2017, donderdag 2 Februari, “de dag die je wist dat zou komen”. De dag die me doet beseffen dat de tijd razendsnel voorbij gaat en dat de aftakeling, die onherroepelijk met het ouder worden is verbonden, geen omkeerbaar proces is. Ik herinner me Argentijnse tranen die via de wangen, liphoeken en kin het koninklijke decolleté bereikten tijdens de trouwdag van, het toen nog prinselijke, paar van Oranje. Jawel, vandaag is onze Nederlandse koning al weer 15 jaar getrouwd met de dochter van een dictatuur misdadiger. Niet dat de haar iets te verwijten valt, net zo min als andere kinderen van misdadigers, moordenaars en terroristen. Het is een mooi voorbeeld van immigranten assimilatie dat Nederlandse Koningshuis, waarin al heel wat middeleeuws bastaard en vorstenhuizen dna in de bloedlijn aderen stroomde, alvorens de grootmoeder van de koning trouwde met een Duitser, waardoor de nakomelingen van het geslacht Oranje dus voor de helft Duits en voor de andere helft “van alles en nog wat” werden. En ja, het huwelijk van des konings moeder was eveneens met een adellijke, uiterst aardige, heer afkomstig vanuit het bier en bratwurst land, waardoor de huidige Koning nog maar een paar procent Nederlands “cultuur en traditie DNA” met zich meedraagt. Niet verwonderlijk dat hij als toenmalige troonopvolger, in tegenstelling tot “Grenzendicht Geertje” die slechts in Oost-Europa nog een kandidate vond voor een verblijfsvergunning, zocht naar wat meer temperament en minder “gründlichkeit” en dat vond in Argentinie. Inmiddels heeft de man, met wie ik ooit eens een informeel gesprek mocht hebben onder het genot van een glas bier en een sigaretje, waarmee ik dus eigenlijk tot een select gezelschap behoort met wat directeuren van de Shell, Oliesjeiks, Bilderberg deelnemers en dictatortje Putin, drie dochters waarvan je echt niet zou zeggen dat ze slechts de derde generatie van een immigrantenfamilie zijn. Een groot deel van het Nederlandse volk omarmt het Koningshuis, zoals ze ook populist Wilders en z’n Oost-Europese deerne in hun hart sluiten, het staat in schril contrast met de manier waarop ze zich in het dagelijks leven uiten over immigranten en vluchtelingen. Nee, ik ben niet uitgenodigd voor het feestje, ondanks dat ik zo’n koninklijk boekwerkje heb met een stempel van de Binnenlandse Veiligheidsdienst die, na een grondig onderzoek, er geen gevaar in zagen dat de toenmalige prins mij, en een goede vriend en zakenpartner, zou ontmoeten naar aanleiding van een door ons samengestelde expositie over het verleden, het heden en de toekomst van een regio in de provincie Groningen. Toegegeven, het optimisme in de expositie van toen, over de toekomst van het Groningse land, inmiddels een puinhopen-rijk aardbevingsgebied, was een beetje voorbarig. De vriendschap tussen mij en de inmiddels tot koning gekroonde aandeelhouder van Shell, de multinational die samen met de Nederlandse overheid hoofdverantwoordelijk is voor de ellende waarin het Groningse volk zich nu bevind, en geen enkele verantwoordelijkheid neemt, was al snel bekoeld. We gingen ieder ons eigen weg, hij, belastingontduikend, naar z’n kasteel of een van z’n vakantie paleizen op de wereld en ik, met een door de belastingdienst leeggeroofde beurs, naar een klein huisje op een eenzame Portugese heuvel. Het contrast is niet zo groot als het lijkt, we drinken allebei nog wel eens een biertje, hebben allebei een prachtige vrouw, voegen beide niet veel toe aan de maatschappij en hebben allebei een hek rondom de tuin.. alleen moest ik dat natuurlijk wel zelf betalen...
Reacties
Een reactie posten