Dag 8 2017, zondag, rustdag, uitslaapdag, een ideale dag om op te laden voor de uitdagingen van de aankomende week. Iedere zondag weer sta ik op met de hoop dat er voor een keer geen nieuws is, dat er niets noemenswaardig is gebeurd, er geen verbijsterende berichten zijn en al die gelovigen zich voor een dag eens aan de boodschap van hun geschriften houden; lief zijn voor elkaar. Maar terwijl Israelische Ambassade medewerkers drukdoende zijn om politici in andere landen, die ook maar enige sympathie hebben voor de Palestijnen, via allerlei geheime en smerige praktijken, met behulp van democratie ondermijnende mollen, in diskrediet te brengen en de Putinnisten via andere wandelgangen en slecht beveiligde kabeltjes de chaos proberen te vergroten, arriveren in het Duitse Bremerhaven 3500 militairen met de grootste lading Amerikaans militair materieel sinds het einde van de Koude Oorlog. Stappen er, in Fort Drum, New York, 1800 Amerika verdedigers op het vliegtuig en vertrekt een bataljon met 24 Apache helikopters en 400 militairen uit Fort Bliss, Texas, richting de grens met Rusland. Het moet Putin en z’n kameraden afschrikken.. Ondertussen is een familie lid veilig vertrokken uit de haven van Istanbul, op weg met een, in Turkije gebouwde, veerboot, zonder vluchtelingen, naar het Canadese Vancouver. Als je de oceaan kunt oversteken met zo’n, op aardgas voortgestuwde, pont zullen de toekomstige pendeldiensten vanaf Horseshoe Bay met Amerikaanse asielzoekers, die via Alaska het vrije westen willen bereiken, in alle veiligheid kunnen worden uitgevoerd. Terwijl we in Portugal, met de voorkennis dat het al eens drie dagen waren voor een Angolese voetballer, wachten op de uitkomst over hoeveel dagen we in Nationale rouw verblijven omdat, een van de grondleggers van de huidige democratie en voormalig president van de Portugese Republiek, Mário Soares op 92 jarige leeftijd is overleden, de onderhandelingsuitkomsten met de stakende, via uitzendcontracten aangetrokken, ziekenhuismedewerkers bekend is geworden en zij nu ook worden betaald voor hun inspanningen, worden in Iran de mensenrechtenactivisten per dozijn gearresteerd en is het nationaal nieuws in Nederland dat er een vrouw is gevallen met haar fiets omdat het ijzige fietspad niet naar behoren met zout werd bestrooid. Met andere woorden, wakker worden op zondagochtend blijft een riskante bezigheid, tenzij we weer eens een stroomuitval hebben, tja, dan blijft het vredig stil.
Een paar jaar geleden verliet ik Nederland, waarschijnlijk voor altijd, na de vele teleurstellingen die zich voordeden met plaatselijke overheden en de grote ambtelijke molen. Als kleine ondernemer mocht ik al weinig, werden allerlei wettelijke plichten onmogelijke obstakels en iedere kans op de vrijheid die ik nodig acht een illusie. In, toegegeven, een staat van teleurstelling en boosheid begon ik een weblog om mijn kijk op de lopende zaken uiteen te zetten. GenoegVanNederland ontsproot uit walging voor een oneerlijke overheid en de afgenomen rechten, kansen en toekomst van het individu. Genoeg van Nederland.....klinkt wat negatief misschien. Maar het is geen 'genoeg' hebben van de mensen, het landschap, het eten, vrienden, kennissen, familie enz. Het is de weerzin tegen een zogenaamd democratisch systeem, wat al jarenlang niet meer aan de omschrijving voldoet. Het is een weerzin tegen de verhoudingen, tussen de realiteit van de dagelijkse beslommeringen en de papieren waarhe...
Reacties
Een reactie posten