Doorgaan naar hoofdcontent

16 januari 2014, over janken, tegenzin, ontreddering en de liefde als remedie.

En dan wordt je wakker op 16 januari. Nee, niet om 5 uur maar voor een tweede keer om 11 uur, nadat je, na de dagelijkse routine, bij thuiskomst om 7 uur weer direct het bed verwelkomt hebt. Of het een positieve gewaarwording is moet nog maar blijken. Er zijn van die dagen dat het mij zwaar valt om aan de rest van het leven te beginnen. Vandaag is zo'n dag. Na een uurtje van koppijn en stilzittend staren naar een slapende viervoeter rest er niets anders dan toch maar een keer diep adem te halen en de realiteit te aanvaarden. Vooral die eerste uren gaan onopgemerkt voorbij met koffie en overpeinzingen. Wat doe ik hier nog, waarom ben ik zo als ik ben, voor wie en wat hou ik me in leven? Niets is zo vermoeiend dan het proberen de redenen te weerleggen waarom zulke gedachten mij bekruipen. Iedere dag is de conclusie anders en dat maakt het er niet makkelijker op.

De TV heeft 1000 kanalen en op de één op andere manier kom ik steeds weer uit op films of documentaires waarin sterfgevallen en afscheid centraal staan. Op het moment dat een oude man afscheid neemt van zijn trouwe hond, of olifant afscheid neemt van de kudde om in eenzaamheid te sterven kan ik janken, eindelijk janken. Ik schijn het nodig te hebben, dat huilen, niet dat het erg oplucht maar waar ik het vroeger kon beredeneren met “het is maar een film”, kruipt het verdriet nu in mijn ziel, of wat voor vreemdsoortig orgaan daar in mijn binnenste ook huist. Brengt me dat op definitieve gedachten? Nee, ik wil niet dood, maar het leven had ik me anders voorgesteld. Van de 49 jaar dat ik hier op aarde rondloop zijn er zo'n 40 het best wel waard geweest om te beleven. Tot voor kort kon de hoop op betere tijden me nog altijd overtuigen van de noodzaak tot ademen en zoeken naar oplossingen. Ze waren er ook regelmatig die oplossingen, maar vooral de laatste tijd blijken ze steeds meer van korte duur te zijn. Niet omdat de ingeslagen weg op zich geen reden tot hoop gaf, maar vanwege de inhumane tegenwerkingen van mensen die de macht hebben. Wat zijn mensen toch veranderlijk en hoe snel leiden financiële prikkels uit tot egoïstisch gedrag en zelfingenomen voortstuwing zonder enig respect voor de situatie van anderen.

Zij, voor wie ik er moet zijn, houdt ons in leven. Met een vechtlust die mij reeds heeft verlaten, offert ze haar dagen op aan het ondergaan van een onmenselijk regiem op het kantoor van een multinational, voor wie mensen slechts procenten van productie capaciteit zijn. Haar inzet wordt gewaardeerd met een schamele beloning, de belangrijkste reden waarom een multinational een filiaal in Portugal, met z'n gebrek aan arbeidsvoorwaarden opent, die nog geen 50% van de bijstandsuitkering in Nederland bedraagt. Voor haar moet ik er dus zijn, maar die hersenspinsels bij het ontwaken proberen me te overtuigen dat ze beter af zou zijn zonder een energieloze kostenpost. Die gedachten verliezen het gelukkig nog steeds van de gevoelens en vlinders, iedere avond, als ik haar weer van het station afhaal.

Zo tegen twee uur in de middag komt dan eindelijk die drang tot verdrijving van het negativisme opzetten. Ik ga wat doen! Meteen gevolgd door een schuldgevoel over de tijd die ik deze dag weer heb verdaan met de dialoog met me zelf. Er zijn zoveel klussen te doen die geen geld kosten, zoveel initiatieven aangedragen om te werken aan de toekomst. Tegen drieën open ik de deur van mijn , voor mijn gevoel toekomstige, maar feitelijk al functionerende, werkplaats. Ik zie de troep en begin met enige zaken van de ene naar de andere plaats te verslepen. Het schiet niet op, maar toch zal ik door de bomen die het bos verbergen heen moeten kijken en gaan doen waar ik goed in ben, liefhebben.


Liefhebben is eigenlijk het enige talent dat in de loop der jaren niet is afgenomen, maar zich klaarblijkelijk heeft doorontwikkeld. Haar heb ik lief, en dat is het belangrijkste. Daarnaast is mijn liefde voor hout en al haar verschijningsvormen een ware passie. Het zal die eigenschap moeten zijn om de toekomst tegemoet te treden. Ik ga het doen, zoals ik al eerder heb gedaan, hout bewerken met mijn ambachtelijk kunnen en zal voorwerpen maken waarin een toekomstige koper de liefde waarmee het tot stand is gekomen zal herkennen. Voorbij het negativisme, ik ga wat doen, althans vandaag......
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Die andere AOW oplossing

De ene politieke partij wil de AOW leeftijd verlagen, de ander zelfs verhogen. Het mag duidelijk zijn dat de lichamelijke inspanningen, de zogenaamde sociale “klasse” waar toe men veroordeeld is, en het uiteindelijke budget voor een gezond leven, voor een bouwvakker, slachthuis medewerker of zelfs een ambulance hulpverlener, de weg naar een AOW op 65 jarige leeftijd al een moeilijke opgave is. Voor een politicus, podcast-journalist of “influencer” behorende tot de Millenials of zelfs Gen Z generatie lijkt een pensioengerechtigde leeftijd van 70 geen bijzondere opgave, tenzij je als kind bent opgegroeid onder de rook van TataSteel natuurlijk. Waarom zou de AOW leeftijd dus voor iedereen hetzelfde moeten zijn? De discussie over wat dan wel of niet als een “zwaar” beroep kan worden aangemerkt is door allerlei veronderstellingen ingewikkeld, en leid vooral door niet meetbare factoren tot haast ondefinieerbare categorieën. Er is echter een logische oplossing om tot een gewenste differentiat...
Een reactie posten
Meer lezen

2025, Dit is het dan, 15 Januari. Woord van de dag: onderduiken

Terwijl bij een grootschalige politieactie tegen mensenhandel, de Portugese politie 28 mensen – waaronder werkgevers - arresteerde en minstens 100 migranten bevrijdde, die op boerderijen in de zuidelijke regio Baixo Alentejo werkten, blijken de ongebreidelde leugens over de gefantaseerde vrijspraak van Trump, via het propaganda kanaal van een Zuid-Afrikaanse miljardair, ook in Nederland klakkeloos te worden verspreid op, het nu ook feiten vrije, Facebook. Nu extreem Rechts, en zelfs het fasisme, een voet tussen de deur hebben binnen de Europese democratieen valt het nog maar te bezien hoeveel aanhangers van bijvoorbeeld Wilders, Le Pen, of Orban zich zullen manifesteren als hun dromen uitkomen. De vaak angstige witte mannetjes, reeds in het laatste kwart van hun – net niet geslaagde – leven, thuis vaak gedomineerd door een sterkere vrouw, zullen waarschijnlijk al snel de route van de minste weerstand kiezen. Zoals de Amerikaanse extreme rednecks al klaar staan om de, door Trump en z...
Een reactie posten
Meer lezen

Het 90 dagen experiment.

Het was een experiment. Een persoonlijke zoektocht naar antwoorden, naar bevestiging van veronderstelde zekerheden en ogenschijnlijke waarheden. Het zouden negentig stille dagen worden met slechts de onontkoombare dagelijkse beslommeringen en wekelijks repeterende rituelen, die het leven zelf nu eenmaal met zich meebrengen. De hittegolf die deze zomer al vroeg in alle hevigheid een verlammende uitwerking had op het dagelijks functioneren en dit jaar voor het eerst, in zowel temperaturen als in volharding, extreme records zou breken, maakte ieder excuus voor een persoonlijke, welbewust gekozen, reflecterende stilstand overbodig. Alle wereldse exponenten van communicatie, werden gedempt, of op z'n mist tot een minimum beperkt. Een huis, een tuin, een man en een vrouw met hun twee viervoeters. Geen wekelijke YouTube video over de avonturen in de werkplaats, geen Instagram bijdrages, geen uitgebreide meningen en reacties op sociale media berichten, geen overbodige verplaatsingen, maar ...
Een reactie posten
Meer lezen