Op een bankje in de zon...

Op dagen, zoals de dagen gisteren en eergisteren waren, wanneer puzzelstukjes in elkaar passen, alle spreekwoordelijke spijkers worden geraakt zonder daaraan een blauwe duimnagel over te houden en voorgenomen werkzaamheden ook daadwerkelijk tot voltooiing komen, is er geen contact met de donkere wandelgangen in het brein van de zaagselmaker. De mijnen zijn gesloten, de kanarie losgelaten en de gewenning aan het zonlicht lijkt slechts een ontmoeting met een ver familielid. Als de avond vervolgens ook nog eens wordt afgesloten met een glas wijn in gezelschap van vrienden, lijkt het veiligheidsvizier, dat de positieve stralen van hoop filtert, langzaam een meer heldere blik toe te laten. Terwijl de nacht iets langer duurt, de vroege ochtend iets minder vroeg aanvangt en de reuk van koffie, die normaliter de schrijfmodus initieert, de drang tot creëren aanwakkert, neemt de nieuwsgierigheid naar al die toestanden in de wereld af. Op vrijdag, 25 februari, tussen alle ochtendrituelen door liep een rode draad van creatieve voornemens en ideeën, die ook gisteren, met volle overtuiging, werden verwelkomd. In een belevingswereld vol onsamenhangende klusjes en projecten, als gevolg van de overlevingsmodus waarin de dagen voorbij gaan, is een scala aan talenten bijzonder welkom. Nee, het zijn geen bijkomstigheden of extra’s, het vormt helaas de basis van het bestaan. Eigenlijk zou de zaagselmaker een voorbeeld moeten nemen aan VVD, CDA of PvdA bestuurders en gewoon zonder enige schroom, integriteit en principes lid worden, wat hielen likken en een baantje als wethouder of partijmedewerker zien te bemachtigen om genoeg tijd te hebben om allerlei, beurs en bankrekening verdikkende, klusjes te kunnen aannemen. Vaderlandsliefde in de vorm van bedrog en frauduleus vooropgezette plannetjes, zoveel mogelijk geld van de belastingbetaler laten rinkelen in de eigen portemonnee en ondertussen lul verhalen vertellen. Dat laatste moet zeker lukken, fantaseren is een van mijn vele talenten. Het is Zondag, 26 februari 2017, nog veel te vroeg om op de nieuwe bank voor het huis te gaan zitten om met een kop koffie te mijmeren over de toekomst. Het moet toch heerlijk zijn om net als VVD-er Annemarie Jorritsma s’ morgens zonder enig moreel besef wakker te worden in een villa die je hebt betaald met subsidiegeld dat je als minister hebt verstrekt aan een bedrijf, en vervolgens als commissaris van datzelfde bedrijf niet, volgens contract, hebt terugbetaald maar in je eigen zak hebt gestoken. Als politicus moet je prive dus precies het tegenovergestelde doen dan wat je als partijvertegenwoordiger verkondigd, dat bleek maar weer eens toen vrijdag een gigantisch drugslab in Leende, vlakbij Eindhoven werd ontdekt. Het stond op het erf van van de penningmeester van de lokale CDA-afdeling, de partij die zo te keer gaat tegen de opheffing van het verbod op wiet telen. De politie deed in eerste instantie onderzoek naar hun vermoeden van het bestaan van een grootschalige hennepkwekerij. Per toeval ontdekten ze toen in een loods een professioneel drugslab met ongeveer 22,5 duizend liter aan chemicaliën. Het lab was in staat om 100 kilo speed en 150 kilo XTC per dag te produceren, goed voor een dagomzet van zeker 4 à 5 miljoen euro. Ondanks dat de Brandweer een paar jaar geleden al aanwijzingen vond, bij het blussen van een stalling vol caravan’s, voor een grote hennepkwekerij bij diezelfde CDA bestuurder, mocht hij van het  partijbestuurder gewoon blijven, zo doen ze dat tenslotte als politici onder mekaar, ze hoeven er niet eens vrienden voor te zijn. De zon komt op vanachter de heuvel, de viervoeter komt enthousiast binnen na het ontladen van wat energie en een “gesprek” met de honden in het dal, de vijfde kop koffie is in de maak. Het mag dan een onzeker leven zijn hier op de eenzame heuvel, maar als de buurvrouw die, in haar nachthemd, op haar pantoffels voorbij sloft op het zwarte asfalt, zachtjes “Bom Dia” zegt en zich niet verwonderd over de buurman die in z’n ochtendjas, genietend van de eerste zonnestralen, een kop koffie drinkt op z’n zelfgemaakte “designer, retro recycling” bank voor het huis, is een gevoel van vrijheid en acceptatie die je met geen miljoen aan frauduleus verkregen geld kunt kopen. Trouwens... volgens mij regent het rondom die belastingcenten villa!