Doorgaan naar hoofdcontent

Jemig, zijn er grenzen


In Nederland heb je Zeeuwen, Hollanders, Twentenaren, Limburgers, Groningers enz. Ik heb wel eens een rasechte Groninger horen zeggen dat hij geen barst snapte van al de Haagse gekkigheid zoals hij dat noemde. Op Urk vinden ze de stijl van leven in Amsterdam een heidense manier op weg naar verdoemenis, net zoals de gemiddelde “westerling” zijn of haar schouders ophaalt bij het betreden van extreem christelijk wegen door de Urkers. Nederland (in verhouding met anderen) is een vrij land, en een ieder leeft naar zijn of haar overtuigingen. We staan het zelfs toe, dat politieke partijen als de SGP openlijk vrouwen discrimineren. Minderheden bestaan bij de gratie van het merendeel, en dat is goed zo.

Doordat we het land hebben afgebakend met grenzen zijn we wel allemaal Nederlanders. Net zoals de Vlamingen en Walen (nog wel) Belgen zijn. Was Duitsland vroeger gesplitst in allerlei staten en zelfs gescheiden door een muur, het zijn allemaal individuele Duitsers, door dat er nu eenmaal ooit het besluit genomen is de grenzen op een bepaalde plek te trekken.

Dat door een land af te bakenen, er per definitie geen eenheid bestaat is wel duidelijk. In de zo heilig verklaarde democratie van de USA, heeft iedere staat zijn eigen wetten. De één heeft wel de doodstraf als zwaarste straf, terwijl de andere dat barbaars vindt, om maar een voorbeeld te noemen. En daarmee blijkt dat zelfs in een “westerse” democratie men het schijnbaar moeilijk vindt om tot een “landelijke” consensus te komen.

De politici van de wereld lopen aan het punt van verscheidenheid geheel voorbij. Men gaat enkel en alleen uit van “nationale” grenzen. Afghanistan wordt gezien als een land, terwijl er eigenlijk van oorsprong helemaal geen Afghanen bestaan. Het is een verzameling van stammen, toevallig door de geschiedenis bijeen gedreven binnen de grenzen van voormalig kolonialisme. Al die rechte strepen op het Afrikaanse continent geven al aan dat grenzen op basis van een tekentafel een farce zijn. Een aantal eeuwen geleden waren er helemaal geen grenzen, maar slechts gebieden waarin een stam zich ophield. Nu is het de beurt aan Jemen, een “land” wat men tracht te besturen uit een centrale overheid, terwijl het eigenlijk gewoon een gebied is waarin zo’n 20 verschillende stammen verblijven en allemaal op hun individuele manier in het leven staan. Voor de internationale gemeenschap wordt daar niet naar gekeken. Jemen is één land, en daarmee een onoplosbaar probleem. De grenzen over de hele wereld zijn geen vaste waarden, de recente geschiedenis op de Balkan laat dat zien. Een paar eeuwen geleden bestond de USA helemaal niet, en woonde er geen enkele blanke. Maar zelfs in de “nieuwe” wereld bleek het niet mogelijk om er een eenheid van te maken. De kolonisatie drang heeft geleid tot het afbakenen van stukjes aarde, om de verovering aan te geven. Vervolgens werd er een naam aangegeven en de destijds Christelijke normen en waarde (als je die zo al mag noemen) uit Europa geïmplementeerd in den vreemde. Zo ontstonden er zogenaamde “landen”, die helemaal geen landen zijn. Spanje is een land, maar daar zijn de Basken het niet mee eens. Turkije is een land, maar daar hebben de Koerden en Armeniërs zo hun eigen gedachtes bij. Zelfs België worstelt met het bijeen brengen van verschillende identiteiten. Maar nu, jemig, moeten alle Jemenieten zich verenigen tot één natie, die er in principe nooit is geweest.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Passie voor Nederland

Een paar jaar geleden verliet ik Nederland, waarschijnlijk voor altijd, na de vele teleurstellingen die zich voordeden met plaatselijke overheden en de grote ambtelijke molen. Als kleine ondernemer mocht ik al weinig, werden allerlei wettelijke plichten onmogelijke obstakels en iedere kans op de vrijheid die ik nodig acht een illusie. In, toegegeven, een staat van teleurstelling en boosheid begon ik een weblog om mijn kijk op de lopende zaken uiteen te zetten. GenoegVanNederland ontsproot uit walging voor een oneerlijke overheid en de afgenomen rechten, kansen en toekomst van het individu. Genoeg van Nederland.....klinkt wat negatief misschien. Maar het is geen 'genoeg' hebben van de mensen, het landschap, het eten, vrienden, kennissen, familie enz. Het is de weerzin tegen een zogenaamd democratisch systeem, wat al jarenlang niet meer aan de omschrijving voldoet. Het is een weerzin tegen de verhoudingen, tussen de realiteit van de dagelijkse beslommeringen en de papieren waarhe...

Die andere AOW oplossing

De ene politieke partij wil de AOW leeftijd verlagen, de ander zelfs verhogen. Het mag duidelijk zijn dat de lichamelijke inspanningen, de zogenaamde sociale “klasse” waar toe men veroordeeld is, en het uiteindelijke budget voor een gezond leven, voor een bouwvakker, slachthuis medewerker of zelfs een ambulance hulpverlener, de weg naar een AOW op 65 jarige leeftijd al een moeilijke opgave is. Voor een politicus, podcast-journalist of “influencer” behorende tot de Millenials of zelfs Gen Z generatie lijkt een pensioengerechtigde leeftijd van 70 geen bijzondere opgave, tenzij je als kind bent opgegroeid onder de rook van TataSteel natuurlijk. Waarom zou de AOW leeftijd dus voor iedereen hetzelfde moeten zijn? De discussie over wat dan wel of niet als een “zwaar” beroep kan worden aangemerkt is door allerlei veronderstellingen ingewikkeld, en leid vooral door niet meetbare factoren tot haast ondefinieerbare categorieën. Er is echter een logische oplossing om tot een gewenste differentiat...

Het 90 dagen experiment.

Het was een experiment. Een persoonlijke zoektocht naar antwoorden, naar bevestiging van veronderstelde zekerheden en ogenschijnlijke waarheden. Het zouden negentig stille dagen worden met slechts de onontkoombare dagelijkse beslommeringen en wekelijks repeterende rituelen, die het leven zelf nu eenmaal met zich meebrengen. De hittegolf die deze zomer al vroeg in alle hevigheid een verlammende uitwerking had op het dagelijks functioneren en dit jaar voor het eerst, in zowel temperaturen als in volharding, extreme records zou breken, maakte ieder excuus voor een persoonlijke, welbewust gekozen, reflecterende stilstand overbodig. Alle wereldse exponenten van communicatie, werden gedempt, of op z'n mist tot een minimum beperkt. Een huis, een tuin, een man en een vrouw met hun twee viervoeters. Geen wekelijke YouTube video over de avonturen in de werkplaats, geen Instagram bijdrages, geen uitgebreide meningen en reacties op sociale media berichten, geen overbodige verplaatsingen, maar ...