Doorgaan naar hoofdcontent

Een manische maandag

2017, Maandag de 16e. Terwijl een begrafenisondernemer in het Portugese Braga voor een grote verkeersopstopping zorgt omdat hij tijdens, het met piepende banden, optrekken bij een groen stoplicht een, gelukkig lege, lijkkist verliest achter uit z’n wagen, staat de auto, van een in Portugal neergestreken houtbewerker, volgeladen met af te leveren projecten, warm te draaien voor de werkplaats. En nee, er staan geen verkeerslichten op de route van vandaag. Ondertussen nemen enkele coalitie genoten van de Nederlandse Premier nog maar een paar aspirientjes, ze hebben hoofdpijn van de hele nacht nadenken over zijn uitlating dat het “zijn” kabinet is en moeten een paar televisie journalisten onderkennen dat ze toch beter een gesprek kunnen voeren met deskundigen die hun stellingen met feiten kunnen aantonen, dan een met een narcist in discussie te gaan die feiten slechts bekrachtigd als hij ze zelf heeft verzonnen. Terwijl in The Gambia de boel op exploderen staat en het toevluchtsoord voor oudere dames die op zoek zijn naar jong genot dit jaar wel eens van het vakantiebestemming lijstje zou kunnen worden geschrapt, er “wannabee” politici zijn die er zo’n slordige 15 duizend Euro voor over hebben om bij Neerlands grootste reclame blok van Harry Mens hun boodschap te verkondigen, is de zondagse teneur van een Nederlandse emigrant, dat hem wederom een liedje deed zingen*, omgeslagen in strijdlustige, wakkere gemoedstoestand. Een manische maandag om de week mee te beginnen....

* Naar de Kloten (gewoon een soort van protest liedje)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Passie voor Nederland

Een paar jaar geleden verliet ik Nederland, waarschijnlijk voor altijd, na de vele teleurstellingen die zich voordeden met plaatselijke overheden en de grote ambtelijke molen. Als kleine ondernemer mocht ik al weinig, werden allerlei wettelijke plichten onmogelijke obstakels en iedere kans op de vrijheid die ik nodig acht een illusie. In, toegegeven, een staat van teleurstelling en boosheid begon ik een weblog om mijn kijk op de lopende zaken uiteen te zetten. GenoegVanNederland ontsproot uit walging voor een oneerlijke overheid en de afgenomen rechten, kansen en toekomst van het individu. Genoeg van Nederland.....klinkt wat negatief misschien. Maar het is geen 'genoeg' hebben van de mensen, het landschap, het eten, vrienden, kennissen, familie enz. Het is de weerzin tegen een zogenaamd democratisch systeem, wat al jarenlang niet meer aan de omschrijving voldoet. Het is een weerzin tegen de verhoudingen, tussen de realiteit van de dagelijkse beslommeringen en de papieren waarhe...

Die andere AOW oplossing

De ene politieke partij wil de AOW leeftijd verlagen, de ander zelfs verhogen. Het mag duidelijk zijn dat de lichamelijke inspanningen, de zogenaamde sociale “klasse” waar toe men veroordeeld is, en het uiteindelijke budget voor een gezond leven, voor een bouwvakker, slachthuis medewerker of zelfs een ambulance hulpverlener, de weg naar een AOW op 65 jarige leeftijd al een moeilijke opgave is. Voor een politicus, podcast-journalist of “influencer” behorende tot de Millenials of zelfs Gen Z generatie lijkt een pensioengerechtigde leeftijd van 70 geen bijzondere opgave, tenzij je als kind bent opgegroeid onder de rook van TataSteel natuurlijk. Waarom zou de AOW leeftijd dus voor iedereen hetzelfde moeten zijn? De discussie over wat dan wel of niet als een “zwaar” beroep kan worden aangemerkt is door allerlei veronderstellingen ingewikkeld, en leid vooral door niet meetbare factoren tot haast ondefinieerbare categorieën. Er is echter een logische oplossing om tot een gewenste differentiat...

Het 90 dagen experiment.

Het was een experiment. Een persoonlijke zoektocht naar antwoorden, naar bevestiging van veronderstelde zekerheden en ogenschijnlijke waarheden. Het zouden negentig stille dagen worden met slechts de onontkoombare dagelijkse beslommeringen en wekelijks repeterende rituelen, die het leven zelf nu eenmaal met zich meebrengen. De hittegolf die deze zomer al vroeg in alle hevigheid een verlammende uitwerking had op het dagelijks functioneren en dit jaar voor het eerst, in zowel temperaturen als in volharding, extreme records zou breken, maakte ieder excuus voor een persoonlijke, welbewust gekozen, reflecterende stilstand overbodig. Alle wereldse exponenten van communicatie, werden gedempt, of op z'n mist tot een minimum beperkt. Een huis, een tuin, een man en een vrouw met hun twee viervoeters. Geen wekelijke YouTube video over de avonturen in de werkplaats, geen Instagram bijdrages, geen uitgebreide meningen en reacties op sociale media berichten, geen overbodige verplaatsingen, maar ...