Het is feest. Jawel ondanks de BTW verhoging naar 21%, het op handen zijnde rekeningrijden en de om zich heen slaande bezuinigingen, wordt het jaarlijkse dorpsfeest traditioneel gehouden. Vrijdag was het dan zo ver, de biertap was woensdag en donderdag al ingezegend, en de kinderziektes van de eerste 2000 biertjes verborgen in de geschiedenis van een culturele waarheid. Nee, zo’n feest is niet te vergelijken met iets wat in Nederland georganiseerd wordt. De plaatselijke drumband opende het festijn zo tegen de klok van 20.00 uur, waarna de geroosterde kippetjes hun weg vonden in een bodem van Sagres of wijn. Rond middernacht begon het bal, na een soundcheck van de band, waarin ze nog nuchter een Pink Floyd nummer speelde. Van kleuter tot bejaarde, iedereen host op de Portugese “Frans Bauer en Sieneke” muziek tot 5 uur in de morgen. Toegegeven, het is hard werken voor een muzikant, vijf uur lang de zelfde dreun produceren zonder rust pauze. In de omringende dorpen zijn de muzikale klanken goed te volgen, het volume is aangepast aan de slechthorende ouderen, en zelfs 15 kilometer verderop, aan de andere kant van het meer, kunnen de mensen mee genieten.
Nee, het bier is niet duurder dan vorig jaar, nog steeds 80ct voor een tapje. De wijn is even duur en de koffie, die ze niet schenken kost nog steeds 40ct. Geen enkele crisisconsequentie te bespeuren. Het vandaag leven is belangrijker dan de problemen van morgen, en dan is er gewoon weer een dag feest. De mensen die aan het dorpsplein wonen klagen niet over geluidsoverlast, net zo min als de inwoners van de omliggende dorpen. Die hebben hun feest gehad, of zullen binnenkort hun festijn nog organiseren. Waar plezier maken in Nederland tegenwoordig wordt ondermijnd door vergunningen en bepalingen, bezwaarschriften van individuen en organisaties tegen het algemeen vertier, is iedereen hier nog gelijkgestemd en neemt deel aan het feest. Na vier nachten, vier bands die allemaal de zelfde dreun produceren, vierhonderd fusten bier en een zuidhelling vol wijn, blijft slechts de enorme puinhoop van vier dagen onverantwoordelijkheid. Een paar dagen rust en dan op naar het naburige dorp om alles nogmaals mee te maken.
Na de maand Augustus wordt de zooi pas opgeruimd, eerder heeft geen zin omdat de, elders in Europa werkende Portugezen dan pas weer vertrekken. Vooral de in Frankrijk ingeburgerde Portugezen hebben zich de Franse slag eigen gemaakt, en smijten alle troep gewoon van zich af. Na die maand keert de rust weer, en gaat het normale dorpsleven van werken, touwtjes aan elkaar knopen en sparen voor volgend jaar weer gewoon z’n gang. Wat overblijft is een opnieuw geasfalteerd dorpsplein, een paar prille relaties ontstaan op het dorpsfestijn en de overtuiging om er volgend jaar een nog groter feest van te maken. De culturele grond van het feest heeft dus nog steeds z’n uitwerkingen. De zomer vieren, alles even vergeten en voor jongelui het ontmoeten van een toekomstige man of vrouw.
Vanmorgen (zondag) kwam de processie langs, die de Katholieke lading van het feest moet dragen. De Mis wordt via de luidsprekers op het zelfde volume als de muziek te gehore gebracht. Vannacht wordt wild, morgen nog wilder. Dinsdag kunnen we het dorp weer uit, we wonen tenslotte aan de verkeerde kant van het plein. We zijn dus letterlijk ingesloten door het feest. Geen enkele crisis of politieke beslissing weerhoudt de parochianen van hun jaarlijkse hoogtepunt. Het maakt mij slechts een tikkeltje zenuwachtig, en ik draai mijn shagjes zo dun mogelijk. Dinsdag kan ik pas naar de stad, en mijn voorraad slinkt snel………
Nee, het bier is niet duurder dan vorig jaar, nog steeds 80ct voor een tapje. De wijn is even duur en de koffie, die ze niet schenken kost nog steeds 40ct. Geen enkele crisisconsequentie te bespeuren. Het vandaag leven is belangrijker dan de problemen van morgen, en dan is er gewoon weer een dag feest. De mensen die aan het dorpsplein wonen klagen niet over geluidsoverlast, net zo min als de inwoners van de omliggende dorpen. Die hebben hun feest gehad, of zullen binnenkort hun festijn nog organiseren. Waar plezier maken in Nederland tegenwoordig wordt ondermijnd door vergunningen en bepalingen, bezwaarschriften van individuen en organisaties tegen het algemeen vertier, is iedereen hier nog gelijkgestemd en neemt deel aan het feest. Na vier nachten, vier bands die allemaal de zelfde dreun produceren, vierhonderd fusten bier en een zuidhelling vol wijn, blijft slechts de enorme puinhoop van vier dagen onverantwoordelijkheid. Een paar dagen rust en dan op naar het naburige dorp om alles nogmaals mee te maken.
Na de maand Augustus wordt de zooi pas opgeruimd, eerder heeft geen zin omdat de, elders in Europa werkende Portugezen dan pas weer vertrekken. Vooral de in Frankrijk ingeburgerde Portugezen hebben zich de Franse slag eigen gemaakt, en smijten alle troep gewoon van zich af. Na die maand keert de rust weer, en gaat het normale dorpsleven van werken, touwtjes aan elkaar knopen en sparen voor volgend jaar weer gewoon z’n gang. Wat overblijft is een opnieuw geasfalteerd dorpsplein, een paar prille relaties ontstaan op het dorpsfestijn en de overtuiging om er volgend jaar een nog groter feest van te maken. De culturele grond van het feest heeft dus nog steeds z’n uitwerkingen. De zomer vieren, alles even vergeten en voor jongelui het ontmoeten van een toekomstige man of vrouw.
Vanmorgen (zondag) kwam de processie langs, die de Katholieke lading van het feest moet dragen. De Mis wordt via de luidsprekers op het zelfde volume als de muziek te gehore gebracht. Vannacht wordt wild, morgen nog wilder. Dinsdag kunnen we het dorp weer uit, we wonen tenslotte aan de verkeerde kant van het plein. We zijn dus letterlijk ingesloten door het feest. Geen enkele crisis of politieke beslissing weerhoudt de parochianen van hun jaarlijkse hoogtepunt. Het maakt mij slechts een tikkeltje zenuwachtig, en ik draai mijn shagjes zo dun mogelijk. Dinsdag kan ik pas naar de stad, en mijn voorraad slinkt snel………
Reacties
Een reactie posten