Doorgaan naar hoofdcontent

Een kleurrijke veer in je reet steken

De derde dag alweer in 2017. Gisteren zou je nog kunnen beschouwen als een aarzelend koude start, maar vandaag is het weer gewoon “business as usual”.  Een groot gedeelte van alle geschenken en presentjes van de afgelopen periode liggen liefdeloos, en al weer vergeten, in een hoek, een ander gedeelte al kapot in de vuilnisemmer. Volgens de normen van een autohandelaar is de waarde van het nieuwe jaar al met tientallen procenten gedaald, nee, nieuw duurt slechts maar een dag. Terwijl steeds meer economen moeten bekennen dat een alternatief sociaal en financieel beleid, zoals dat in Portugal ten uitvoer wordt gebracht, helemaal geen verdoemenis tot gevolg heeft, alternatieve energie helemaal geen utopische optie blijkt maar een reële mogelijkheid en allerlei artsen en andere deskundigen tot de conclusie komen dat het verhogen van de pensioenleeftijd achteraf veel meer nadelen dan voordelen heeft, steken, bij gebrek aan applaus, rechtse politici zichzelf dan maar een kleurrijke veer in hun kont. De reden voor die rechtshandige klopjes op hun linker schouder is vaak omdat ze trots zijn dat ze de onvermijdelijke veranderingen weer een jaartje konden vertragen. Nee, het zijn niet de schreeuwende politici die me angst inboezemen, eerder de geniepige potloodslijpers, vaak met een boze reactie op de mensheid omdat ze allerlei jeugdtrauma’s moeten compenseren. In Nederland hebben we er zo eentje die, ooit gevlucht voor een politieke functie op de Antillen omdat hij angst heeft voor sterke zwarte vrouwen, zich als een gorilla op z’n ribbenkast klopt, nou ja eerder als een stokstaartje dat z’n blik op de horizon is verloren, omdat hij het compenseren van tienduizenden gedupeerden van aardbevingen, als gevolg van gaswinning, wederom een jaar heeft kunnen uitstellen. Met behulp van het grootkapitaal en de delvers van het vloeibare goud, rekt en strekt hij de verantwoordelijkheden van zich af terwijl de betreffende huizen onbewoonbaar worden en velen op instorten staan. In Nederland gebruiken we voor zulks volk uitdrukkingen als “lulletje rozenwater” of “lul de behanger”, maar ik vrees dat juist daar de compensatiedrang vandaan komt. Een zelf gestoken kleurrijke veer in je reet mag misschien een tijdelijke afleiding zijn, een toekomstig baantje bij een van die bevooroordeelde Multinationals misschien ook, maar thuis wacht moeders de vrouw en die heeft dat compenserende speeltje allang in de kliko gedonderd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een keet vol losseflodders, een beurs vol verantwoordelijkheid

Vijftien is hij, Maurice. In de regen van een gure februari dag wacht hij ongeduldig in de auto op zijn vriend Barry. De verlaagde Opel Astra is weliswaar een oud karretje, maar de drieduizend euro dure radio-installatie zorgt voor een heerlijke dreun. De afkeurende blikken van de voorbijgangers, op het parkeerterrein van de plaatselijke supermarkt, laten hem koud. De gedachte aan slimme plan om zijn vriend een kratje bier te laten kopen maakt hem alleen maar stoerder. Het feit dat hij nu niet in de schoolbanken zit, maar op de bijrijderstoel van deze gave wagen, getuigt van een zelfverzekerde volwassenheid. Zestig is hij, Ahmed. Onder een parasol, geniet hij van het zeezicht in de heerlijke februari zon. De Bentley, waarmee hij van het vliegveld werd gehaald, staat keurig in de bewaakte parkeergarage. Met een glanzende grijns op zijn gezicht nipt hij van zijn thee, leest een krant en straalt een zelfverzekerdheid uit, waaraan de Nederlandse Maurice een voorbeeld zou kunnen nemen. Het

Dualisme in een dwangbuis

“In de tweede kamer gaat alles sneller”, zei ze met een lach. Nog maar net verkozen tot de beste Europarlementariër van 2010 en sinds de laatste verkiezingen plaatsnemend in de fractie van de VVD, komt het - klaarblijkelijk aangeboren - dualistische karakter haar in de weg te zitten. Als minister Bolleboos een contract tekent met de Amerikanen, moet ze helaas achteraf vragen stellen. Misschien gaat het in Den Haag allemaal te snel. “Ik ben er om de regering te controleren” twitterde ze als antwoord op een vraag daarover door ondergetekende. Haar ex-Europa collega Sophie stelde vast dat het toch echt een VVD minister is, die schijnbaar zonder overleg met zijn eigen partij, deze actie had ondernomen. Zal ze zich staande houden in de slangenkuil van het Haagse, dat vastbijtende, in Bodengraven opgegroeide sterke individuutje. In het Europese Parlement was ze een opvallende verschijning, samen met Sophie in ’t Veld vechtend voor onze privacy. Jammer voor D66 dat ze gekozen heeft voor de VV