De derde dag alweer in 2017. Gisteren zou je nog kunnen beschouwen als een aarzelend koude start, maar vandaag is het weer gewoon “business as usual”. Een groot gedeelte van alle geschenken en presentjes van de afgelopen periode liggen liefdeloos, en al weer vergeten, in een hoek, een ander gedeelte al kapot in de vuilnisemmer. Volgens de normen van een autohandelaar is de waarde van het nieuwe jaar al met tientallen procenten gedaald, nee, nieuw duurt slechts maar een dag. Terwijl steeds meer economen moeten bekennen dat een alternatief sociaal en financieel beleid, zoals dat in Portugal ten uitvoer wordt gebracht, helemaal geen verdoemenis tot gevolg heeft, alternatieve energie helemaal geen utopische optie blijkt maar een reële mogelijkheid en allerlei artsen en andere deskundigen tot de conclusie komen dat het verhogen van de pensioenleeftijd achteraf veel meer nadelen dan voordelen heeft, steken, bij gebrek aan applaus, rechtse politici zichzelf dan maar een kleurrijke veer in hun kont. De reden voor die rechtshandige klopjes op hun linker schouder is vaak omdat ze trots zijn dat ze de onvermijdelijke veranderingen weer een jaartje konden vertragen. Nee, het zijn niet de schreeuwende politici die me angst inboezemen, eerder de geniepige potloodslijpers, vaak met een boze reactie op de mensheid omdat ze allerlei jeugdtrauma’s moeten compenseren. In Nederland hebben we er zo eentje die, ooit gevlucht voor een politieke functie op de Antillen omdat hij angst heeft voor sterke zwarte vrouwen, zich als een gorilla op z’n ribbenkast klopt, nou ja eerder als een stokstaartje dat z’n blik op de horizon is verloren, omdat hij het compenseren van tienduizenden gedupeerden van aardbevingen, als gevolg van gaswinning, wederom een jaar heeft kunnen uitstellen. Met behulp van het grootkapitaal en de delvers van het vloeibare goud, rekt en strekt hij de verantwoordelijkheden van zich af terwijl de betreffende huizen onbewoonbaar worden en velen op instorten staan. In Nederland gebruiken we voor zulks volk uitdrukkingen als “lulletje rozenwater” of “lul de behanger”, maar ik vrees dat juist daar de compensatiedrang vandaan komt. Een zelf gestoken kleurrijke veer in je reet mag misschien een tijdelijke afleiding zijn, een toekomstig baantje bij een van die bevooroordeelde Multinationals misschien ook, maar thuis wacht moeders de vrouw en die heeft dat compenserende speeltje allang in de kliko gedonderd.
Reacties
Een reactie posten