Voetstukkenstorm en verwaaide principes

Sommige zijn veroordeeld tot een voetstuk, anderen slepen een kruis met zich mee. De meesten trekken een stoel onder de tafel uit en verheffen zich zo boven het gepeupel. Van vakbondsleider naar miljonair, van prins naar schavuit, van priester naar pedofiel, van politieagent naar knokploegaanvoerder. Stoelen zijn wankele schavotjes wanneer je een zwaargewicht wordt.

De aangeboren last van het kruis dat wordt gedragen, ontpopt zich soms in extremistische denkbeelden, en niet minder vaak in ondoordachte beweringen. Waren we niet verbolgen over de uitlatingen van de hoofdredactrice van het Katholiek Nieuwsblad aan het adres van een gewaardeerd politica. We spraken over schande en een onrechtmatige kwetsing van iemands persoonlijke leven. Zij, Jeanine Hennis Plasschaert was door de waardering van velen, zojuist op een voetstuk geplaatst vanwege haar goede werk in het Europees Parlement. Niet dat haar inzet voor onze privacy continuering vond in haar werk als nationaal parlementariër, maar dat zou te maken hebben met fractiediscipline en de ondersteuning van een minister, die in plaats van een stoel of voetstuk zich een weg door de politieke wereld baant opstelten.

Voor voetstukken is er geen winkel, geen vakman die de maten neemt en vervolgens met hamer en beitel een sokkel houwt uit een brok zwevende bewondering.

Natuurlijk zijn er ook individuen die hun eigen autonome verhoging in het maaiveld verzinnen. Voorzitters van voetbalbonden, Sinterklazen en andere allochtonen uit Barcelona, Nieuwspoort bestuurders, televisie presentatoren,108-jarige variété artiesten, Katholieke hoofdredacteuren en Limburgse politici hebben een imaginair voetstuk als gedeelde ego-booster. Op 30 maart 2010 onthulde koningin Beatrix in de Sint Janskerk te Schiedam een kunstwerk van de kunstenaar Sjef Henderickx. Het bestaat uit bijna duizend brokstukken afkomstig van middeleeuwse altaren ten tijde van de beeldenstorm. Het kunstwerk bestaat uit een grote schaal waaruit brokstukken oprijzen die bovenin de vorm van een lam aannemen. Mocht er in de toekomst ooit een balans opgemaakt worden van gesmolten en doorgeprikte voetstukken zou daarvoor een kunstwerk in de vorm van een glazen bak met lucht volstaan.

Het had enige tijd nodig om de verwaaide principes van Jeanine Hennis Plasschaert en haar mede fractieleden uit het rookgordijn van “procedurele redenen” en onderlinge afspraken met de erfgenamen van de beeldbestormers te plaatsen. Dat Christelijke uitgangspunten voor meerdere uitleg vatbaar zijn hebben de CDA politici in de laatste decennia duidelijk gemaakt en dat de liberale gedachtegang zich conformeert aan macht en markt is geen geheim. Het is echter uitermate teleurstellend om bedolven te worden onder de brokstukken van een voetstuk dat enige tijd geleden nog door het glazen plafond was gestegen. Er was sprake van een vorm van adoratie en respect dat resulteerde in een “ikoonisering” en een vrijloop van fantasie over haar verschijning als beeld van rechtschapenheid en vrijheid. Door de hoogte misrekening van het voetstuk bleken de liberale overtuigingen niet opgewassen tegen de aanval van rode pluche-draadjes, als spelden in de wind, op de met, blijkbaar flexibele, principes gevulde schoonheid.