2017, 26 januari. Het is zo’n ochtend waar de, gisteren voorgenomen, plannen voor de dag al vroeg worden aangepast. Het is nu niet bepaald uitnodigend om naar buiten te gaan, terug onder de warme dekens lijkt de beste optie, ware het niet dat het vooruitschuiven van al die klusjes uiteindelijk tot slapeloze nachten zou leiden. Creativiteit is moeilijk af te dwingen maar kan worden gestimuleerd door gewoon ergens aan te beginnen, tenslotte is het hele leven een wandeling in een vreemde stad waar om iedere straathoek weer iets valt te ontdekken. De houtkachel brand, gelukkig hoeven we hier nog geen roetfilter in de schoorsteen te plaatsen zoals in Duitsland, waar de burger het fijnstofprobleem van vervuilende kolencentrales en dieselmotoren geacht wordt op te lossen met een investering van duizenden euro’s, omdat grote energiemaatschappijen nu eenmaal zielige, verlieslijdende bedrijven zijn waar gefrustreerde directieleden en commissarissen met hun handen in het haar zitten omdat er weer een mooiere, snellere Bentley op de markt komt en de advocaten die ze hebben ingehuurd om het transitie process naar “groene” energie, al vrolijk in de nieuwe bolide rondrijden. Terwijl politici over de hele wereld in verwarring zijn omdat er een vakgenoot is die precies doet wat hij, in tegenstelling tot de traditie, voor de verkiezingen had aangekondigd, roept Lidl hun klanten op om de karaokeset die ze bij de supermarktketen hebben gekocht, terug te brengen. Door een defect in de stekker van de, door de Duitse firma Targage gemaakte, meezing machine kunnen gebruikers een stroomschok krijgen. Volgens een woordvoerder van Lidl is tot nog toe niemand die daadwerkelijk kan zingen gewond geraakt. Ondertussen en onder het genot van een vijfde mok met koffie, geniet de zaagselmaker nog na van de afgelopen twee avonden waarop hij en zijn lief mochten aanschuiven bij vrienden voor het diner. De afgelopen nacht was kort en koffie, in combinatie met een paracetamolletje, doen wonderen op de vroege ochtend.....
De ene politieke partij wil de AOW leeftijd verlagen, de ander zelfs verhogen. Het mag duidelijk zijn dat de lichamelijke inspanningen, de zogenaamde sociale “klasse” waar toe men veroordeeld is, en het uiteindelijke budget voor een gezond leven, voor een bouwvakker, slachthuis medewerker of zelfs een ambulance hulpverlener, de weg naar een AOW op 65 jarige leeftijd al een moeilijke opgave is. Voor een politicus, podcast-journalist of “influencer” behorende tot de Millenials of zelfs Gen Z generatie lijkt een pensioengerechtigde leeftijd van 70 geen bijzondere opgave, tenzij je als kind bent opgegroeid onder de rook van TataSteel natuurlijk. Waarom zou de AOW leeftijd dus voor iedereen hetzelfde moeten zijn? De discussie over wat dan wel of niet als een “zwaar” beroep kan worden aangemerkt is door allerlei veronderstellingen ingewikkeld, en leid vooral door niet meetbare factoren tot haast ondefinieerbare categorieën. Er is echter een logische oplossing om tot een gewenste differentiat...

Reacties
Een reactie posten