Woensdag 22 Februari, dag 53 van het jaar 2017. “U bent een van die vele nieuwe patiënten die lijdt aan het des-normalisatie syndroom”, zei de online psycholoog gisterenavond tijdens een skype onderhoud met de zaagselmaker. “Anders dan mensen die zich domweg aanpassen en schikken in nieuwe omstandigheden, probeert u de snelheid uit de evolutie te halen”. En ja, daar had de zielenknijper natuurlijk een punt. Op de eenzame heuvel, te midden van een samenleving waar tradities en omgangsvormen langzaam de vrijheid van de westerse jaren ‘70 bereiken, is de behoefte aan verandering niet zo groot. “De bedenkelijke symptomen zijn naastenliefde, altruïsme, inschikkelijkheid, compassie en morele verhevenheid”, legde de man uit, die via het beeldscherm de keuken in keek, “Het zijn verdachte eigenschappen die u persoonlijke toekomst en succes in de weg staan en waarmee u ook uw omgeving opzadelt met morele vraagstukken die de vooruitgang vertragen”. Na een paar uur, 6 koppen koffie en een half pakje shag, zittend in het donker voor een dichtgeklapte laptop, de diagnose te hebben overdacht was de enige conclusie dat hoogopgeleid zijn geen maatstaf is voor het bepalen van iemands verstand. Het zou natuurlijk het resultaat van als dat zaagsel en houtstof kunnen zijn, maar de zelfbeschermende eigenschappen van m’n brein begonnen al snel op me in te praten. Het nieuwe normaal, waarin de vrijheid van meningsuiting bestaat uit schofferen, beledigen, discrimineren en egoïstisch wegkijken bij andermans vervolging, blijkt de kwalificatie als vreemd of abnormaal te verheffen tot een positieve eigenschap die als belangrijkste vermelding op een CV niet misstaat. De wereld om me heen lijkt zo echt, maar tegelijkertijd ook zo verschillend van de wereld die wordt voorgeschoteld door politici en praatprogramma praatjes op de televisie en de immer aanstaande radio. Vanaf de eenzame heuvel gezien ontstaat aan de linkerkant, de verkeerde kant van de oceaan, een dictatuur met een enclave voor de Europese kust en voltrekt zich een zorgelijk proces aan de rechterkant, waar een andere dictator nauwe contacten onderhoud met de leiders van populistische, racistische, homofobe, islamofobe en antisemitische bewegingen, waarbij zelfs financiële steun vloeit naar zij die proberen de vervolmaking van het nieuwe normaal van binnenuit, via de onderbuik, te bewerkstelligen. Ja, vanaf hier is het makkelijk om jezelf enige morele verhevenheid toe te schrijven zonder daarbij ook maar een beetje schuldgevoel te hebben of je te schamen voor de eigenschappen die een aardig mens zijn met zich meebrengen. Zoals de 78 jarige akela van de Nederlandse praatprogramma televisie in haar, zojuist verschenen, boek schrijft; Het waren geen vijanden, die haar Joodse vader uit huis haalden om op transport te worden gezet naar een concentratiekamp, maar van die buren die zich snel konden en wilden conformeren aan het nieuwe normaal. Vandaag gaat de vreemde zaagselmaker weer buitenshuis wat klusjes doen en wat geproduceerde uitingen van creativiteit afleveren, geheel onopvallend in het vluchtelingen resort dat Portugal langzaam aan het worden is......
Reacties
Een reactie posten