Neerslag

Je zult maar een verstokte roker zijn. Geen stress, geen depressies, gemoedelijk en gezellig in de omgang. Je zult maar mee doen aan de internationale rokjesdag. Je zult maar betrokken raken in een ernstig busongeluk en zwaar gehandicapt overleven. Je zult maar een mens zijn, een individu. Je zult maar in een land wonen waar de premier zich schaart in illuster gezelschap van grootheden als Berlusconi en Orbán. Hoe raar is de gewaarwording voor een astmapatiënt tijdens een vakantiereisje in Turkije, als bij gebrek aan “Ventolin” blijkt dat bij aankoop, in een plaatselijke apotheek, de prijs slechts 20% van de Nederlandse is. Honderdduizenden puffertjes die jaarlijks over de toonbank gaan tegen een viervoudige prijs. Geen wonder dat de kosten van de gezondheidszorg in Nederland zo hoog zijn. De discussie over rokers die dan maar meer moeten betalen voor hun ziektekosten gerelateerd aan hun gedrag is zelfs in de PVDA een punt van aandacht. Mensen die depressies en stress oplossen met me...

Nee hoor, ik ben geen lid meer. Niet van een vereniging, niet van een club, niet van een kerkgenootschap en zelfs niet van een politieke partij. Geen uitgeworpen net waarin de massa verstrengeld raakt, geen bestuursregeltjes en organisatie uitgangspunten. Nee, zelfs geen digitaal nummer, waarmee mijn vaderland z'n onderdanen tegenwoordig aanspreekt, waarmee ze bij gebrek aan fatsoen onze doopnamen zijn vergeten. Waarom ook, zou ik lid zijn van een groep en daarmee mijn individuele keuzes laten beknotten door bestuurlijke regeltjes en statuten. Het is de wet, waaraan ik me moet houden, en zelfs die veranderd regelmatig en is vaak voor meerdere uitleg vatbaar. Ik rij geen motor, gelukkig maar, men zou mij kunnen aanzien voor een crimineel. Ik ben wel een echte bluesliefhebber, had tot voor kort lang haar, droeg een bandana en rijd nog steeds in een mintgroene bestelbus die je van kilometers ver ziet aankomen. Het heeft me zeker 100 uur van m'n leven gekost, die grensovergangen ...

Hectiek, iedere dag weer. Diverse onderwerpen per dag roepen om over geschreven te worden. De bloggers tikken zich het klaplazerus, reaguurders hebben het zo druk dat er geen tijd meer is om te denken aan fatsoen of enigszins begrijpelijke zinnen. Kranten staan vol met onzin en zaken die slechts de waan van de dag versterken. De grote lijnen, bedreigingen, toekomstige problemen en achtergrond verhalen zijn verdreven door tweets van politici en televisie-experts als kop boven een smeuïg artikel. Waar kan de serieuze blogger nu nog eer aan behalen? Over dat briefje van Henk Bleeker misschien? Nee, niet dat papiertje dat over de tafel ging bij Pauw en Witteman, maar die welgemeende geste tijdens dat interview met een journaliste. “Als je wilt mogen jij en je moeder wel met me mee naar huis. Ik heb paardjes.....” Ze vergat haar moeder mee te nemen en de gevolgen zijn uitgebreid besproken in de media. Over de toename van terroristische en criminele organisaties misschien? Bendes die ziek...