Doorgaan naar hoofdcontent

Softdrugs en accijns

8 november 2008

Net nu in sommige Amerikaanse staten het bezit van softdugs enige maten wordt toegestaan gaat de Nederlandse politiek een paar stappen terug in de tijd. Het beleid dat de afgelopen decenia in Nederland is gevoerd, wordt nu zelfs in Amerika als zinvol gezien.

(bron: Novum) - CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel verwacht een spoedig einde aan het Nederlandse gedoogbeleid voor softdrugs. Volgens hem zijn steeds meer mensen van mening dat er in softdrugs veel crimineel geld omgaat, zegt hij op Radio 1. Van Geel ziet een kentering in de manier hoe er naar het gedoogbeleid wordt gekeken bijvoorbeeld door burgemeesters in de grensstreek. Roosendaal en Bergen op Zoom besloten onlangs alle coffeeshops te sluiten. Volgens de gemeenten was de maat vol met het drugstoerisme en de bijbehorende overlast. Van Geel steunt de burgemeesters van die gemeenten.

Burgemeester Gerd Leers van Maastricht is het deels met zijn partijgenoot Van Geel eens. Hij laat in een reactie op Radio 1 weten blij te zijn met de opmerking dat er iets moet gebeuren. Hij is het er niet mee eens wat die oplossing dan zou moeten zijn. Het gedoogbeleid begraven zou een schijnoplossing zijn. "Dat bewijzen Frankrijk en Duitsland. Die hebben geen gedoogbeleid. Die hebben alleen maar repressie." Leers vindt dat Nederland in overleg moet met andere Europese landen over een gezamenlijke aanpak van de problematiek. "Nederland moet niet alleen staan, maar zich ook niet in de hoek laten drukken. Er is maar één echte weg: regulering." Het CDA is al jaren tegenstander van het gedoogbeleid en laat het onderwerp zaterdag aan bod komen op het najaarscongres van de partij in Utrecht. Leers gaat graag de discussie aan met Van Geel, maar moet het congres wegens andere verplichtingen laten schieten.

D66 houdt zaterdag ook een najaarscongres. Fractievoorzitter Alexander Pechtold staat nog wel achter het gedoogbeleid en pleit op Radio 1 zelfs voor een verdere regulering betaald door accijns te heffen op softdrugs. Volgens Pechtold gaat het CDA eraan voorbij dat de verslavingsproblematiek met softdrugs in Nederland veel minder is dan in andere landen. De partij vreest dat softdrugs naar de randen van de maatschappij verdwijnt.

Het rookverbod is ook al niet te handhaven, maar dat kon van te voren worden bedacht. Er is nogal wat commentaar op de lobbyisten in Amerika, die hun standpunten proberen door te drijven door aanhoudende argumenten kannonades en smeergelden. In Nederlands schijnt dat dus ook zo te werken. Een rookverbod in de vorm zo als die in Nederland heeft vorm gekregen, staat haaks op alle discussies over de rechten van het invidu.

Gelukkig woont ondergetekende in Portugal, en zijn zaken hier wat prettiger geregeld. Net als in Schotland kun je hier gewoon kiezen of je een roken, danwel niet roken, café bezoekt. Een heel eenvoudige oplossing die wordt vormgeven door een stikker op de deur. Zolang mensen blijven roken hebben ze minder last van stress en wordt de schatkist gevuld door de belasting op rookwaren. Rokers leven ze misschien dan wel een paar jaar minder, maar dat scheelt dan ook weer pensioen en AOW. In deze tijden van economische crisis, moet toch alle inkomsten welkom zijn.

Als het aan politicus Alexander Pechtold (D66) ligt, moet kroonprins Willem-Alexander als koning inkomstenbelasting gaan betalen. Ik weet niet of de kroonprins nog rookt, maar ook daarmee ondersteunt hij de schatkist. Het betalen van de belasting is heel normaal voor elke Nederlander en zou dat ook moeten zijn voor leden van het koningshuis, stelde Pechtold. De politicus zei dit naar aanleiding van de discussie over de kosten van het Nederlandse koningshuis. Vorige maand werd bekend dat een werkgroep onder leiding van oud-minister Gerrit Zalm (VVD) de kosten van het koningshuis in kaart gaat brengen.

Als het Koningshuis belasting gaat betalen, de softdrugs fiscaal wordt belast en cafees gewoon omzet draaien met rokende gasten, lijkt me dat alleen maar gustig in deze tijden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Passie voor Nederland

Een paar jaar geleden verliet ik Nederland, waarschijnlijk voor altijd, na de vele teleurstellingen die zich voordeden met plaatselijke overheden en de grote ambtelijke molen. Als kleine ondernemer mocht ik al weinig, werden allerlei wettelijke plichten onmogelijke obstakels en iedere kans op de vrijheid die ik nodig acht een illusie. In, toegegeven, een staat van teleurstelling en boosheid begon ik een weblog om mijn kijk op de lopende zaken uiteen te zetten. GenoegVanNederland ontsproot uit walging voor een oneerlijke overheid en de afgenomen rechten, kansen en toekomst van het individu. Genoeg van Nederland.....klinkt wat negatief misschien. Maar het is geen 'genoeg' hebben van de mensen, het landschap, het eten, vrienden, kennissen, familie enz. Het is de weerzin tegen een zogenaamd democratisch systeem, wat al jarenlang niet meer aan de omschrijving voldoet. Het is een weerzin tegen de verhoudingen, tussen de realiteit van de dagelijkse beslommeringen en de papieren waarhe...

Die andere AOW oplossing

De ene politieke partij wil de AOW leeftijd verlagen, de ander zelfs verhogen. Het mag duidelijk zijn dat de lichamelijke inspanningen, de zogenaamde sociale “klasse” waar toe men veroordeeld is, en het uiteindelijke budget voor een gezond leven, voor een bouwvakker, slachthuis medewerker of zelfs een ambulance hulpverlener, de weg naar een AOW op 65 jarige leeftijd al een moeilijke opgave is. Voor een politicus, podcast-journalist of “influencer” behorende tot de Millenials of zelfs Gen Z generatie lijkt een pensioengerechtigde leeftijd van 70 geen bijzondere opgave, tenzij je als kind bent opgegroeid onder de rook van TataSteel natuurlijk. Waarom zou de AOW leeftijd dus voor iedereen hetzelfde moeten zijn? De discussie over wat dan wel of niet als een “zwaar” beroep kan worden aangemerkt is door allerlei veronderstellingen ingewikkeld, en leid vooral door niet meetbare factoren tot haast ondefinieerbare categorieën. Er is echter een logische oplossing om tot een gewenste differentiat...

Het 90 dagen experiment.

Het was een experiment. Een persoonlijke zoektocht naar antwoorden, naar bevestiging van veronderstelde zekerheden en ogenschijnlijke waarheden. Het zouden negentig stille dagen worden met slechts de onontkoombare dagelijkse beslommeringen en wekelijks repeterende rituelen, die het leven zelf nu eenmaal met zich meebrengen. De hittegolf die deze zomer al vroeg in alle hevigheid een verlammende uitwerking had op het dagelijks functioneren en dit jaar voor het eerst, in zowel temperaturen als in volharding, extreme records zou breken, maakte ieder excuus voor een persoonlijke, welbewust gekozen, reflecterende stilstand overbodig. Alle wereldse exponenten van communicatie, werden gedempt, of op z'n mist tot een minimum beperkt. Een huis, een tuin, een man en een vrouw met hun twee viervoeters. Geen wekelijke YouTube video over de avonturen in de werkplaats, geen Instagram bijdrages, geen uitgebreide meningen en reacties op sociale media berichten, geen overbodige verplaatsingen, maar ...