanden zijnde verkoop van gemeentelijk onroerend goed. Het netwerk faciliteert in contacten waarmee een ieder z'n voordeel haalt. De ene organisatie blinkt uit in anonimiteit, draagt misschien een ring waarmee de verbondenheid wordt onderschreven of verschuilt zich achter charitatieve uitgangspunten. Anderen gaan door het leven als politieke vereniging, forum of kerkgenootschap. De ene profileert zich door naamsbekendheid en vernoemd zich naar een hotel, skeletonderdelen of gebruikt termen als vrijheid, vrede, democratie en sociaal, een andere profileert zich door symbolen als Jakobsschelpen, gekleurde stropdassen, passers, hamers, rozen, vogels als adelaars en meeuwen, kruizen en leren jassen met opgenaaide pailletten.
De wereld is vol met criminele organisaties, tenminste als je daar fraude, persoonlijke verrijking, intimidatie, misbruik en andere onderdrukkende consequenties toe mag rekenen. Politieke partijen zijn vaker niet meer dan een opstapje naar persoonlijke roem. Niet voor niets zijn de directeuren en voorzitters van “goede doelen” organisaties in veel gevallen “grootverdieners”. Zou het niet de Rechterlijke Macht moeten zijn die de grens bepaald? Met alle feiten op tafel, alle getuigen horende en bewijsstukken inziende is het aan de rechter om te bepalen welke ambtenaar corrupt is, welke politici zich heeft laten betalen door een lobbyist, welke onderwereld baas heeft betaald voor de dood van een andere, welke extreem christelijke of islamitische man zijn vrouw onderdrukt, welk ondernemerskartel illegale afspraken heeft gemaakt, welke motorrijder zich schuldig maakt aan drugshandel of afpersing, welke oliemaatschappijdirecteur verantwoordelijk is voor de vervuiling van stranden, dode dieren en kankerzieke mensen.
Elke visser kan je vertellen dat de zee snel leeg is als je de massa op vist om de bijvangst in de netten te krijgen.
Columnisten Leed...
Hectiek, iedere dag weer. Diverse onderwerpen per dag roepen om over geschreven te worden. De bloggers tikken zich het klaplazerus, reaguurders hebben het zo druk dat er geen tijd meer is om te denken aan fatsoen of enigszins begrijpelijke zinnen. Kranten staan vol met onzin en zaken die slechts de waan van de dag versterken. De grote lijnen, bedreigingen, toekomstige problemen en achtergrond verhalen zijn verdreven door tweets van politici en televisie-experts als kop boven een smeuïg artikel. Waar kan de serieuze blogger nu nog eer aan behalen?
Over dat briefje van Henk Bleeker misschien? Nee, niet dat papiertje dat over de tafel ging bij Pauw en Witteman, maar die welgemeende geste tijdens dat interview met een journaliste. “Als je wilt mogen jij en je moeder wel met me mee naar huis. Ik heb paardjes.....” Ze vergat haar moeder mee te nemen en de gevolgen zijn uitgebreid besproken in de media.
Over politici met flexibele principes? Over christenen met heidense rituelen? Over atheïsten met een plotselinge christelijke aversie voor koopzondagen, weigerambtenaren en homo's in het speciaal onderwijs? Over een autist, die met een fobie voor alles waarin hij zich niet kan verplaatsen, er in z'n eentje voor zorgt dat alle belangrijke beslissingen voor vier jaar zijn bevroren? Over die 162 rabbijnen en joodse leiders die homoseksualiteit een ziekte noemen? Over het declareren van een 'homotherapie' bij verzekeraars onder de noemer 'diagnose jeugdtrauma?' Over Netanjahoe's bezoek aan Nederland en of die extremist als ongewenste vreemdeling moet worden verklaard en dus huiswaarts moet worden gestuurd?
Journalistiek lijkt tegenwoordig slechts een uitlaatklep voor mislukte politici als Joost Eerdmans, waarvan het radioprogramma dat hij presenteert, serieus bedoeld blijkt te zijn. De veronderstelling dat het hier gaat om satire, wordt op ondubbelzinnige wijze om zeep geholpen door de immuniteit van Eerdmans voor andere meningen dan die van zichzelf. Onder het excuus van journalistiek wordt hij daar ook nog voor betaald met belastinggeld. Moet je daar nu een column of blog over schrijven? Een bedroevend aantal van de huidige schoolverlaters en hun ouders kunnen niet meer dan 140 letters in zich opnemen en verliezen al hun concentratie vermogen na het lezen van een krantenkop. Politici hebben hun one-liners al klaar voor dat ze de feiten in een dossier hebben gelezen. De communicatie tussen schrijver en lezer wordt langzamerhand gereduceerd tot het aantal woorden dat op een tegeltje past. Wijsheid.......
Over de toename van terroristische en criminele organisaties misschien? Bendes die zieke en oude mensen beroven van hun laatste centen en zich niet verschuilen in het donker, maar met hun witte boorden op klaarlichte dag hun activiteiten uitoefenen. Vroeger waren ze bekend als ministeries. Grote organisaties waarvan de directeuren alle winst als loon en bonus opstrijken omdat ze als stichting toch geen winst mogen maken zoals Stivoro, een bende van sacherijnige extremisten die er voor gezorgd hebben dat negentigjarige bejaarden, met een deken bedekt, in hun rolstoel buiten de poort van het verzorgingstehuis in de vrieskou hun sigaretje moeten roken.
De reaguurder heeft het er maar druk mee. Er moet gereageerd worden, maar de tijd ontbreekt voor verdieping in het onderwerp. Een zichzelf respecterende reaguurder heeft over alles een mening toch? Omgangsvormen, waarheden en een beetje respect worden overschaduwd door onsamenhangende scheldpartijen verwoord in een taal waaruit je Nederlands zou kunnen distilleren. Er is voor de blogger of columnist geen eer meer te behalen aan oubollig fatsoen of reële feiten. De satire, humor en een beetje sarcasme, waarmee de columnist of blogger op provocerende wijze een onderwerp aan de kaak stelt zijn vaak reden tot ondoordachte, onzinnige en extremistische reacties.
Van een koude ker(st)mis
De offers van miljoenen Portugezen zijn niet zijn tevergeefs volgens laatste economische cijfers. Geweldig hoe het verliezen van je baan, het afgesloten worden van elektra, de groeiende wachtlijsten bij het ziekenhuis, de onbetaalbare boodschappen en het onbereikbaar worden van je, nu nog, thuis, door het steeds slechtere wegennet (omdat al het geld hiervoor wordt besteed om tolpoorten te bouwen), zo veel troost kan brengen. Een warm gevoel, dat je van de kachel het zult niet krijgen, maakt zich meester van de natie, omdat die extreme soberheid van de regeringsmaatregelen lijken te hebben geleid tot het overtreffen van zelfs de strenge eisen van de ECB-EU-IMF bailout trojka.
Een paar dagen nog. De driehonderdzevenentachtig kerststalletjes op de kraam van een plaatselijke marktkoopman staan er na een week nog allemaal. De rijen op de luchthaven dunnen uit, wintersport was altijd al een elite bezigheid en familiebezoek in den vreemde is een extreme luxe geworden, nu rest slechts een kaartje of misschien een telefoongesprek als de kabeltjes op tijd naar juist aansluitnummer zijn gesorteerd. Hier zie je het nog, een oude vrouw met een stapeltje bijeengebonden gesprokkelde takken op haar hoofd. Toeristen maken er foto's van, folklore. Voor iets meer dan 1,40 koop je 10 kilogram stookhout, maar dat is ook de prijs voor de ingrediënten van een brood. De keuze is pijnlijk, maar niet moeilijk.
Volgens de berekeningen blijkt dat het geraamde gemiddelde begrotingstekort van Portugal, voor de periode van 2012 tot en met 2016 een van de laagste in Europa is. Berekeningen door het IMF, wijzen er op dat Portugal het derde laagste structurele begrotingstekort in de Eurozone in de komende vijf jaar zal hebben, slechts de Finse en Duitse economieën zullen het na verwachting beter doen. Finland wordt geroemd om hun structurele begrotingsoverschot van 0,7 procent over de periode in kwestie, terwijl Duitsland een tekort van 0,2 procent zal hebben. Portugal moet het doen met 0,3 procent in het rood, hetgeen lager is dan de drempel van 0,5 procent die de Europese Unie van plan is om af te dwingen op de lidstaten. Van Griekenland en Ierland wordt verwacht dat ze het aanzienlijk slechter zullen doen, met respectievelijk begrotingstekorten van 2,8 procent en 3,5 procent.
Voetstukkenstorm en verwaaide principes
Sommige zijn veroordeeld tot een voetstuk, anderen slepen een kruis met zich mee. De meesten trekken een stoel onder de tafel uit en verheffen zich zo boven het gepeupel. Van vakbondsleider naar miljonair, van prins naar schavuit, van priester naar pedofiel, van politieagent naar knokploegaanvoerder. Stoelen zijn wankele schavotjes wanneer je een zwaargewicht wordt.
Het had enige tijd nodig om de verwaaide principes van Jeanine Hennis Plasschaert en haar mede fractieleden uit het rookgordijn van “procedurele redenen” en onderlinge afspraken met de erfgenamen van de beeldbestormers te plaatsen. Dat Christelijke uitgangspunten voor meerdere uitleg vatbaar zijn hebben de CDA politici in de laatste decennia duidelijk gemaakt en dat de liberale gedachtegang zich conformeert aan macht en markt is geen geheim. Het is echter uitermate teleurstellend om bedolven te worden onder de brokstukken van een voetstuk dat enige tijd geleden nog door het glazen plafond was gestegen. Er was sprake van een vorm van adoratie en respect dat resulteerde in een “ikoonisering” en een vrijloop van fantasie over haar verschijning als beeld van rechtschapenheid en vrijheid. Door de hoogte misrekening van het voetstuk bleken de liberale overtuigingen niet opgewassen tegen de aanval van rode pluche-draadjes, als spelden in de wind, op de met, blijkbaar flexibele, principes gevulde schoonheid.
De aangeboren last van het kruis dat wordt gedragen, ontpopt zich soms in extremistische denkbeelden, en niet minder vaak in ondoordachte beweringen. Waren we niet verbolgen over de uitlatingen van de hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwsblad aan het adres van een gewaardeerd politica. We spraken over schande en een onrechtmatige kwetsing van iemands persoonlijke leven. Zij, Jeanine Hennis Plasschaert was door de waardering van velen, zojuist op een voetstuk geplaatst vanwege haar goede werk in het Europees Parlement. Niet dat haar inzet voor onze privacy continuering vond in haar werk als nationaal parlementariër, maar dat zou te maken hebben met fractiediscipline en de ondersteuning van een minister, die in plaats van een stoel of voetstuk zich een weg door de politieke wereld baant opstelten.
Voor voetstukken is er geen winkel, geen vakman die de maten neemt en vervolgens met hamer en beitel een sokkel houwt uit een brok zwevende bewondering.
Natuurlijk zijn er ook individuen die hun eigen autonome verhoging in het maaiveld verzinnen. Voorzitters van voetbalbonden, Sinterklazen en andere allochtonen uit Barcelona, Nieuwspoort bestuurders, televisie presentatoren,108-jarige variété artiesten, Katholieke hoofdredacteuren en Limburgse politici hebben een imaginair voetstuk als gedeelde ego-booster. Op 30 maart 2010 onthulde koningin Beatrix in de Sint Janskerk te Schiedam een kunstwerk van de kunstenaar Sjef Henderickx. Het bestaat uit bijna duizend brokstukken afkomstig van middeleeuwse altaren ten tijde van de beeldenstorm. Het kunstwerk bestaat uit een grote schaal waaruit brokstukken oprijzen die bovenin de vorm van een lam aannemen. Mocht er in de toekomst ooit een balans opgemaakt worden van gesmolten en doorgeprikte voetstukken zou daarvoor een kunstwerk in de vorm van een glazen bak met lucht volstaan.
December, de angst voor vreemdelingen en heiligheid
Te klein waren ze nog, Hendrik en Imke. Te klein om imaginaire begrippen als God, de heilige geest en een niet aan te raken ziel te begrijpen. De eerste levensjaren stonden in het teken van voorbereiding op het aanvaarden van de onheilspellende visioenen over toekomstige consequenties van atheïstisch gedrag. Ze wisten niet beter dan dat hun ouders de waarheid in pacht hadden.
De hemel werd vertegenwoordigd door cadeautjes. De zak stond synoniem voor de hel en de Ark werd uitgebeeld door een stoomschip waarop de goedheiligman vanuit het koninkrijk Gods zijn weg vond naar de lage landen. Nee, bij die heidenen kwam hij niet, die kwamen niet in aanmerking voor snoepgoed, waarmee de zegen door de kamer werd gestrooid. In den beginne waren de demonen nog niet geïnterpreteerd, maar na de ontdekking van de zwarte volken in Afrika waren ze al snel een goed alternatief. Naast oom Karel, met een stuk schapenvacht op zijn kin en gehuld in een rood tafelkleed, introduceerde een met roet ingesmeerde buurvrouw de roede. Ze moesten er bang voor zijn, bang voor al die aantekeningen in het grote boek, dat verdacht veel op de Statenbijbel van grootvader leek. Waren het niet de kruisridders die de moraal op bloedige wijze in den vreemde gingen verspreiden? Het moest wel een ruiter op een wit paard zijn die het kruis, bij ontbreken van een schild, zou dragen op zijn mijter.
Na een aantal jaren werd oom Karel ontmaskerd, maar de leugen bleef een geheim ter bescherming van de kleinere broertjes en zusjes. Hendrik en Imke werden opgenomen in de loge van Sinterklaas bewakers en metselden een muur om de traditie, die tijdens de industriële revolutie tot echte wasdom kwam. Speelgoedfabrikanten leverden de hemel in een doosje, de koekjesfabriek verpakte de zegeningen in handzame zakjes en het Christelijk opvoedkundig schouwspel veranderde in een landelijke indoctrinatie. De commercie zorgde een wedloop in hemelse goedheid.
Nee, Hendrik en Imke vonden het geen probleem dat de gereformeerde school hun laatste connectie met de Hollandse identiteit de deur weigerde. Het schoolhoofd was tenslotte opgegroeid volgens een strenge leer en de vrijheid van onderwijs, zo was hun geleerd, is een groot goed, zolang deze zich stoelt op de, sinds enkele eeuwen, gevormde folklore. Hoe groot zou hun teleurstelling jaren later worden.
Hendrik en Imke stonden met hun kleinkinderen aan de kade. Als vertegenwoordigers van het grote kindergeheim namen zie die taak ieder jaar op zich. Ze hadden zich 70 jaar geleden nooit al die zwarte pieten in het dagelijkse straatbeeld kunnen voorstellen. Hoe diep moet de angst voor vreemden zich destijds in hun onvoltooide zieltjes hebben genesteld, de angst voor een niet bestaande waarheid van superioriteit. Hoe moeilijk blijkt het om de vrijheid waaraan hun kleinkinderen worden blootgesteld te beteugelen. De goedheiligman, die vertegenwoordiger van verheffing en verdoemenis verliest het langzaam van het opmerkingsvermogen van hun nazaten. Ze klampen zich vast aan de man zonder baart, wiens volgelingen de vrijheid hebben om zijn woord te verkondigen. Een nieuw genootschap waarbij het nog niet duidelijk is waar het kruis wordt gedragen. Misschien op de mijter, wellicht op het schild, maar in ieder geval als exorcist gereedschap tegenover de vrijheid van meningsuiting op een fleurig T-shirt. Racisme is een eeuwenoude traditie. Die traditie mag wel geweigerd worden op een gereformeerde school, maar toch zeker niet worden benoemd door zijn slachtoffers......
Populistische wraakacties en duikelingen
Een Nieuw-Zeelandse vrouw die dacht dat haar man er een ander op nahield, nam wraak door met de auto de woning van haar rivale binnen te rijden. Nadat ze dwars door een hek was gereden en de garagedeur had geramd, kreeg ze te horen dat de vrouw in kwestie heel ergens anders woonde. Dat bleek tijdens de zitting in de rechtbank van de plaats Nelson, waar de 25-jarige vrouw moest voorkomen. Met haar onbesuisde actie veroorzaakte ze eind juni voor 25.000 euro schade.
Valt nog mee, die schade. Erger is natuurlijk dat ze door haar onwetendheid en zonder zich verdiept te hebben in de situatie, nu zal moeten boeten voor haar daad. In de rechtbank vertelde ze dat ze op de mobiele telefoon van haar echtgenoot sms'jes had aangetroffen van een andere vrouw. Ze confronteerde hem ermee toen ze samen in de auto zaten en dwong hem het adres van de vermeende minnares te geven. De man noemde vervolgens een adres aan Trafalgar Street. De vrouw zette direct koers naar het appartementencomplex, waar ze door de afrastering heen reed en de garage ramde. Ze reageerde zoals iedere populist ook zou reageren, direct met een gestrekt been , bij gebrek aan een pistool om een knieschot te lossen, er in vliegen en het gelijk opeisen. Een beetje zoals Wilders alle problemen waarin de wereld zich bevindt afschuift naar Ouzo drinkende Grieken, socialistische politici (waarbij hij zich op veel onderwerpen overigens wel aansluit), ontwikkelingsgeld verslindende Christelijke ambtsdragers, Pro-Europeanen en vooral Islamieten. Als bijrijder in een limousine met een kofferbak vol liberaal eigenbelang, waant Geert zich veilig door de driepuntsgordel en de “Airbag on board” stickers.
Toen de Nieuw-Zeelandse haar auto na de vernieling van de garagedeur achteruit reed, botste ze ook nog eens vol tegen een geparkeerde auto. Haar echtgenoot maakte gebruik van de verwarring door uit te stappen. Wanneer zouden die PVV'ers er genoeg van hebben? Wanneer stappen zij uit de maatschappij slopende, stropdas beschermende en tolerantie afbrekende pooierbak bekleed met rode pluche en imaginaire oplossingen op de achterbank?
Toen de vrouw de auto stilzette om bij zinnen te komen en te wachten tot de politie zou verschijnen, biechtte haar echtgenoot op dat de vrouw van de sms'jes heel ergens anders woonde. De eigenaren, Henk en Ingrid, van het huis dat ze had vernield, waren zich van geen kwaad bewust en stonden moedeloos naar de puinhoop te kijken. De overspelige man hield zijn geliefde angstvallig geheim, ze was tenslotte getrouwd, rijk en kwam hem in al zijn behoeftes tegemoet. Na dit voorval kwam er natuurlijk een scheiding van de coalitie, maar de overspelige rijkdom bleef anoniem, de sms'jes blijven voorlopig geheim tot Weaky Leaks ze ontmaskerd. De verzekeringsmaatschappij keert wellicht een keer uit als ze hun staatsschuld hebben afgelost, of als de staat hun schuld hebben afgelost, hoe het ook zij, als het belastinggeld, de premies, de vrijheid, de welvaart, het welzijn en de levensvreugde van Henk en Ingrid zijn verdeeld over de voorgenoemde anonieme liberale rijkdom. Het verkeerde huis tot puin gereden......met opzet!
Valt nog mee, die schade. Erger is natuurlijk dat ze door haar onwetendheid en zonder zich verdiept te hebben in de situatie, nu zal moeten boeten voor haar daad. In de rechtbank vertelde ze dat ze op de mobiele telefoon van haar echtgenoot sms'jes had aangetroffen van een andere vrouw. Ze confronteerde hem ermee toen ze samen in de auto zaten en dwong hem het adres van de vermeende minnares te geven. De man noemde vervolgens een adres aan Trafalgar Street. De vrouw zette direct koers naar het appartementencomplex, waar ze door de afrastering heen reed en de garage ramde. Ze reageerde zoals iedere populist ook zou reageren, direct met een gestrekt been , bij gebrek aan een pistool om een knieschot te lossen, er in vliegen en het gelijk opeisen. Een beetje zoals Wilders alle problemen waarin de wereld zich bevindt afschuift naar Ouzo drinkende Grieken, socialistische politici (waarbij hij zich op veel onderwerpen overigens wel aansluit), ontwikkelingsgeld verslindende Christelijke ambtsdragers, Pro-Europeanen en vooral Islamieten. Als bijrijder in een limousine met een kofferbak vol liberaal eigenbelang, waant Geert zich veilig door de driepuntsgordel en de “Airbag on board” stickers.
Toen de Nieuw-Zeelandse haar auto na de vernieling van de garagedeur achteruit reed, botste ze ook nog eens vol tegen een geparkeerde auto. Haar echtgenoot maakte gebruik van de verwarring door uit te stappen. Wanneer zouden die PVV'ers er genoeg van hebben? Wanneer stappen zij uit de maatschappij slopende, stropdas beschermende en tolerantie afbrekende pooierbak bekleed met rode pluche en imaginaire oplossingen op de achterbank?
Toen de vrouw de auto stilzette om bij zinnen te komen en te wachten tot de politie zou verschijnen, biechtte haar echtgenoot op dat de vrouw van de sms'jes heel ergens anders woonde. De eigenaren, Henk en Ingrid, van het huis dat ze had vernield, waren zich van geen kwaad bewust en stonden moedeloos naar de puinhoop te kijken. De overspelige man hield zijn geliefde angstvallig geheim, ze was tenslotte getrouwd, rijk en kwam hem in al zijn behoeftes tegemoet. Na dit voorval kwam er natuurlijk een scheiding van de coalitie, maar de overspelige rijkdom bleef anoniem, de sms'jes blijven voorlopig geheim tot Weaky Leaks ze ontmaskerd. De verzekeringsmaatschappij keert wellicht een keer uit als ze hun staatsschuld hebben afgelost, of als de staat hun schuld hebben afgelost, hoe het ook zij, als het belastinggeld, de premies, de vrijheid, de welvaart, het welzijn en de levensvreugde van Henk en Ingrid zijn verdeeld over de voorgenoemde anonieme liberale rijkdom. Het verkeerde huis tot puin gereden......met opzet!
Hommeles en Saamhorigheid gedogen
Hommeles in Londen, tegenslagen op de beurzen, investeringsstop in de meeste Europese landen, schuld, werkeloosheid en een heldere blik in het zwarte gat van de globalisering.
Het vingerwijzen is al weer begonnen. De schuldigen van die grootschalige rellen in Groot-Brittannië zijn natuurlijk de “buitenlanders”. En zo als altijd zijn er lieden die daar een simplistische oplossing voor aandragen; deportatie of op z'n minst “schieten met scherp”. Het volk roert zich, nee, niet op de manier zo als het zou moeten, maar petities worden in de prullenbak gegooid, demonstraties uit het zicht geplaatst door het sluitende luiken van regeringsgebouwen. In die Londense “prachtwijken” wonen blanken, zwarten en Aziaten relatief vreedzaam naast elkaar, verbonden door één gemene deler; armoede. Net als in Nederland heeft het Verenigde Koninkrijk een zogenaamde conservatieve, liberale regering. De verworvenheden van een jaar regeren door Rutte's grote vriend Cameron bereiken het daglicht.
Het onderwijs werd onbetaalbaar, de gezondheidszorg werd net zoals in Nederland geprivatiseerd en natuurlijk werden er voor de rijken allerlei voordelige belastingmaatregelen genomen. Als je als regering zo je best doet om een samenleving te creëren die berust op sociale uitsluiting, op vergroting van de kloof tussen arm en rijk, en op vernietiging van de welvaartsstaat, dan moet je niet raar opkijken als degene die niets meer te verliezen hebben dat niet langer pikken.
Plunderingen zijn nooit goed te praten, het in brand steken van andermans huis en haard is crimineel en verdiend een harde aanpak. Het stelen van voedsel uit een supermarkt, die door prijsafspraken en uitbuiting van leveranciers, de prijzen opdrijven kun je misschien in een andere categorie plaatsen. Regeringen die de belasting op voedsel verhogen zou je kunnen bestempelen als een criminele organisatie. Waarom kost een pak melk bijna een euro, terwijl de boer die zijn hele leven hard werkt op het randje van faillissement en tot leveren onder de kostprijs gedwongen wordt. Waarom moet een pak koffie zo duur zijn, terwijl de mensen die op die plantages werken, ver onder de armoedegrens leven? Dat kan allemaal door de bescherming van die grote multinationals, waarop de VVD'ers in Nederland zo trots zijn. Nee, geen belastingverhoging voor dat soort bedrijven. Gewoon het systeem van speculatie met grondstoffen toestaan en die bedrijven ondersteunen met belastingvoordelen, zolang ze zich maar in Nederland vestigen.
Uit recent gepubliceerde gegevens van het Internationaal Monetair Fonds blijkt dat Nederland voor 3000 miljard dollar aan directe buitenlandse investeringen in eigen land verwelkomen. Op afstand volgen de Verenigde Staten met 2300 miljard. Op de derde plaats staat Luxemburg met 1800 miljard. Deze koppositie is slechts te “vieren” door de gunstige fiscale behandeling in Nederland van deze investeringen. Schoorvoetend bekend De Nederlandse Bank op dat het maar voor een klein deel gaat om buitenlandse investeringen die de Nederlandse economie raken. Voor een aanzienlijk groot deel hangt deze “top-notering” samen met de grote omvang van ondernemingen die zich voor het belachelijk gunstige fiscale klimaat in Nederland hebben gevestigd. Die fungeren als financiële draaischijf voor ondernemingen met een buitenlandse moedermaatschappij. De Nederlandse burger heeft helemaal niets aan die bedrijven, ze leveren geen werkgelegenheid, maken geen producten in Nederland en de winst wordt in het buitenland gemaakt.
Het zal wel weer een Prinsjesdag worden in September met droeve koningin. Bezuinigen, afpakken, de kloof vergroten, gedogen, splitsen, minder investeren, meer werkeloosheid, meer belastingen voor de “kleine man”, bescherming van het kapitaal, meer digitaliseren, meer vingerafdrukken, meer niet werkende werking van de markt en ministers die medicijnen tegen kanker niet willen vergoeden. Dat alles onder de historisch terugkerende noemer “Saamhorigheid”. In Engeland zijn 23 van de 29 leden van Cameron's kabinet miljonair en dat lijdt tot vervreemding van de realiteit. Hoe lang houdt de Nederlandse regering nog vol dat ze het allemaal voor de toekomst van “onze kinderen” doen? Gedoogd Wilders ook anarchie?
Dat ik mijn voedsel in de toekomst noodgedwongen ook moet gaan stelen uit een supermarkt, lijkt zich voorlopig slechts te manifesteren in nachtmerries. Of het moest misschien de koffie zijn waaraan ik verslaafd ben. Die komt bij Nestlé vandaan, en die hebben als “huisvaluta” de Zwitserse Frank. De Euro waarin ik verplicht moet afrekenen is al 17% gedaald in waarde ten opzichte van de Zwitserse Frank, tel daarbij de, door speculatie en uitbuiting, hoge koffieprijs, en dromen zouden wellicht bedrog kunnen ontstijgen.
Schaarste en Beeldrecht
Schaarste maakt het meest onbenullige duur. Goud, een grondstof die, met onderdrukking en slavenarbeid, nog steeds wordt gedolven en weggeroofd van de oorspronkelijke vindplaats, is zo'n strohalm in tijden van economische rampspoed. Nee, niet omdat je het kunt eten of er huizen van kunt bouwen maar omdat “de mens” nu eenmaal geobsedeerd van glinsterende materialen. Al eeuwen gebruiken we goud, kraaltjes, glinsterende muntjes en edelstenen als surrogaat ruilmiddel omdat we niet altijd verlegen zitten om een bloemkool, een geit of fysieke tegenprestatie. Nu kwamen onze voorvaderen er achter dat het wel heel lastig was om de hele dag zo'n buidel met ruilmiddelen mee te dragen. In plaats van goud of edelstenen besloot men de transacties uit te voeren met papiertjes die de garantie gaven dat het fysieke ruilmiddel ergens veilig lag opgeslagen.
De bankiers ontstonden, mensen gingen zich econoom noemen en binnen de kortste keren werden die waardepapieren verhandeld. Regeringen eigende zich nationale banken toe, schaftten persen aan en drukten naar hartenlust de zogenaamde biljetten, die we nu kennen in de vorm van Dollars, Euro's en duizenden andere verschijningen. Het ruilmiddel werd een doel op zich en verloor iedere samenhang met de realiteit van haar ontstaan. De schaarste, waaraan al die blinkende en schitterende ruilmiddelen hun waarde ontlenen, verlegde zich in de loop der tijden naar schoon water, schone lucht, vruchtbare grond en voedingsstoffen. Een mislukte oogst is met al het goud op de wereld niet te repareren, en toch hebben de handelaren die gebruikmaken van het imaginaire ruilmiddel een manier gevonden zelfs daaraan zich te verrijken. De mogelijkheid om met een briefje, dat slechts z'n bestaansrecht ontleent aan ongefundeerd vertrouwen, voedingsgewassen op te kopen en voor speculatieve doeleinden te onthouden aan de hongerige, is de ultieme consequentie van het theoretiseren van het tastbare.Om te ontsnappen aan alle tegenslagen van de wereldse realiteit, vergrijpt deze columnist zich een keer per jaar aan de waan van heroïek en strijd van de Tour de France. Nee, dat wat je ziet is er niet maar dat is geen reden om het genieten uit te bannen. De beelden van dit commerciële spektakel resulteren ieder jaar weer in een Tourgazet Plagiato, mijn eigen absurde kijk op dit evenement. Ruim gebruikmakend van door andere geschreven commentaren, door andere gemaakte foto's en videobeelden, ondersteund door mijn eigen cynisme en fantasie, wordt er naar hartenlust geplagieerd. Verzonnen gebeurtenissen, een imaginaire redactie en ieder jaar andere figuren die opdraven als assistent of afzeikpaaltje.
Natuurlijk, dat kan niet zomaar, iemands hoofd gebruiken in photoshop, zomaar opnames gebruiken van derden, er bestaan nu eenmaal regels als copyright en beeldrecht. Maar wie heeft het beeldrecht op Allah, Jaweh, Mohamed of Jezus? Ik heb nog nooit een originele afbeelding gezien. Als schaarste de prijs bepaald, ja dan zou niemand het zich kunnen veroorloven om zulke portretten te gebruiken. Toch is het een algemeen gebruik, Maria en Jezus zijn voor luttele centen te koop, als beeldje verpakt in plastic bij de filialen van het Vaticaan. De media schuwe Mohammed verschijnt in de meest verachtelijke vormen in de krant, zonder enige afdracht aan de beeldrechthebbende. Satire is de meest genoegende vorm om de copyrights en beeldrechten te omzeilen. De tegenwoordig zo belangrijke vrijheid van meningsuiting beschermd de tekenaar, fantast, cabaretier, columnist of politicus voor censuur en verdraagt tevens wansmaak en schofferingen.
In de editie van de Tourgazet Plagiato 2011 was Jeanine Hennis-Plascheart het “slachtoffer”, nee niet negatieve zin, maar als reactie op haar inzet voor privacy tijdens een vorige carrière. En ja, er is wat af “gephotoshopt”, zonder rekening te houden met beeldrechten, edoch heb ik me beperkt tot vriendelijke aanpassingen en heb oorlogsmisdadigers en andere wansmaak achterwege gelaten. Als je het afmeet aan de schaarste zal haar beeldrecht ook niet in de hoogste regionen verkeren, het aanbod op het wereld wijde web is groot. Nu vind ik het geen stijl om zulks fantasieën anoniem te verspreiden, dus heb ik haar op de hoogte gebracht. Ze heeft me gedoogd......Als de schaarste van producten bepalend is voor de prijs, waarom doen al die commerciële troep vervaardigende lecturisten, popsterretjes, soapproducenten en roddelbladhotemetoten dan zo moeilijk over copyrights?
Mevrouw Dieneke van der Vlies uit Zeeland mocht niet eens een T-shirtje vervaardigen met de beeltenis van haar idool Johnny Hoogerland, Beeldrecht zo sprak zijn manager. Johnny is een held, maar zijn portret dat overal publiekelijk in de media is te zien, kan toch nooit wedijveren met dat van Jezus of de profeet Mohammed, en die zijn gratis te gebruiken.Ik wil best een bijdrage doen voor de door mij gebruikte beelden van Jeanine. Drie kilo olijven of een paar potjes zelfgemaakte sinaasappelsiroop. Geld, nee dat zou een ondermijning van mijn eigen gebrek aan vertrouwen zijn in dat imaginaire surrogaat voor bewezen diensten.
Ruggengraat en ellebogen
Het gaat over de ontdekking van je doorzettingsvermogen, als pelgrim kom je in oog in oog te staan met de sterke van je wil en de bereidwilligheid van je geest om ontberingen ondergeschikt te maken aan het uiteindelijke doel. Wereldverbeteraars laten zich niet ontmoedigen door tegenwerking van de heersende macht en storten zich met overgave in het activisme. Een sterke ruggengraat voorkomt het aanvaarden van de verleiding om aangeboden penningen te accepteren.
Een bedevaart of pelgrimage is een reis naar een bedevaartsoord of hoger doel dat een bijzondere betekenis heeft binnen een religie of overtuiging. Misschien is het een plaats verbonden met een heilige, een plaats van openbaring, of zelfs een bovennatuurlijk wonder. Redenen voor het ondernemen van zo'n bedevaart zijn vaak de zoektocht naar een hogere waarheid, God of het leven zelf; om respect te betuigen; om inspiratie te verkrijgen; om tot bezinning te komen; om een poosje afstand te nemen van een hectisch dagelijks bestaan, of gewoon om andere mensen te ontmoeten. De secularisering van de moderne maatschappij heeft nieuwe bedevaarten en sacrale plaatsen gecreëerd. Graceland, het graf van Jim Morrison in Parijs, het standbeeld van Tito in het Kroatische Kumrovec, het graf van Soekarno in Blitar, de woning van Frans Bauer, of de lege plek waar eens de Twin Towers stonden, worden bijvoorbeeld jaarlijks door vele mensen bezocht. Voor hen is dat een soort van religieus geïnspireerde bedevaart. Hun gedrag, rituelen en verwachtingspatronen verschillen in wezen niet van bijvoorbeeld katholieke bedevaartgangers.
De moderne pelgrim heeft zich ontrokken aan de eenzaamheid van zo'n reis. Met een iPhone op zak blijft de achterban op de hoogte van hun belevenissen en worden hun avonturen wereldkundig gemaakt. Via blogs, filmpjes en zelfs GSM-coordinaten reizen de volgers mee via de sociale medianetwerken. De huidige bedevaartgangers lijkt het meer om aandacht, bewondering en het bewijs van hun moed te gaan, dan om de verdieping in zichzelf. Er is niets mis met de aandacht voor bijvoorbeeld de wielrenners die in de strijd tegen kanker de Alp d'Huez meerdere malen beklimmen. Hun bedevaartsoord ligt boven op die berg en symboliseert precies dat wat een goede pelgrim vertegenwoordigt, ruggengraat. Een pelgrimage om iets onder de aandacht te brengen is soms een mooie vorm van activisme.
Het actie voeren komt vaak voort uit ideologische denkbeelden en het besef dat de realiteit ver van deze ideale omstandigheden verwijderd is. Meedoen aan een internet actie, een eerste kleine donatie aan een goed doel en een eerste deelname aan een protesttocht kunnen uiteindelijk resulteren in het lidmaatschap van een organisatie. Daar lonken de mogelijkheden tot het professioneel actievoerder worden. Net als in het “normale” bedrijfsleven is de piramide opgestapeld richting een hoge kern, waarbij de macht en het geld steeds groter worden. De pelgrimage tegen grootmachten en multinationals die het streven naar een veilige, eerlijke en schone wereld in de weg staan is gedoemd te mislukken bij het gebrek aan ruggengraat.
Hoge heren, op de top van milieu piramides, hebben de eigenschappen van een ruggengraat ingewisseld voor het sterke ellebogen werk. De directies van bijvoorbeeld het Wereld Natuur Fonds en Solidaridad hebben de uitgangspunten en doelstellingen van hun organisaties verkwanseld voor financiële bijdrages en persoonlijke voorkeursbehandelingen. Hele volken in Zuid-Amerika worden van hun land gejaagd en leven onder de gifwolken van sproeiende vliegtuigjes, die op “milieuverantwoorde wijze” alles kapot spuiten met het in de Vietnamoorlog ontwikkelde verdelgingsmiddel “RoundUp”. Met goedkeuring van het WNF wordt er soja geteeld die genetisch zo is aangepast dat het immuun is voor het gif. Bedrijven als Ahold mogen dan goede sier maken met producten die voortkomen uit deze eerlijk en milieuvriendelijk geproduceerde soja.
Nederland is 's werelds op één na grootste importeur van soja die vooral als veevoer gaat naar de bio-industrie. In Zuid Amerika leidt de productie tot ontbossing, vergiftiging van mens en milieu, en verdrijft het kleine boeren van hun land. De corrupte milieu elite is aangeschoven aan de 'Ronde Tafel voor Verantwoorde Soja' over criteria die deze industrie een acceptabel groen randje moeten geven. Hieraan nemen vooral de grote producenten, handelaren en industrie deel. Maar dus ook onder andere Solidaridad, een ontwikkelingsorganisatie bekend van Max Havelaar, en het Wereld Natuur Fonds, naast AHOLD en de Nederlandse veevoederindustrie. De Nederlandse overheid steunt de RTRS zelfs financieel. Gentech soja, “Roundup Ready”, bedacht door het chemie bedrijf Monsanto, krijgt van de Ronde Tafel het stempel 'verantwoord', terwijl de ontbossing en negatieve gevolgen voor mens en milieu desastreus zijn. Met zogenaamd ‘ verantwoorde’ soja kunnen bedrijven als soja-gigant Grupo Maggi, supermarktconcern AHOLD, veevoerbedrijven, en nu zelfs de chemiereuzen Monsanto en Syngenta, zich een groen imago aanmeten. Allemaal onder het toeziend oog, en met goedkeuring van het Wereld Natuur Fonds, die daar in de media natuurlijk niets over willen zeggen. Nee, ze zijn bezig met een ouderwetse pelgrimage waarbij je enkel en alleen voor je eigen hogere doel onderweg bent, en waarbij de buitenwereld op gepaste afstand de gevolgen van het ellebogen werk mag ondergaan.
Het slagen van een pelgrimage valt en staat met het bereiken van het gestelde doel. De luxe tot onderbreking van zo'n intensieve reis, wanneer het even tegen zit, leidt bij de moderne bedevaartganger niet tot frustratie en een gevoel van onvoldoende geloof, maar wordt blijkbaar als positieve verworvenheid van hun huidige rijkdom omarmd. De bestuurders bij het WNF zijn tijdens de pelgrimage naar een betere wereld tot de conclusie gekomen dat de zilverlingen te aantrekkelijk zijn om niet te aanvaarden.
Even halverwege een vliegtuig in stappen om elders de ontberingen te ontvluchten en vervolgens op een later tijdstip weer verder gaan, lijdt niet tot het onvolbracht verklaren van het gestelde doel. De wereld rondreizen met om je nek een Jakobsschelp, het gebruikmaken van gastvrijheid, open deuren, het aanvaarden van aangeboden ondersteuning en zorg, zonder de echte overtuiging om het uiteindelijke doel te bereiken maakt je geen pelgrim, maar slechts een zwervende dakloze.
Een bedevaart of pelgrimage is een reis naar een bedevaartsoord of hoger doel dat een bijzondere betekenis heeft binnen een religie of overtuiging. Misschien is het een plaats verbonden met een heilige, een plaats van openbaring, of zelfs een bovennatuurlijk wonder. Redenen voor het ondernemen van zo'n bedevaart zijn vaak de zoektocht naar een hogere waarheid, God of het leven zelf; om respect te betuigen; om inspiratie te verkrijgen; om tot bezinning te komen; om een poosje afstand te nemen van een hectisch dagelijks bestaan, of gewoon om andere mensen te ontmoeten. De secularisering van de moderne maatschappij heeft nieuwe bedevaarten en sacrale plaatsen gecreëerd. Graceland, het graf van Jim Morrison in Parijs, het standbeeld van Tito in het Kroatische Kumrovec, het graf van Soekarno in Blitar, de woning van Frans Bauer, of de lege plek waar eens de Twin Towers stonden, worden bijvoorbeeld jaarlijks door vele mensen bezocht. Voor hen is dat een soort van religieus geïnspireerde bedevaart. Hun gedrag, rituelen en verwachtingspatronen verschillen in wezen niet van bijvoorbeeld katholieke bedevaartgangers. De moderne pelgrim heeft zich ontrokken aan de eenzaamheid van zo'n reis. Met een iPhone op zak blijft de achterban op de hoogte van hun belevenissen en worden hun avonturen wereldkundig gemaakt. Via blogs, filmpjes en zelfs GSM-coordinaten reizen de volgers mee via de sociale medianetwerken. De huidige bedevaartgangers lijkt het meer om aandacht, bewondering en het bewijs van hun moed te gaan, dan om de verdieping in zichzelf. Er is niets mis met de aandacht voor bijvoorbeeld de wielrenners die in de strijd tegen kanker de Alp d'Huez meerdere malen beklimmen. Hun bedevaartsoord ligt boven op die berg en symboliseert precies dat wat een goede pelgrim vertegenwoordigt, ruggengraat. Een pelgrimage om iets onder de aandacht te brengen is soms een mooie vorm van activisme.
Het actie voeren komt vaak voort uit ideologische denkbeelden en het besef dat de realiteit ver van deze ideale omstandigheden verwijderd is. Meedoen aan een internet actie, een eerste kleine donatie aan een goed doel en een eerste deelname aan een protesttocht kunnen uiteindelijk resulteren in het lidmaatschap van een organisatie. Daar lonken de mogelijkheden tot het professioneel actievoerder worden. Net als in het “normale” bedrijfsleven is de piramide opgestapeld richting een hoge kern, waarbij de macht en het geld steeds groter worden. De pelgrimage tegen grootmachten en multinationals die het streven naar een veilige, eerlijke en schone wereld in de weg staan is gedoemd te mislukken bij het gebrek aan ruggengraat.
Hoge heren, op de top van milieu piramides, hebben de eigenschappen van een ruggengraat ingewisseld voor het sterke ellebogen werk. De directies van bijvoorbeeld het Wereld Natuur Fonds en Solidaridad hebben de uitgangspunten en doelstellingen van hun organisaties verkwanseld voor financiële bijdrages en persoonlijke voorkeursbehandelingen. Hele volken in Zuid-Amerika worden van hun land gejaagd en leven onder de gifwolken van sproeiende vliegtuigjes, die op “milieuverantwoorde wijze” alles kapot spuiten met het in de Vietnamoorlog ontwikkelde verdelgingsmiddel “RoundUp”. Met goedkeuring van het WNF wordt er soja geteeld die genetisch zo is aangepast dat het immuun is voor het gif. Bedrijven als Ahold mogen dan goede sier maken met producten die voortkomen uit deze eerlijk en milieuvriendelijk geproduceerde soja.
Nederland is 's werelds op één na grootste importeur van soja die vooral als veevoer gaat naar de bio-industrie. In Zuid Amerika leidt de productie tot ontbossing, vergiftiging van mens en milieu, en verdrijft het kleine boeren van hun land. De corrupte milieu elite is aangeschoven aan de 'Ronde Tafel voor Verantwoorde Soja' over criteria die deze industrie een acceptabel groen randje moeten geven. Hieraan nemen vooral de grote producenten, handelaren en industrie deel. Maar dus ook onder andere Solidaridad, een ontwikkelingsorganisatie bekend van Max Havelaar, en het Wereld Natuur Fonds, naast AHOLD en de Nederlandse veevoederindustrie. De Nederlandse overheid steunt de RTRS zelfs financieel. Gentech soja, “Roundup Ready”, bedacht door het chemie bedrijf Monsanto, krijgt van de Ronde Tafel het stempel 'verantwoord', terwijl de ontbossing en negatieve gevolgen voor mens en milieu desastreus zijn. Met zogenaamd ‘ verantwoorde’ soja kunnen bedrijven als soja-gigant Grupo Maggi, supermarktconcern AHOLD, veevoerbedrijven, en nu zelfs de chemiereuzen Monsanto en Syngenta, zich een groen imago aanmeten. Allemaal onder het toeziend oog, en met goedkeuring van het Wereld Natuur Fonds, die daar in de media natuurlijk niets over willen zeggen. Nee, ze zijn bezig met een ouderwetse pelgrimage waarbij je enkel en alleen voor je eigen hogere doel onderweg bent, en waarbij de buitenwereld op gepaste afstand de gevolgen van het ellebogen werk mag ondergaan.Het slagen van een pelgrimage valt en staat met het bereiken van het gestelde doel. De luxe tot onderbreking van zo'n intensieve reis, wanneer het even tegen zit, leidt bij de moderne bedevaartganger niet tot frustratie en een gevoel van onvoldoende geloof, maar wordt blijkbaar als positieve verworvenheid van hun huidige rijkdom omarmd. De bestuurders bij het WNF zijn tijdens de pelgrimage naar een betere wereld tot de conclusie gekomen dat de zilverlingen te aantrekkelijk zijn om niet te aanvaarden.
Even halverwege een vliegtuig in stappen om elders de ontberingen te ontvluchten en vervolgens op een later tijdstip weer verder gaan, lijdt niet tot het onvolbracht verklaren van het gestelde doel. De wereld rondreizen met om je nek een Jakobsschelp, het gebruikmaken van gastvrijheid, open deuren, het aanvaarden van aangeboden ondersteuning en zorg, zonder de echte overtuiging om het uiteindelijke doel te bereiken maakt je geen pelgrim, maar slechts een zwervende dakloze.
Sociale Droogte
Het is achtuurjournaal op de TV is zojuist begonnen, als onze hoogbejaarde buurvrouw om 7 uur een zakje citroenen komt brengen. Ondanks haar armoede, die de laatste maanden weer is toegenomen, bedeeld ze ons vriendelijk met een gedeelte van de oogst. “Holanda?” Ja, de Nederlandse televisie via de satelliet. Het nieuws bereikt ons een uur eerder dan het daadwerkelijk wordt uitgezonden. Och, wat mooi vond ze dat. Hadden ze hier in Portugal maar zulke mooie bejaardenhuizen, ze zou er direct in willen wonen.
Het koste me enige moeite om haar uit te leggen dat het journaal item niet over bejaardenhuizen ging, maar over de arrestatie van Mladic, en dat wat ze zag een gevangenis was. Ook het onderwerp over de droogte en het effect op de Hollandse dijken is aan een oude vrouw die al 89 jaar boven op een berg woont niet te vertalen. Ze kijkt dus stilletjes naar de beelden en ik weet dat ze die op een andere manier interpreteert dan het gesproken woord verduidelijkt.
De Nederlandse polders zijn uitgedroogd, maar die omstandigheden zijn een kronkel van de natuur en zal zeker gevolgd worden door een uitermate natte periode. De bruine herfsttinten die over de lage landen zijn gewaaid uiten zich nu in menselijke droogte, sociale droogte, politieke droogte en religieuze verdorring. Je kunt het zo’n autistische Premier niet kwalijk nemen, dat gegoochel met cijfertjes. Zijn belevingswereld wordt aan de randen afgebakend door procenten, beursnoteringen, marktwerkingen en zijn richtingsgevoel wordt bijgestuurd door liefdeloze oudere mannen in grijze pakken, waarvan hij er ook één worden wil. Je kunt het die geprofileerde bewindslieden niet kwalijk nemen, die weten niets van handicaps, chronische aandoeningen en dergelijke. Mochten ze er iets over vinden zeggen ze dat pas als ze geen politicus meer zijn, net als hun standpunten over drugs, veiligheid, gevangenisstraffen en andere zaken. Je kunt gevoellozen niet veroordelen voor het gebrek aan een eigenschap. Je zou zelfs begrip kunnen tonen voor zij, met de leefomstandigheden van ouderen hoog in het rood wit blauwe vaandel hebbende, die hun standpunten met de meeuwen laten vervliegen ter wille van een tot religie verheven ideologie vol blanke duintoppen. Ze beloofden weliswaar andere beslissingen, maar je kunt nu eenmaal niet iedere bestuurlijke levensvraag vereenvoudigen naar een populistisch zinnetje van maximaal 140 leestekens, waarbinnen een probleem voor zulks eenvoudige zielen begrijpelijk blijft.
Dat de dijken nat moeten blijven. Ze begreep er niets van onze buurvrouw. Dat ze nu hele dagen in touw was met het hout sprokkelen, en dat het nu aardig droog begon te worden. Of wij niet aan onze wintervoorraad moesten beginnen. “Nao, wij verstoken de komende winter de balken van de ruïne naast ons huis, dat moet genoeg zijn”. Ja, we vernieuwen, verbranden het oude en hopen op betere tijden. Ons buurvrouwtje heeft het houtkacheltje weer haar huisje in laten sjouwen, vooral mijn rug heeft te lijden onder de crisis. Een bus butaan is inmiddels onbetaalbaar voor een Portugese bejaarde, dus wordt er weer gekookt op het antieke fornuisje. Burenhulp, een gesloten beurs en vooral Christelijke naastenliefde, het zijn de pijlers waarop de mini-economie binnen het gehucht draait. Met religie heb ik niet veel, maar ik aanschouw de inzet van haar volgelingen met grote waardering, het maakt het leven van mijn buurvrouwtje enigszins dragelijk. Ze bestaan nog, individuen die uit een Christelijke overtuiging zich inzetten voor hun medemens. Het is voor onze buurvrouw te moeilijk om de link te leggen met natte dijken.
Was mijn hoop gevestigd voor Nederland op zij die alles in zich lijken te hebben, is die nu verdwenen. De Christelijke dijken zijn verdord, uitgedroogd door de zuigende werking van macht. Ondergraven door indoctrinatie van verdraaide en verzonnen werkelijkheden. Echte mannen opzoek naar roem, naar aanzicht, naar belangrijkheid en vooral naar macht laten al snel hun normen en waarden vallen. Zelfs voor bisschoppen, politici en diplomaten blijkt religie een onzichtbaar en vooral flexibel attribuut om hun eigen rijkdom te vergroten. Mijn hoop ging uit naar vrouwen en vooral moeders die de liefde voor andermans kinderen zouden uitdragen, en zich zouden scharen achter de beginselen van de vader alle vaders en de moeder alle moeders. Nu blijkt dat zelfs vrouwen als Sabine Uitslag en Mirjam Sterk hun, zichzelf toe-eigende, Christelijke waarden verkwanselen en overtuigd de beschermende dijken voor gehandicapten, ouderen en zorgbehoevende kinderen draineren, lijkt mijn hoop ijdel.
De spoeling wordt dun,
de houvast vervaagd,
de tegenwind luwt,
de maatschappij verdroogd.
De verhalen van de buurvrouw over kinderen die vroeger opgroeide met moedermelk van een andere moeder, de onzinnige woorden over de toekomst van Sabine Uitslag op de televisie, de citroenen en sinaasappels die als er minder zijn ook worden gedeeld, mijn rugpijn waardoor de buurvrouw weer kan koken, de sterke jongen uit de buurt die daarom, ondanks zijn downsyndroom, voor mij een paar stenen versjouwd, het bejaardenhuis van Mladic en de vrouwen vereniging van de kerk die een coördinerende rol spelen (al hebben ze nooit van het woord gehoord), bij de verdeling van beddengoed, klusjes, aardappelen en tweedehands kleding, zorgden voor het na maanden toch weer schrijven van deze column. Ik zou me niet meer druk maken over Nederland, politiek en andere machtstrijden maar de verkiezingen hier in Portugal en de overlappende populistische overstromingen met het land dat ik vrijwillig heb verlaten, zorgen ervoor dat zelfs mijn dagelijkse beslommeringen doorweven worden met vragen.
Als de Christelijke politiek zich afvraagt waarom ze zoveel verliezen lijdt, ligt het antwoord in het vergeten water te geven van hun grondbeginselen. In Nederland vloeit het water van Gods akkers uit in populistische kanalen richting een ruwe zee vol onverdraagzaamheid, oneerlijkheid, verdrukking en uitsluiting. Slechts bevaarbaar door de sterkste van de samenleving en de Groene Draak wiens stuurlui nog wel een jaarlijkse aanspraak kunnen maken op hun PGB.
Het koste me enige moeite om haar uit te leggen dat het journaal item niet over bejaardenhuizen ging, maar over de arrestatie van Mladic, en dat wat ze zag een gevangenis was. Ook het onderwerp over de droogte en het effect op de Hollandse dijken is aan een oude vrouw die al 89 jaar boven op een berg woont niet te vertalen. Ze kijkt dus stilletjes naar de beelden en ik weet dat ze die op een andere manier interpreteert dan het gesproken woord verduidelijkt.
De Nederlandse polders zijn uitgedroogd, maar die omstandigheden zijn een kronkel van de natuur en zal zeker gevolgd worden door een uitermate natte periode. De bruine herfsttinten die over de lage landen zijn gewaaid uiten zich nu in menselijke droogte, sociale droogte, politieke droogte en religieuze verdorring. Je kunt het zo’n autistische Premier niet kwalijk nemen, dat gegoochel met cijfertjes. Zijn belevingswereld wordt aan de randen afgebakend door procenten, beursnoteringen, marktwerkingen en zijn richtingsgevoel wordt bijgestuurd door liefdeloze oudere mannen in grijze pakken, waarvan hij er ook één worden wil. Je kunt het die geprofileerde bewindslieden niet kwalijk nemen, die weten niets van handicaps, chronische aandoeningen en dergelijke. Mochten ze er iets over vinden zeggen ze dat pas als ze geen politicus meer zijn, net als hun standpunten over drugs, veiligheid, gevangenisstraffen en andere zaken. Je kunt gevoellozen niet veroordelen voor het gebrek aan een eigenschap. Je zou zelfs begrip kunnen tonen voor zij, met de leefomstandigheden van ouderen hoog in het rood wit blauwe vaandel hebbende, die hun standpunten met de meeuwen laten vervliegen ter wille van een tot religie verheven ideologie vol blanke duintoppen. Ze beloofden weliswaar andere beslissingen, maar je kunt nu eenmaal niet iedere bestuurlijke levensvraag vereenvoudigen naar een populistisch zinnetje van maximaal 140 leestekens, waarbinnen een probleem voor zulks eenvoudige zielen begrijpelijk blijft.Dat de dijken nat moeten blijven. Ze begreep er niets van onze buurvrouw. Dat ze nu hele dagen in touw was met het hout sprokkelen, en dat het nu aardig droog begon te worden. Of wij niet aan onze wintervoorraad moesten beginnen. “Nao, wij verstoken de komende winter de balken van de ruïne naast ons huis, dat moet genoeg zijn”. Ja, we vernieuwen, verbranden het oude en hopen op betere tijden. Ons buurvrouwtje heeft het houtkacheltje weer haar huisje in laten sjouwen, vooral mijn rug heeft te lijden onder de crisis. Een bus butaan is inmiddels onbetaalbaar voor een Portugese bejaarde, dus wordt er weer gekookt op het antieke fornuisje. Burenhulp, een gesloten beurs en vooral Christelijke naastenliefde, het zijn de pijlers waarop de mini-economie binnen het gehucht draait. Met religie heb ik niet veel, maar ik aanschouw de inzet van haar volgelingen met grote waardering, het maakt het leven van mijn buurvrouwtje enigszins dragelijk. Ze bestaan nog, individuen die uit een Christelijke overtuiging zich inzetten voor hun medemens. Het is voor onze buurvrouw te moeilijk om de link te leggen met natte dijken.
Was mijn hoop gevestigd voor Nederland op zij die alles in zich lijken te hebben, is die nu verdwenen. De Christelijke dijken zijn verdord, uitgedroogd door de zuigende werking van macht. Ondergraven door indoctrinatie van verdraaide en verzonnen werkelijkheden. Echte mannen opzoek naar roem, naar aanzicht, naar belangrijkheid en vooral naar macht laten al snel hun normen en waarden vallen. Zelfs voor bisschoppen, politici en diplomaten blijkt religie een onzichtbaar en vooral flexibel attribuut om hun eigen rijkdom te vergroten. Mijn hoop ging uit naar vrouwen en vooral moeders die de liefde voor andermans kinderen zouden uitdragen, en zich zouden scharen achter de beginselen van de vader alle vaders en de moeder alle moeders. Nu blijkt dat zelfs vrouwen als Sabine Uitslag en Mirjam Sterk hun, zichzelf toe-eigende, Christelijke waarden verkwanselen en overtuigd de beschermende dijken voor gehandicapten, ouderen en zorgbehoevende kinderen draineren, lijkt mijn hoop ijdel.
De spoeling wordt dun,
de houvast vervaagd,
de tegenwind luwt,
de maatschappij verdroogd.
De verhalen van de buurvrouw over kinderen die vroeger opgroeide met moedermelk van een andere moeder, de onzinnige woorden over de toekomst van Sabine Uitslag op de televisie, de citroenen en sinaasappels die als er minder zijn ook worden gedeeld, mijn rugpijn waardoor de buurvrouw weer kan koken, de sterke jongen uit de buurt die daarom, ondanks zijn downsyndroom, voor mij een paar stenen versjouwd, het bejaardenhuis van Mladic en de vrouwen vereniging van de kerk die een coördinerende rol spelen (al hebben ze nooit van het woord gehoord), bij de verdeling van beddengoed, klusjes, aardappelen en tweedehands kleding, zorgden voor het na maanden toch weer schrijven van deze column. Ik zou me niet meer druk maken over Nederland, politiek en andere machtstrijden maar de verkiezingen hier in Portugal en de overlappende populistische overstromingen met het land dat ik vrijwillig heb verlaten, zorgen ervoor dat zelfs mijn dagelijkse beslommeringen doorweven worden met vragen.Als de Christelijke politiek zich afvraagt waarom ze zoveel verliezen lijdt, ligt het antwoord in het vergeten water te geven van hun grondbeginselen. In Nederland vloeit het water van Gods akkers uit in populistische kanalen richting een ruwe zee vol onverdraagzaamheid, oneerlijkheid, verdrukking en uitsluiting. Slechts bevaarbaar door de sterkste van de samenleving en de Groene Draak wiens stuurlui nog wel een jaarlijkse aanspraak kunnen maken op hun PGB.
Een keet vol losseflodders, een beurs vol verantwoordelijkheid
Vijftien is hij, Maurice. In de regen van een gure februari dag wacht hij ongeduldig in de auto op zijn vriend Barry. De verlaagde Opel Astra is weliswaar een oud karretje, maar de drieduizend euro dure radio-installatie zorgt voor een heerlijke dreun. De afkeurende blikken van de voorbijgangers, op het parkeerterrein van de plaatselijke supermarkt, laten hem koud. De gedachte aan slimme plan om zijn vriend een kratje bier te laten kopen maakt hem alleen maar stoerder. Het feit dat hij nu niet in de schoolbanken zit, maar op de bijrijderstoel van deze gave wagen, getuigt van een zelfverzekerde volwassenheid. 
Zestig is hij, Ahmed. Onder een parasol, geniet hij van het zeezicht in de heerlijke februari zon. De Bentley, waarmee hij van het vliegveld werd gehaald, staat keurig in de bewaakte parkeergarage. Met een glanzende grijns op zijn gezicht nipt hij van zijn thee, leest een krant en straalt een zelfverzekerdheid uit, waaraan de Nederlandse Maurice een voorbeeld zou kunnen nemen. Het feit dat hij nu niet aan de internationale gemeenschap verantwoording hoeft af te leggen, maar hier in alle luxe wacht op de transactie die komen gaat, getuigt van een zelfverheerlijkend gevoel van overmacht. 
Het zal zo rond elfuur in de avond zijn, als Maurice en Barry de keet binnen komen met beide een krat bier. Het is er druk en rokerig. Het bankstel, waarvan in de loop der maanden de bekleding is afgeschroeid door de jointpeuken en vergeten kaarsjes, wordt bevolkt door jongelui die al halverwege vergeetachtigheid zijn. Een halfnaakt klasgenootje van Maurice plet met haar borsten een leeg blikje onder luid applaus van de bezopen jongeren. Dronken, ja dat is ze. De stank van bier en mislukte pogingen om op tijd buiten te kotsen concurreert met de mist van wiet- en Marihuanaluchten. Barry stopt de platenspeler en telkens als hij 'Another one bites the dust' van Queen achteruit draait schreeuwt de meute 'It's fun to smoke marihuana'.
Het zal zo rond acht uur zijn als Ahmed aanschuift in het restaurant van het gebouw waarin de Idex wapenbeurs wordt gehouden. Zijn vriend uit Qatar heeft de transacties met goedgevolg afgerond. Het is een hoogtepunt voor Ahmed, een keer in de twee jaar bezoekt hij Abu Dhabi om zijn voorraad wapentuig aan te vullen. Nee, Ahmed mag geen wapens kopen, maar net als Maurice heeft hij een partner die dat wel mag. De lijst is lang, het diner lekker en onder het genot van een teugje uit de waterpijp worden de transacties nog eens bevestigd met een handdruk. De vertegenwoordiger, Jean-Pierre Tanghe, van het uit het Belgische Kortrijk afkomstige Barco, sluit zijn zwarte aktekoffertje, Techno Plast Marine CEO Ronald Kraft, loopt met een Wieringwerfse grijns naast zijn schoenen. Ahmed denkt dat er bevriende piraten zijn die wel interesse hebben voor een “Multi-Role Combatant Craft”, een speedboot die ook onder water kan. 
De burgermeester van de Twentse gemeente waarin Maurice woont is er niet blij met die keet, waarin hij en zijn vrienden zich iedere vrijdagavond lam zuipen. De plaatselijke kroeg wordt enkel bezocht door een paar stamgasten, die bij gebrek aan financiële middelen zich beperken tot een of twee borreltjes en een potje biljart. Nee, het verschil tussen een biertje uit de supermarkt en dat uit de tap van Café “De Engelse Lord” is meer dan 100%, en nodigt niet uit tot het consumeren van de maatstaven die in “De Keet” zijn vastgelegd. De supermarkteigenaar vaart er wel bij. Hem maakt het niet uit wat er met het door hem verkochte bier gebeurd. Het verkopen aan een achttienjarige is een legale transactie, de gevolgen voor rekening van de koper. En dat lijkt een logische beredenering.
Zo ook redeneert de directeur van European Aeronautic Defence and Space Company N.V., een Europees lucht- en ruimtevaartconsortium, ontstaan uit een fusie tussen het Franse Aerospatiale-Matra, de Duitse Dornier en DaimlerChrysler Aerospace AG en het Spaanse Construcciones Aeronáuticas SA. Hun honderdduizend werknemers op de wereldwijde loonlijst moeten tenslotte ook betaald worden. Ze hebben hun hoofdkantoor, om bepaalde redenen in Leiden, en een naamloze vennootschap in de Nederlandse rechtsvorm maar beursgenoteerd aan de Euronext, de Frankfurter Wertpapierbörse en de Bolsa de Madrid. De vriend van Ahmed is onder de indruk van hun onbemande vliegtuigjes, hij mocht zelfs plaatsnemen in hun flight simulator op de beurs, nadat de Belgische minister De Crem en de Britse premier David Cameron, die als representant van de wapengigant BAE aanwezig was, zich hadden uitgeleefd op de virtuele vijanden. 
Binnenkort gaat de vriend van Ahmed weer naar Europa. Hij moet wat contracten ondertekenen in Nederland, België en Engeland. Zijn paleisje in Qatar heeft hij al in geen maanden meer bezocht. Het huis in Saudi-Arabië, het appartement in Bahrein en zijn jacht in de Verenigde Arabische Emiraten, worden onderhouden door zijn personeel. Ook de vaste hotelsuites in Oman en Koeweit kosten hem een vermogen. Maar omdat al die landen bij elkaar dit jaar samen met Jordanië 68 miljard euro aan wapens gaan spenderen, zit het wel goed met de handel. Met klanten als Ahmed is zijn winstpercentage een zekere bron van inkomen. Het is de leveranciers om het even wat er met hun producten gebeurt, gelijk de supermarkteigenaar in het Twentse.
De angst van mijn grootmoeder
Bijna vierennegentig is ze, mijn grootmoeder. Ze woont in een aanleunwoning, gaat zelf haar boodschappen uitzoeken en neemt nog regelmatig de bus naar de stad om een nieuwe bloemetjesjurk uit te zoeken bij, een door koninklijk besluit geëerde, kledingzaak met het predicaat hofleverancier.
Door de vlucht uit Nederland, opzoek naar meer respect en vrijheid, bestaat ons contact uit de enkele ansichtkaartjes op feestdagen en verjaardagen. De verre wereld gaat aan haar voorbij en de verhalen van familieleden, die mijn nieuwe onderkomen op het platteland van midden Portugal bezochten, ziet ze als beelden zonder begrijpelijke reden. Min of meer vrij van tegenwind – of het moesten de onvolkomenheden van het ouder worden zijn – geniet ze van haar dagbesteding, die bestaat uit allerlei bijeenkomsten in het aangrenzende bejaardentehuis. Toneelvoorstellingen, concerten, busreisjes, ze gaat overal naar toe en neemt deel aan bijna iedere activiteit die wordt aangeboden.
Ik kan het niet anders interpreteren dan een gevoel van angst, het feit dat ze plotseling, voor het eerst in jaren, gisteren opbelde. Haar dagelijkse routine van het door een “thuishulp” uittrekken van haar steunkousen, het kijken naar het achtuur journaal, de programmering van Nederland 1 en het afsluitende programma Pauw & Witteman, het nachtlichtje en de noodknop controle op haar nachtkastje, liep uit op een rusteloze nacht. Allicht niet alles begrijpend had ze gehoord dat ze geen hoofddoekje meer mag dragen in de bus. “Die meneer Bontes heeft dat echt gezegd!” stamelde ze, en ik kon haar niet overtuigen van het gezonde verstand dat andere politici zeker zullen hebben. Ik kan zo’n opmerking plaatsen als een ridicuul voorstel van een PVV-er, maar voor mijn grootmoeder komen dat soort berichten over als de werkelijkheid van een nieuwe maatschappij. Ze heeft al het één en ander aan veranderingen mee moeten maken. Iedere dag een andere mevrouw die haar steunkousen komt aan en uittrekken, haar vaste hulp die de moeilijkere huishoudelijke klusjes kwam doen komt niet meer. De huisarts heeft plaatsgemaakt voor een maatschap waarbij haar klachten en lichamelijke probleempjes slechts gedigitaliseerde gebeurtenissen geworden zijn. De enigste constante factor is de Marokkaanse jongeman die de, door haar uitgezochte, boodschappen netjes thuisbezorgt en zelfs voor haar uitpakt, in de koelkast plaatst en de moeilijk te openen verpakkingen alvast los maakt.
De enigste vrouwen met een hoofddoek die mijn grootmoeder kent zijn haar generatie genoten en de nonnen die af en toe komen helpen in het aangrenzende bejaardentehuis. Naast de jongen van de supermarkt heeft ze regelmatig contact met een oudere Turkse man die als vrijwilliger op “Klaartje” rijdt, het busje van een stichting, waarmee ouderen en gehandicapten zich tegen een symbolisch tarief kunnen verplaatsen. De televisiebeelden van islamitische probleemjongeren blijven voor haar binnen het beeldscherm, ver weg van dat kleine plaatsje in de Betuwe. Of de nonnetjes nu ook niet meer met de bus mochten komen naar die gezellige middagen in de recreatieruimte van het tehuis, of ze dat vriendelijke meisje dat haar zo af en toe haar steunkousen helpt nu ook weer gaat verliezen, en…. Och een opsomming van vragen.
Ik wilde haar geruststellen maar, in een overtuiging van de waarheid van de televisie, kon ik haar niet angst niet wegnemen. Ik probeerde haar wel te vertellen dat, de voorstellen van die man op de televisie alleen voor moslims gelden en, het niet voor joodse keppeltjes, katholieke nonnen en gereformeerde zondagse hoedjes geldt, maar sinds mijn grootvader door NSB-ers in de oorlog is verraden en in 1944 is gedood, heeft mijn grootmoeder een angst opgebouwd voor nieuwe buren, vreemde mensen en uniformen. Ze kiest dan ook altijd de kant van de gene die het sympathiekst overkomt, ongeacht zijn of haar achtergrond. Ze noemt Geert Wilders “die gevaarlijke man”, had een gruwelijke hekel aan Balkenende. “Heeft het achter de ellebogen”, was haar aanhoudende commentaar en haar politieke voorkeur is opgehouden bij Joop den Uil. Ik ben een tijdje in de veronderstelling geweest, dat ze gezien haar aversie met de politieke televisiebeelden, op de PVV zou stemmen. Maar in haar ogen blijft “haar” Partij van de Arbeid nog altijd het enigste alternatief, al zou dan wel die aardige meneer Frans Timmermans de Minister President moeten worden.
Geschrokken ben ik wel. Dat ze eigenlijk genoeg heeft van het leven. Dat de angst voor de toekomst het heeft overgenomen van de overlevingsdrang waardoor ze, naar mijn inzicht, deze respectabele leeftijd heeft bereikt. “Je opa wilde ook niet en die is ook gewoon gegaan”, was een van de laatste zinnen die ze uitsprak tijdens ons lange gesprek. Ik kende mijn opa, haar tweede man, waarmee ze naar de oorlog is getrouwd, als een eigenwijze man. Hoe weet ik niet, maar het is waar dat hij een paar dagen voor zijn verhuizing naar een verzorgingstehuis plotseling overleed. Hij heeft zich tot het laatste moment verzet tegen dat besluit. Na een bezoek aan het tehuis, waarnaast mijn grootmoeder nu woont, was hij tot de conclusie gekomen dat hem alle persoonlijke vrijheid werd afgenomen en lijkt hij gewoon het besluit te hebben genomen om simpelweg dood te gaan. De gesprekken die hij had met de oudjes, die bij zes graden vorst, buiten in hun door een deken overdekte rolstoel, hun sigaartje moesten roken, zullen hem daar in gesterkt hebben.
Misschien is het wel de laatste keer dat ik mijn grootmoeders stem heb gehoord. Ondanks het feit dat we nooit een hechte band hebben gehad door onze botsende karakters, is het bedroevend om te horen hoe het Nederland van nu haar angst inboezemt. Gelijk mijn grootmoeder hebben de ouderen recht op een rustige laatste periode van hun leven, zonder de angst en lasten, veroorzaakt door gierige bankiers, een haatzaaiende politicus, onkundige pensioenbeheerders en volksvertegenwoordigers met een egoïstische agenda. Ik heb het gevoel dat mijn grootmoeder de eerlijkheid, die ergens in de mensheid verscholen moet liggen, niet meer zal meemaken. Door mijn besluit geen kinderen op deze wereld te zetten, hoef ik daar me geen zorgen over te maken. Misschien moet ik daar mijn troost maar uithalen, al weet ik dat de uitdrukking “het zal mijn tijd wel duren” achterhaald is.
Door de vlucht uit Nederland, opzoek naar meer respect en vrijheid, bestaat ons contact uit de enkele ansichtkaartjes op feestdagen en verjaardagen. De verre wereld gaat aan haar voorbij en de verhalen van familieleden, die mijn nieuwe onderkomen op het platteland van midden Portugal bezochten, ziet ze als beelden zonder begrijpelijke reden. Min of meer vrij van tegenwind – of het moesten de onvolkomenheden van het ouder worden zijn – geniet ze van haar dagbesteding, die bestaat uit allerlei bijeenkomsten in het aangrenzende bejaardentehuis. Toneelvoorstellingen, concerten, busreisjes, ze gaat overal naar toe en neemt deel aan bijna iedere activiteit die wordt aangeboden.
Ik kan het niet anders interpreteren dan een gevoel van angst, het feit dat ze plotseling, voor het eerst in jaren, gisteren opbelde. Haar dagelijkse routine van het door een “thuishulp” uittrekken van haar steunkousen, het kijken naar het achtuur journaal, de programmering van Nederland 1 en het afsluitende programma Pauw & Witteman, het nachtlichtje en de noodknop controle op haar nachtkastje, liep uit op een rusteloze nacht. Allicht niet alles begrijpend had ze gehoord dat ze geen hoofddoekje meer mag dragen in de bus. “Die meneer Bontes heeft dat echt gezegd!” stamelde ze, en ik kon haar niet overtuigen van het gezonde verstand dat andere politici zeker zullen hebben. Ik kan zo’n opmerking plaatsen als een ridicuul voorstel van een PVV-er, maar voor mijn grootmoeder komen dat soort berichten over als de werkelijkheid van een nieuwe maatschappij. Ze heeft al het één en ander aan veranderingen mee moeten maken. Iedere dag een andere mevrouw die haar steunkousen komt aan en uittrekken, haar vaste hulp die de moeilijkere huishoudelijke klusjes kwam doen komt niet meer. De huisarts heeft plaatsgemaakt voor een maatschap waarbij haar klachten en lichamelijke probleempjes slechts gedigitaliseerde gebeurtenissen geworden zijn. De enigste constante factor is de Marokkaanse jongeman die de, door haar uitgezochte, boodschappen netjes thuisbezorgt en zelfs voor haar uitpakt, in de koelkast plaatst en de moeilijk te openen verpakkingen alvast los maakt. De enigste vrouwen met een hoofddoek die mijn grootmoeder kent zijn haar generatie genoten en de nonnen die af en toe komen helpen in het aangrenzende bejaardentehuis. Naast de jongen van de supermarkt heeft ze regelmatig contact met een oudere Turkse man die als vrijwilliger op “Klaartje” rijdt, het busje van een stichting, waarmee ouderen en gehandicapten zich tegen een symbolisch tarief kunnen verplaatsen. De televisiebeelden van islamitische probleemjongeren blijven voor haar binnen het beeldscherm, ver weg van dat kleine plaatsje in de Betuwe. Of de nonnetjes nu ook niet meer met de bus mochten komen naar die gezellige middagen in de recreatieruimte van het tehuis, of ze dat vriendelijke meisje dat haar zo af en toe haar steunkousen helpt nu ook weer gaat verliezen, en…. Och een opsomming van vragen.
Ik wilde haar geruststellen maar, in een overtuiging van de waarheid van de televisie, kon ik haar niet angst niet wegnemen. Ik probeerde haar wel te vertellen dat, de voorstellen van die man op de televisie alleen voor moslims gelden en, het niet voor joodse keppeltjes, katholieke nonnen en gereformeerde zondagse hoedjes geldt, maar sinds mijn grootvader door NSB-ers in de oorlog is verraden en in 1944 is gedood, heeft mijn grootmoeder een angst opgebouwd voor nieuwe buren, vreemde mensen en uniformen. Ze kiest dan ook altijd de kant van de gene die het sympathiekst overkomt, ongeacht zijn of haar achtergrond. Ze noemt Geert Wilders “die gevaarlijke man”, had een gruwelijke hekel aan Balkenende. “Heeft het achter de ellebogen”, was haar aanhoudende commentaar en haar politieke voorkeur is opgehouden bij Joop den Uil. Ik ben een tijdje in de veronderstelling geweest, dat ze gezien haar aversie met de politieke televisiebeelden, op de PVV zou stemmen. Maar in haar ogen blijft “haar” Partij van de Arbeid nog altijd het enigste alternatief, al zou dan wel die aardige meneer Frans Timmermans de Minister President moeten worden. Geschrokken ben ik wel. Dat ze eigenlijk genoeg heeft van het leven. Dat de angst voor de toekomst het heeft overgenomen van de overlevingsdrang waardoor ze, naar mijn inzicht, deze respectabele leeftijd heeft bereikt. “Je opa wilde ook niet en die is ook gewoon gegaan”, was een van de laatste zinnen die ze uitsprak tijdens ons lange gesprek. Ik kende mijn opa, haar tweede man, waarmee ze naar de oorlog is getrouwd, als een eigenwijze man. Hoe weet ik niet, maar het is waar dat hij een paar dagen voor zijn verhuizing naar een verzorgingstehuis plotseling overleed. Hij heeft zich tot het laatste moment verzet tegen dat besluit. Na een bezoek aan het tehuis, waarnaast mijn grootmoeder nu woont, was hij tot de conclusie gekomen dat hem alle persoonlijke vrijheid werd afgenomen en lijkt hij gewoon het besluit te hebben genomen om simpelweg dood te gaan. De gesprekken die hij had met de oudjes, die bij zes graden vorst, buiten in hun door een deken overdekte rolstoel, hun sigaartje moesten roken, zullen hem daar in gesterkt hebben.
Misschien is het wel de laatste keer dat ik mijn grootmoeders stem heb gehoord. Ondanks het feit dat we nooit een hechte band hebben gehad door onze botsende karakters, is het bedroevend om te horen hoe het Nederland van nu haar angst inboezemt. Gelijk mijn grootmoeder hebben de ouderen recht op een rustige laatste periode van hun leven, zonder de angst en lasten, veroorzaakt door gierige bankiers, een haatzaaiende politicus, onkundige pensioenbeheerders en volksvertegenwoordigers met een egoïstische agenda. Ik heb het gevoel dat mijn grootmoeder de eerlijkheid, die ergens in de mensheid verscholen moet liggen, niet meer zal meemaken. Door mijn besluit geen kinderen op deze wereld te zetten, hoef ik daar me geen zorgen over te maken. Misschien moet ik daar mijn troost maar uithalen, al weet ik dat de uitdrukking “het zal mijn tijd wel duren” achterhaald is.
Goedbetaalde slavernij
En daar ging hij dan, als nakomeling van een slavengeslacht, opgeklommen in de wereld der blanken, gezeteld in een vliegmachine richting het Italiaanse Milaan. Als een van de vele jonge mannen - die tijdens de transferperiode in het betaalde voetbal van eigenaar veranderde – werd hij vrijgekocht gelijk zijn voorvaderen. Zijn streven naar roem en rijkdom wordt gadegeslagen door de hele wereld, zijn reputatie als talent onderworpen aan het alziend oog van de in extase zijnde toeschouwers van het spel.
Nee, de moderne geschiedenis is niet alleen voorbehouden aan zij die cultureel en historisch een achtergrond van dienbaarheid aan een meester hebben. Ook gezonde, in vrijheid opgevoede Hollandsche mannen laten zich hun vrijheid afnemen. Zelfs in het huidige Friesland van 2011 kun je eigendom worden van organisatie. Er wordt voor je betaald dus kun je ook weer verkocht worden, gelijk De Staten van Holland besloten in 1684 om Nederlandse onderdanen uit de provincie Holland naar De West te zenden, en ze daar te verkopen.Het schijnt een vergeten voorval te zijn dat in 1807 het Verenigd Koninkrijk de slavenhandel verbood en in 1833 een einde kwam aan de slavernij. Nu heeft de Nederlandse Staat historisch gezien altijd al tegen gesparteld maar onder internationale druk en druk van de Surinaamse Onafhankelijkheidsstrijders werd de slavernij in Suriname uiteindelijk opgeheven op 1 juli 1863. De Nederlandse regering betaalde een schadevergoeding van 300 gulden per slaaf aan de eigenaars ter compensatie voor het verloren eigendom. Die ging niet naar de slaaf, maar naar de eigenaar, ter compensatie voor het verloren eigendom. Deze maatregel was des te wranger, omdat slavenhouders vlak voor de afschaffing extra jacht gingen maken op gevluchte slaven. Zo konden zij zo veel mogelijk compensatiegeld opstrijken. De bedragen zijn tegenwoordig exorbitant hoger.
In Suriname werden de voormalige slaven voor een periode van tien jaar onder staatstoezicht geplaatst en bleven ze dus veelal op dezelfde plantages werken. Uiteindelijk waren deze slaven pas echt vrij in 1873, in plaats van het zo vaak genoemde jaartal 1863. In deze periode waren vrijgelatenen tussen de 15 en 60 jaar verplicht een arbeidsovereenkomst af te sluiten. Voor een gedeelte van de huidige talentvolle jongeren is dat niet veranderd. Je kunt geen sportief beroep uitoefenen zonder een verplichte overeenkomst, waarin vaak de verkoopprijs en afkoopsom worden vastgelegd. Pas na de periode van staatstoezicht verwierven de voormalige slaven het volledig burgerrecht, gelijk een hij, die in het vliegtuig richting Milaan stapte.Tussen ongeveer 1500 en 1850 werden omstreeks 11 miljoen Afrikanen als slaaf over de Atlantische Oceaan getransporteerd. Gemiddeld stierf zo'n 15% van de slaven tijdens het transport. Nederland nam met het verhandelen zo’n 550.000 slaven voor haar rekening. In de onder indirect bestuur staande delen van Nederlandsch – Indië, bleef de slavernij nog voortbestaan. Op het eiland Sumbawa duurde dit zelfs tot 31 maart 1910. Na honderd jaar komt de Balkenende mentaliteit van V.O.C en W.I.C. langzaam maar gestaag weer tot een hoogtepunt. Afrikaanse jongetjes wiens voorvaderen aan de slavernij zijn ontsnapt en nazaten van voormalige slaven worden voor een habbekrats geronseld en - na cultivering in het Nederlandsche als dure handelswaar - verkocht naar dictatoriale eigenaren van, groen geschoren, door tribunes omringde plantages.
Hoewel slavernij officieel is afgeschaft, schat men dat er meer dan 100 miljoen mensen wereldwijd nog steeds in slavernij leven. Met slavernij wordt dan bedoeld vormen van “gedwongen werk” oftewel dwangarbeid. Hoewel in delen van Afrika en Azië nog slavernij en gedwongen werk voorkomen, wordt de mensenhandel gezien als de grootste en snelst groeiende bron voor gedwongen werk. Het zijn vooral laagopgeleide mensen in Amerika die het slachtoffer van de nieuwe slavernij worden. Door het ontnemen van steeds meer arbeidersrechten worden werknemers gedwongen alles te doen voor hun bedrijf, op straffe van een eenvoudig ontslag zonder enige compensatie. Ook in Nederland wordt gesproken over de versoepeling van die rechten. Het afbreken van de vangnetten die ooit zorgden voor een gelijk speelveld, maken de werknemers afhankelijk. Geen argument kan nog dienen als reden om een opdracht te weigeren, hoe onzinnig die ook mag zijn. Bazen worden weer bazen in de letterlijke zin van de uitdrukking. “Nul-uren contracten” die slechts de zekerheid geven aan eigenaren van fabrieken, callcenters en andere productiestallen zorgen voor de onderwerping van moderne slaven, ontnomen van ieder recht op zekerheid.Zekerheid had hij al voordat hij plaats nam in de vliegtuigstoel. De zekerheid dat zijn toekomst afhangt van prestaties. Zouden ze niet aan de verwachtingen van de contracthouder voldoen, zal de afkoopsom voor zijn vrijheid laag zijn. Wordt hij een ster, zullen de spotlights hem beschijnen op het schavot van de slavenhandelaar en zijn verkoopprijs worden opgedreven. Ook al komen de roem en rijkdom - ook al heeft je eigenaar zoveel miljoenen voor je betaald dat het dat je ego streelt - het verbloemd niet de werkelijkheid van het slechts tot eigendom verworden zijn.
ONDERBROKEN NIEUWS
Het stormt, al drie dagen. De schotel op het dak die er voor zorgt dat we het Nederlandse nieuws kunnen volgen, staat te schudden. Het signaal van de Astra-satelliet komt gebrekkig binnen, onderbroken door momenten van stilte. Het ochtendhumeur van Henk Westbroek op Radio 1, gaat over gourmetten buiten de deur, en dan weer over Europa en kinderen die zich opwerken als een relatiebreekpunt. Geen touw aan vast te knopen. Het is een vervelende gewaarwording om slechts de helft van een gesprek te horen. Het enigste wat nog meer irriteert is om een discussie in z’n geheel waar te nemen, en toch in de veronderstelling te zijn dat het gebrek aan overzicht te wijten is aan die slechte ontvangst.
Het is dan ook moeilijk om een mening te vormen op basis van halve informatie. Hoe zit dat nou met dat nieuwe Nederlandse nationalisme, de schijn verbroedering en de overtuiging van de nieuwe regering dat het verbreden van de kloof tussen arm en rijk, de enigste oplossing is voor de huidige problemen. Ik hoor Gert Leers zeggen dat het Afghaanse meisje Sahar zich gewoon moet aanpassen mocht ze terug gestuurd worden naar haar geboorteland. Of het door de onderbrekingen komt weet ik niet, maar het schijnt dat in haar kielzog er een bataljon aan politietrainers en militairen meegaan. Het schijnt daar in den vreemde veilig genoeg te zijn voor haar als ze zich maar converteert aan de plaatselijke gebruiken, normen en waarden. Dezelfde normen en waarden, die volgens de “internationale” gemeenschap met geweld bestreden moeten worden. Door het geruis heen, hoor ik een journaliste zeggen dat ze zich vrij kan bewegen daar, zolang ze zich maar verstopt onder een boerka. Het is verdomde moeilijk om het allemaal te snappen als je het complete plaatje niet kunt zien.
Wat ik wel in een aaneensluitend blokje informatie tot mij kon nemen was de stelling dat Sahar volgens de Minister zich veilig kan voelen door zich aan te passen aan de Afghaanse cultuur. Dat het gezin, waarvan ze deel uit maakt, lang in Nederland woont en een westerse levensstijl heeft, komt door eigen keuzes. Dat Sahar zich niet wenst aan te passen aan de Afghaanse tradities, betekent niet dat deze verantwoordelijkheid op de Nederlandse Staat kan worden afgewenteld. Bovendien blijkt ze goed te kunnen leren, zodat ervan mag worden uitgegaan dat zij zich de taal vrij gemakkelijk kan eigen maken. Het volgen van onderwijs in Afghanistan is daardoor in “beginsel” mogelijk, volgens Gert Leers. Sahar heeft maar heel kort in Afghanistan gewoond en het volgens de Rechter, die afgelopen week zich over deze zaak boog, niet aannemelijk dat zij zich in die tijd de Afghaanse opvattingen en normen eigen heeft gemaakt. De rechter neemt aan dat Sahar van jongs af aan is opgevoed met Nederlandse opvattingen en deze tot op zekere hoogte deel zijn gaan uitmaken van haar persoonlijkheid. De Afghaanse cultuur en normen, waartegen Nederlandse militairen gevochten hebben, en die zo verfoeilijk zijn dat de regering waarvan Leers deel uit maakt, het nodig vindt een nieuwe missie aan te gaan ter verbreiding van de Amerikaanse normen en waarden.
Gert Leers, uit het christelijke huis van de CDA, had ook een eigenaardig plan bedacht voor een Somalische vrouw, door haar kinderen afpakken om haar verzet te breken. Nu zal ik dat wel niet goed begrepen hebben door de korrelige nieuwsvergaring, maar het lijkt me dat Leers teruggrijpt naar de normen en waarden van de Katholieken uit een ver verleden, waarin ze bijvoorbeeld hier in Portugal alle joden uitroeiden, die zich niet wilden conformeren aan de overtuigingen van de Paus.
Tussen het gekraak door probeer ik Henk Westbroek op Radio 1 te volgen, maar het enigste dat ik kan opmaken uit de flarden tekst gaat over relatiebreekpunten. Mijn relatie met de Nederlandse normen en waarden staat ook aan de vooravond van een breekpunt. Terwijl Alexander Pechthold slecht dreigde met een emigratie, bij het waarheid worden van Wilder’s gedachtegoed, heb ik dat daadwerkelijk gedaan. Met veel minder middelen dan Pechthold ongetwijfeld tot zijn beschikking heeft, waren mijn pessimistische kijk op Nederlandse toekomst zo doorslaggevend, dat ieder risico op mislukking van vertrek overschaduwd werden door de donkere wolken boven mijn vaderland. Het is er allemaal niet gemakkelijker op geworden, de storm die ons al drie dagen teistert is misschien de voorbode op de complete verwijdering van Nederland. Te beginnen met het ontstoken blijven van onzalig Nederlands nieuws via de ether.
Het is dan ook moeilijk om een mening te vormen op basis van halve informatie. Hoe zit dat nou met dat nieuwe Nederlandse nationalisme, de schijn verbroedering en de overtuiging van de nieuwe regering dat het verbreden van de kloof tussen arm en rijk, de enigste oplossing is voor de huidige problemen. Ik hoor Gert Leers zeggen dat het Afghaanse meisje Sahar zich gewoon moet aanpassen mocht ze terug gestuurd worden naar haar geboorteland. Of het door de onderbrekingen komt weet ik niet, maar het schijnt dat in haar kielzog er een bataljon aan politietrainers en militairen meegaan. Het schijnt daar in den vreemde veilig genoeg te zijn voor haar als ze zich maar converteert aan de plaatselijke gebruiken, normen en waarden. Dezelfde normen en waarden, die volgens de “internationale” gemeenschap met geweld bestreden moeten worden. Door het geruis heen, hoor ik een journaliste zeggen dat ze zich vrij kan bewegen daar, zolang ze zich maar verstopt onder een boerka. Het is verdomde moeilijk om het allemaal te snappen als je het complete plaatje niet kunt zien.
Wat ik wel in een aaneensluitend blokje informatie tot mij kon nemen was de stelling dat Sahar volgens de Minister zich veilig kan voelen door zich aan te passen aan de Afghaanse cultuur. Dat het gezin, waarvan ze deel uit maakt, lang in Nederland woont en een westerse levensstijl heeft, komt door eigen keuzes. Dat Sahar zich niet wenst aan te passen aan de Afghaanse tradities, betekent niet dat deze verantwoordelijkheid op de Nederlandse Staat kan worden afgewenteld. Bovendien blijkt ze goed te kunnen leren, zodat ervan mag worden uitgegaan dat zij zich de taal vrij gemakkelijk kan eigen maken. Het volgen van onderwijs in Afghanistan is daardoor in “beginsel” mogelijk, volgens Gert Leers. Sahar heeft maar heel kort in Afghanistan gewoond en het volgens de Rechter, die afgelopen week zich over deze zaak boog, niet aannemelijk dat zij zich in die tijd de Afghaanse opvattingen en normen eigen heeft gemaakt. De rechter neemt aan dat Sahar van jongs af aan is opgevoed met Nederlandse opvattingen en deze tot op zekere hoogte deel zijn gaan uitmaken van haar persoonlijkheid. De Afghaanse cultuur en normen, waartegen Nederlandse militairen gevochten hebben, en die zo verfoeilijk zijn dat de regering waarvan Leers deel uit maakt, het nodig vindt een nieuwe missie aan te gaan ter verbreiding van de Amerikaanse normen en waarden.Gert Leers, uit het christelijke huis van de CDA, had ook een eigenaardig plan bedacht voor een Somalische vrouw, door haar kinderen afpakken om haar verzet te breken. Nu zal ik dat wel niet goed begrepen hebben door de korrelige nieuwsvergaring, maar het lijkt me dat Leers teruggrijpt naar de normen en waarden van de Katholieken uit een ver verleden, waarin ze bijvoorbeeld hier in Portugal alle joden uitroeiden, die zich niet wilden conformeren aan de overtuigingen van de Paus.
Tussen het gekraak door probeer ik Henk Westbroek op Radio 1 te volgen, maar het enigste dat ik kan opmaken uit de flarden tekst gaat over relatiebreekpunten. Mijn relatie met de Nederlandse normen en waarden staat ook aan de vooravond van een breekpunt. Terwijl Alexander Pechthold slecht dreigde met een emigratie, bij het waarheid worden van Wilder’s gedachtegoed, heb ik dat daadwerkelijk gedaan. Met veel minder middelen dan Pechthold ongetwijfeld tot zijn beschikking heeft, waren mijn pessimistische kijk op Nederlandse toekomst zo doorslaggevend, dat ieder risico op mislukking van vertrek overschaduwd werden door de donkere wolken boven mijn vaderland. Het is er allemaal niet gemakkelijker op geworden, de storm die ons al drie dagen teistert is misschien de voorbode op de complete verwijdering van Nederland. Te beginnen met het ontstoken blijven van onzalig Nederlands nieuws via de ether.
Een gewone dag
De slaapkamer lijkt het zelfde als ik wakker wordt. Gewoon een beetje rommelig, m’n vrouw naast me, dromend over de gebeurtenissen van gisteren, onze kleding verspreidt over de vloer. Toch bekruipt me een raar gevoel van realisme en achterdocht, het lijkt alsof ik in een nieuwe vorm van wakker zijn bevindt. De ketel op het gasstel in de keuken is nog steeds rood, en na een paar minuten klinkt het fluitje nog hetzelfde als in mijn herinneringen. Met een ouderwets opgeschonken beker koffie, wordt mijn voorgevoel van onbehagen bevestigd bij het aanzetten van de TV. Zoals altijd gewoon nieuws op RTL7, dezelfde presentator, de zelfde leader, de zelfde beurs berichten rollend in een balkje. Het nieuws komt me alleen vreemd voor.
Europa is één geheel, de Joden hebben een eigen land, Palestina is een concentratiekamp omringd door hoge muren en hekken met prikkeldraad, Amerika voert oorlog in Irak, Afghanistan en Pakistan. Een Europees samengesteld leger doet mee. De president, van Belgische afkomst, vertegenwoordigd Europa tijdens een staatbezoek aan President Palin van de USA. Beelden van openbare executies van internet terroristen, de arrestatie van een man op Schiphol vanwege de weigering zijn geloofsovertuiging in de vragenlijst in te vullen. Na een toespraak van de Nederlandse premier Wilders, waarin hij aankondigt dat iedere burger verplicht is zich te laten chippen, zet ik mijn televisie op Nederland 1. In de veronderstelling dat het RTL programma een persiflage is drink ik schouderophalend mijn koffie.
Waarom ik eerst een code moet in typen op mijn afstand bediening is me onduidelijk. Misschien ben ik nog wat slaperig, maar het ontbreekt me aan iedere logische verklaring. Mijn vrouw wordt wakker, met haar ogen nog half dicht pakt ze de afstandsbediening uit mijn hand, tikt een paar cijfers en Nederland 1 verschijnt op het scherm. “Kun je die code nu nog steeds niet onthouden?” vraagt ze me getergd. Het logo in de linker bovenhoek geeft de Nederlandse staatsomroep aan. Viewer NL1618435A65, toegangsprioriteit 3, het beeld is groen, de tekst; U bent niet gemachtigd deze beelden te zien, voor meer informatie kunt U contact opnemen met uw persoonlijke moderator. Mijn vrouw komt uit de badkamer en ik kijk haar vragend aan. “Dan had je maar geen kritische column op internet moeten schrijven”, zegt ze, “hoe stom kun je zijn”.
In een roes van verbijstering vraag ik haar om me te knijpen. Ik voel me weliswaar wakker, maar dit moet een droom zijn. “Je bent wakker, gek” De fluitketel produceert haar welbekende toontje in de keuken. “Nog een bakkie koffie?” Ze pakt mijn mok en terwijl ze naar het gasstel loopt vraagt ze me of ik bij mijn besluit blijf. “Welk besluit?” Ik weet niet wat ze bedoeld. “Dat je die chip weigert, vandaag is de laatste dag dat het kan” Opzoek naar me zelf loop ik haar achterna de keuken in. “Lieverd, wat gebeurd hier allemaal, dit moet een nachtmerrie zijn, ik wil wakker worden!” Ze gaat door de knieën en pakt met beide handen mijn hoofd vast. “Dit gaat nu al tijden zo, je moet eindelijk de realiteit eens onder ogen zien”, zegt ze op een verontrustte toon, “als je zo doorgaat komen ze je binnenkort halen”.
Het schijnt dat ze me iedere ochtend het zelfde moet vertellen. We zijn niet meer verzekerd omdat we roken, we mogen Nederland niet meer in omdat we een paar keer in een Islamitisch land op vakantie waren. Mijn geschiedenis als sympathisant van PSP en later de SP, Islamitische vrienden, de tegenspraak die ik uitte via mijn eigen website, heeft als gevolg dat we geen IP adres meer krijgen toegewezen. Volgens mijn vrouw heb ik op een gegeven moment de realiteit niet kunnen aanvaarden, en leef ik sindsdien met allerlei waanbeelden. Ik geloof nog steeds dat de democratie heeft gewonnen na de Tweede Wereldoorlog, dat mensen niet vervolgt mogen worden na aanleiding van hun geloof of afkomst, dat je privéleven wordt beschermd. Terwijl ze haar jas aantrekt kijkt ze me nog eens indringend aan. “Ga nu maar gewoon de kachel klaar maken voor vanavond, en maak de zonnepanelen schoon”. Ze knoopt haar jas dicht en steekt een button met C3 op haar kraag. “Ik moet aan het werk, lieverd, de gasbus is bijna leeg en we moeten morgen je medicijnen halen” Terwijl ze in de deur opening staat doet ze nog een keer een poging om me te overtuigen.
De Nazi’s hebben de oorlog helemaal niet verloren, het heeft alleen wat langer geduurd om alle idealen waar te maken. Gehandicapten worden niet meer verzorgd door de maatschappij, alles wat je doet wordt geëvalueerd door je persoonlijke moderator, Je medicijnen uit het zwarte circuit kun je nog met contant geld betalen, verder moet alles met je pinpas. We hebben geen recht op gezondheidszorg of elektriciteit en door jou stellige overtuigingen zijn we nu ingedeeld in klasse 3. We hebben nog geluk, de meeste moslims en mensen met een donkere huidskleur zijn gelabeld met categorie 4, die worden gelijk gedeporteerd als ze kritiek hebben. We mogen blij zijn met ons plekje hier, onze eigen zonnepanelen, groente tuintje en waterput. Alleen daardoor kunnen we nu nog overleven. Je zou blij moeten zijn dat je geen internet en telefoon meer hebt, dan kun je op die manier geen fouten maken. Ik hou van je, en daarom leef ik dit leven met je, maar het is wel een grote opoffering.
Terwijl ze de deur achter zich dicht trekt neem ik een slok uit m’n koffiemok, kijk ik op de kalender waar 13-3-2013 is afgevinkt, achterblijvend met de vraag of ik wakker ben.
Europa is één geheel, de Joden hebben een eigen land, Palestina is een concentratiekamp omringd door hoge muren en hekken met prikkeldraad, Amerika voert oorlog in Irak, Afghanistan en Pakistan. Een Europees samengesteld leger doet mee. De president, van Belgische afkomst, vertegenwoordigd Europa tijdens een staatbezoek aan President Palin van de USA. Beelden van openbare executies van internet terroristen, de arrestatie van een man op Schiphol vanwege de weigering zijn geloofsovertuiging in de vragenlijst in te vullen. Na een toespraak van de Nederlandse premier Wilders, waarin hij aankondigt dat iedere burger verplicht is zich te laten chippen, zet ik mijn televisie op Nederland 1. In de veronderstelling dat het RTL programma een persiflage is drink ik schouderophalend mijn koffie.
Waarom ik eerst een code moet in typen op mijn afstand bediening is me onduidelijk. Misschien ben ik nog wat slaperig, maar het ontbreekt me aan iedere logische verklaring. Mijn vrouw wordt wakker, met haar ogen nog half dicht pakt ze de afstandsbediening uit mijn hand, tikt een paar cijfers en Nederland 1 verschijnt op het scherm. “Kun je die code nu nog steeds niet onthouden?” vraagt ze me getergd. Het logo in de linker bovenhoek geeft de Nederlandse staatsomroep aan. Viewer NL1618435A65, toegangsprioriteit 3, het beeld is groen, de tekst; U bent niet gemachtigd deze beelden te zien, voor meer informatie kunt U contact opnemen met uw persoonlijke moderator. Mijn vrouw komt uit de badkamer en ik kijk haar vragend aan. “Dan had je maar geen kritische column op internet moeten schrijven”, zegt ze, “hoe stom kun je zijn”.
In een roes van verbijstering vraag ik haar om me te knijpen. Ik voel me weliswaar wakker, maar dit moet een droom zijn. “Je bent wakker, gek” De fluitketel produceert haar welbekende toontje in de keuken. “Nog een bakkie koffie?” Ze pakt mijn mok en terwijl ze naar het gasstel loopt vraagt ze me of ik bij mijn besluit blijf. “Welk besluit?” Ik weet niet wat ze bedoeld. “Dat je die chip weigert, vandaag is de laatste dag dat het kan” Opzoek naar me zelf loop ik haar achterna de keuken in. “Lieverd, wat gebeurd hier allemaal, dit moet een nachtmerrie zijn, ik wil wakker worden!” Ze gaat door de knieën en pakt met beide handen mijn hoofd vast. “Dit gaat nu al tijden zo, je moet eindelijk de realiteit eens onder ogen zien”, zegt ze op een verontrustte toon, “als je zo doorgaat komen ze je binnenkort halen”.
Het schijnt dat ze me iedere ochtend het zelfde moet vertellen. We zijn niet meer verzekerd omdat we roken, we mogen Nederland niet meer in omdat we een paar keer in een Islamitisch land op vakantie waren. Mijn geschiedenis als sympathisant van PSP en later de SP, Islamitische vrienden, de tegenspraak die ik uitte via mijn eigen website, heeft als gevolg dat we geen IP adres meer krijgen toegewezen. Volgens mijn vrouw heb ik op een gegeven moment de realiteit niet kunnen aanvaarden, en leef ik sindsdien met allerlei waanbeelden. Ik geloof nog steeds dat de democratie heeft gewonnen na de Tweede Wereldoorlog, dat mensen niet vervolgt mogen worden na aanleiding van hun geloof of afkomst, dat je privéleven wordt beschermd. Terwijl ze haar jas aantrekt kijkt ze me nog eens indringend aan. “Ga nu maar gewoon de kachel klaar maken voor vanavond, en maak de zonnepanelen schoon”. Ze knoopt haar jas dicht en steekt een button met C3 op haar kraag. “Ik moet aan het werk, lieverd, de gasbus is bijna leeg en we moeten morgen je medicijnen halen” Terwijl ze in de deur opening staat doet ze nog een keer een poging om me te overtuigen.
De Nazi’s hebben de oorlog helemaal niet verloren, het heeft alleen wat langer geduurd om alle idealen waar te maken. Gehandicapten worden niet meer verzorgd door de maatschappij, alles wat je doet wordt geëvalueerd door je persoonlijke moderator, Je medicijnen uit het zwarte circuit kun je nog met contant geld betalen, verder moet alles met je pinpas. We hebben geen recht op gezondheidszorg of elektriciteit en door jou stellige overtuigingen zijn we nu ingedeeld in klasse 3. We hebben nog geluk, de meeste moslims en mensen met een donkere huidskleur zijn gelabeld met categorie 4, die worden gelijk gedeporteerd als ze kritiek hebben. We mogen blij zijn met ons plekje hier, onze eigen zonnepanelen, groente tuintje en waterput. Alleen daardoor kunnen we nu nog overleven. Je zou blij moeten zijn dat je geen internet en telefoon meer hebt, dan kun je op die manier geen fouten maken. Ik hou van je, en daarom leef ik dit leven met je, maar het is wel een grote opoffering.
Terwijl ze de deur achter zich dicht trekt neem ik een slok uit m’n koffiemok, kijk ik op de kalender waar 13-3-2013 is afgevinkt, achterblijvend met de vraag of ik wakker ben.
Hoe wreed kun je een koolraap klieven...
Zo’n 3 à 4 maal per week geniet ik van een stukje normaal vlees. Dat lijkt heel gewoon, maar het schijnt tegenwoordig zo bijzonder te zijn dat men er een naam voor heeft verzonnen. Biologisch. Ik weet niet waarom zaken die vroeger als “normaal” werden beschouwd, in deze tijd van haast en geldgewin plotseling als een bijzonderheid worden gezien. Je zou toch mogen aannemen dat voor iedere “vernieuwing” er een omschrijving wordt gekozen die recht doet aan het product. Vlees uit de “bio” industrie zou dus gewoon anti-biologisch of a-naturaal vlees moeten heten. Dat wat ik op mijn bord krijg van de Portugese dorpslager komt gewoon van een lokale boer. De groente die gebroederlijk naast het vlees liggen zijn ook al ouderwets normaal. Het maakt het allemaal lekker en eenvoudig. Op de markt koop je “normale” groenten en de slager verkoopt “normaal” vlees.
Tegenwoordig worden zaken graag ingewikkeld gemaakt. Je moet in Nederland al oppassen bij welke slager je binnenloopt, voor je het weet ga je de winkel uit met vegetarisch nepvlees. De vegetarische slager, hoe hypocriet kun je zijn. Zeker, ik heb veel respect voor zij, die de beslissing nemen om als vegetariër door het leven te gaan. Het gedrag dat daar mee gepaard gaat is echter van een bedenkelijk niveau. De behoefte naar vlees blijkt zo diep geworteld te zijn, dat de vervangende producten er op z’n minst op moeten lijken. Een vegetarische frikadel, een vleesvrije hamburger en zelfs smakeloze tofu schijven in de vorm van een karbonade. De drang naar vlees is zo groot dat de leverancier van al die namaak spullen een vegetarische slager wordt genoemd. Natuurlijk is het een gat in de markt. Het lijkt me echter niet van geloofwaardigheid overvloeien als je als vegetariër geen aversie hebt tegen alles wat met slagerij, slachten en dierlijke vormen te maken heeft. Waarom kunnen vegetariërs niet gewoon géén vlees eten.
Er zijn zeker argumenten om geen vlees te eten. De schrijnende voorbeelden uit de vleesindustrie zijn soms stuitend en geldzucht heeft iedere morele overtuiging naar de koelcel verbannen. De hele cyclus van landbouw naar veevoer, fokmethodes en uiteindelijke productie, aangekondigd door de dood, is verweven met corruptie, afvalverwerking en gezondheid bedreigende procedures. Het valt niet mee, als stedelijke consument, om de ziekmakende producten te verbannen uit het menu. De liefdevol opgekweekte boontjes van je eigen volkstuintje zijn blootgesteld aan uitlaatgassen, fabriekspluimen en als je pech hebt een gifwolk uit de Botlek. Ieder ei is verdacht van dioxine, de meeste groenten genetisch omgebouwd en in de graanrepubliek is al geen natuurlijke plant meer te vinden.
Ik krijg mijn eitjes van de buurvrouw, haar kipjes scharrelen rond in het dal en ze leggen ovaaltjes genoeg voor de hele straat. Nee, hier zal en niet snel een trein worden stilgezet, zoals in “Egg City” Barneveld, om een verborgen doosje eieren te verwijderen. Het risico dat een eitje explosieve uitwerkingen heeft op je gezondheid lijkt groter dan een aanslag door één of andere extremist. Als een aanslag met C4 als een daad van terreur gezien wordt, hoe noem je dan het langzaam vergiftigen van een complete bevolking? De vriendelijke ambachtelijke slager wordt gestigmatiseerd door al die pseudoniemen. Na de Slager van Bagdad, The Butcher of Plainfield, De Slager van Afrika en andere psychopaten is er nu de Vegetarische Slager die zijn opwachting maakt op het bloederige slachtveld. Hoe wreed kun je een koolraap klieven, hoe bloederig zijn de taferelen van versnipperde rode bietjes…….
Tegenwoordig worden zaken graag ingewikkeld gemaakt. Je moet in Nederland al oppassen bij welke slager je binnenloopt, voor je het weet ga je de winkel uit met vegetarisch nepvlees. De vegetarische slager, hoe hypocriet kun je zijn. Zeker, ik heb veel respect voor zij, die de beslissing nemen om als vegetariër door het leven te gaan. Het gedrag dat daar mee gepaard gaat is echter van een bedenkelijk niveau. De behoefte naar vlees blijkt zo diep geworteld te zijn, dat de vervangende producten er op z’n minst op moeten lijken. Een vegetarische frikadel, een vleesvrije hamburger en zelfs smakeloze tofu schijven in de vorm van een karbonade. De drang naar vlees is zo groot dat de leverancier van al die namaak spullen een vegetarische slager wordt genoemd. Natuurlijk is het een gat in de markt. Het lijkt me echter niet van geloofwaardigheid overvloeien als je als vegetariër geen aversie hebt tegen alles wat met slagerij, slachten en dierlijke vormen te maken heeft. Waarom kunnen vegetariërs niet gewoon géén vlees eten.
Er zijn zeker argumenten om geen vlees te eten. De schrijnende voorbeelden uit de vleesindustrie zijn soms stuitend en geldzucht heeft iedere morele overtuiging naar de koelcel verbannen. De hele cyclus van landbouw naar veevoer, fokmethodes en uiteindelijke productie, aangekondigd door de dood, is verweven met corruptie, afvalverwerking en gezondheid bedreigende procedures. Het valt niet mee, als stedelijke consument, om de ziekmakende producten te verbannen uit het menu. De liefdevol opgekweekte boontjes van je eigen volkstuintje zijn blootgesteld aan uitlaatgassen, fabriekspluimen en als je pech hebt een gifwolk uit de Botlek. Ieder ei is verdacht van dioxine, de meeste groenten genetisch omgebouwd en in de graanrepubliek is al geen natuurlijke plant meer te vinden.
Ik krijg mijn eitjes van de buurvrouw, haar kipjes scharrelen rond in het dal en ze leggen ovaaltjes genoeg voor de hele straat. Nee, hier zal en niet snel een trein worden stilgezet, zoals in “Egg City” Barneveld, om een verborgen doosje eieren te verwijderen. Het risico dat een eitje explosieve uitwerkingen heeft op je gezondheid lijkt groter dan een aanslag door één of andere extremist. Als een aanslag met C4 als een daad van terreur gezien wordt, hoe noem je dan het langzaam vergiftigen van een complete bevolking? De vriendelijke ambachtelijke slager wordt gestigmatiseerd door al die pseudoniemen. Na de Slager van Bagdad, The Butcher of Plainfield, De Slager van Afrika en andere psychopaten is er nu de Vegetarische Slager die zijn opwachting maakt op het bloederige slachtveld. Hoe wreed kun je een koolraap klieven, hoe bloederig zijn de taferelen van versnipperde rode bietjes…….
Abonneren op:
Berichten (Atom)