Vijftien is hij, Maurice. In de regen van een gure februari dag wacht hij ongeduldig in de auto op zijn vriend Barry. De verlaagde Opel Astra is weliswaar een oud karretje, maar de drieduizend euro dure radio-installatie zorgt voor een heerlijke dreun. De afkeurende blikken van de voorbijgangers, op het parkeerterrein van de plaatselijke supermarkt, laten hem koud. De gedachte aan slimme plan om zijn vriend een kratje bier te laten kopen maakt hem alleen maar stoerder. Het feit dat hij nu niet in de schoolbanken zit, maar op de bijrijderstoel van deze gave wagen, getuigt van een zelfverzekerde volwassenheid.
Zestig is hij, Ahmed. Onder een parasol, geniet hij van het zeezicht in de heerlijke februari zon. De Bentley, waarmee hij van het vliegveld werd gehaald, staat keurig in de bewaakte parkeergarage. Met een glanzende grijns op zijn gezicht nipt hij van zijn thee, leest een krant en straalt een zelfverzekerdheid uit, waaraan de Nederlandse Maurice een voorbeeld zou kunnen nemen. Het feit dat hij nu niet aan de internationale gemeenschap verantwoording hoeft af te leggen, maar hier in alle luxe wacht op de transactie die komen gaat, getuigt van een zelfverheerlijkend gevoel van overmacht.
Het zal zo rond elfuur in de avond zijn, als Maurice en Barry de keet binnen komen met beide een krat bier. Het is er druk en rokerig. Het bankstel, waarvan in de loop der maanden de bekleding is afgeschroeid door de jointpeuken en vergeten kaarsjes, wordt bevolkt door jongelui die al halverwege vergeetachtigheid zijn. Een halfnaakt klasgenootje van Maurice plet met haar borsten een leeg blikje onder luid applaus van de bezopen jongeren. Dronken, ja dat is ze. De stank van bier en mislukte pogingen om op tijd buiten te kotsen concurreert met de mist van wiet- en Marihuanaluchten. Barry stopt de platenspeler en telkens als hij 'Another one bites the dust' van Queen achteruit draait schreeuwt de meute 'It's fun to smoke marihuana'.
Het zal zo rond acht uur zijn als Ahmed aanschuift in het restaurant van het gebouw waarin de Idex wapenbeurs wordt gehouden. Zijn vriend uit Qatar heeft de transacties met goedgevolg afgerond. Het is een hoogtepunt voor Ahmed, een keer in de twee jaar bezoekt hij Abu Dhabi om zijn voorraad wapentuig aan te vullen. Nee, Ahmed mag geen wapens kopen, maar net als Maurice heeft hij een partner die dat wel mag. De lijst is lang, het diner lekker en onder het genot van een teugje uit de waterpijp worden de transacties nog eens bevestigd met een handdruk. De vertegenwoordiger, Jean-Pierre Tanghe, van het uit het Belgische Kortrijk afkomstige Barco, sluit zijn zwarte aktekoffertje, Techno Plast Marine CEO Ronald Kraft, loopt met een Wieringwerfse grijns naast zijn schoenen. Ahmed denkt dat er bevriende piraten zijn die wel interesse hebben voor een “Multi-Role Combatant Craft”, een speedboot die ook onder water kan.
De burgermeester van de Twentse gemeente waarin Maurice woont is er niet blij met die keet, waarin hij en zijn vrienden zich iedere vrijdagavond lam zuipen. De plaatselijke kroeg wordt enkel bezocht door een paar stamgasten, die bij gebrek aan financiële middelen zich beperken tot een of twee borreltjes en een potje biljart. Nee, het verschil tussen een biertje uit de supermarkt en dat uit de tap van Café “De Engelse Lord” is meer dan 100%, en nodigt niet uit tot het consumeren van de maatstaven die in “De Keet” zijn vastgelegd. De supermarkteigenaar vaart er wel bij. Hem maakt het niet uit wat er met het door hem verkochte bier gebeurd. Het verkopen aan een achttienjarige is een legale transactie, de gevolgen voor rekening van de koper. En dat lijkt een logische beredenering.
Zo ook redeneert de directeur van European Aeronautic Defence and Space Company N.V., een Europees lucht- en ruimtevaartconsortium, ontstaan uit een fusie tussen het Franse Aerospatiale-Matra, de Duitse Dornier en DaimlerChrysler Aerospace AG en het Spaanse Construcciones Aeronáuticas SA. Hun honderdduizend werknemers op de wereldwijde loonlijst moeten tenslotte ook betaald worden. Ze hebben hun hoofdkantoor, om bepaalde redenen in Leiden, en een naamloze vennootschap in de Nederlandse rechtsvorm maar beursgenoteerd aan de Euronext, de Frankfurter Wertpapierbörse en de Bolsa de Madrid. De vriend van Ahmed is onder de indruk van hun onbemande vliegtuigjes, hij mocht zelfs plaatsnemen in hun flight simulator op de beurs, nadat de Belgische minister De Crem en de Britse premier David Cameron, die als representant van de wapengigant BAE aanwezig was, zich hadden uitgeleefd op de virtuele vijanden.
Binnenkort gaat de vriend van Ahmed weer naar Europa. Hij moet wat contracten ondertekenen in Nederland, België en Engeland. Zijn paleisje in Qatar heeft hij al in geen maanden meer bezocht. Het huis in Saudi-Arabië, het appartement in Bahrein en zijn jacht in de Verenigde Arabische Emiraten, worden onderhouden door zijn personeel. Ook de vaste hotelsuites in Oman en Koeweit kosten hem een vermogen. Maar omdat al die landen bij elkaar dit jaar samen met Jordanië 68 miljard euro aan wapens gaan spenderen, zit het wel goed met de handel. Met klanten als Ahmed is zijn winstpercentage een zekere bron van inkomen. Het is de leveranciers om het even wat er met hun producten gebeurt, gelijk de supermarkteigenaar in het Twentse.
Vijftien is hij, Maurice. In de regen van een gure februari dag wacht hij ongeduldig in de auto op zijn vriend Barry. De verlaagde Opel Astra is weliswaar een oud karretje, maar de drieduizend euro dure radio-installatie zorgt voor een heerlijke dreun. De afkeurende blikken van de voorbijgangers, op het parkeerterrein van de plaatselijke supermarkt, laten hem koud. De gedachte aan slimme plan om zijn vriend een kratje bier te laten kopen maakt hem alleen maar stoerder. Het feit dat hij nu niet in de schoolbanken zit, maar op de bijrijderstoel van deze gave wagen, getuigt van een zelfverzekerde volwassenheid. 
Zestig is hij, Ahmed. Onder een parasol, geniet hij van het zeezicht in de heerlijke februari zon. De Bentley, waarmee hij van het vliegveld werd gehaald, staat keurig in de bewaakte parkeergarage. Met een glanzende grijns op zijn gezicht nipt hij van zijn thee, leest een krant en straalt een zelfverzekerdheid uit, waaraan de Nederlandse Maurice een voorbeeld zou kunnen nemen. Het feit dat hij nu niet aan de internationale gemeenschap verantwoording hoeft af te leggen, maar hier in alle luxe wacht op de transactie die komen gaat, getuigt van een zelfverheerlijkend gevoel van overmacht. 
Het zal zo rond elfuur in de avond zijn, als Maurice en Barry de keet binnen komen met beide een krat bier. Het is er druk en rokerig. Het bankstel, waarvan in de loop der maanden de bekleding is afgeschroeid door de jointpeuken en vergeten kaarsjes, wordt bevolkt door jongelui die al halverwege vergeetachtigheid zijn. Een halfnaakt klasgenootje van Maurice plet met haar borsten een leeg blikje onder luid applaus van de bezopen jongeren. Dronken, ja dat is ze. De stank van bier en mislukte pogingen om op tijd buiten te kotsen concurreert met de mist van wiet- en Marihuanaluchten. Barry stopt de platenspeler en telkens als hij 'Another one bites the dust' van Queen achteruit draait schreeuwt de meute 'It's fun to smoke marihuana'.
Het zal zo rond acht uur zijn als Ahmed aanschuift in het restaurant van het gebouw waarin de Idex wapenbeurs wordt gehouden. Zijn vriend uit Qatar heeft de transacties met goedgevolg afgerond. Het is een hoogtepunt voor Ahmed, een keer in de twee jaar bezoekt hij Abu Dhabi om zijn voorraad wapentuig aan te vullen. Nee, Ahmed mag geen wapens kopen, maar net als Maurice heeft hij een partner die dat wel mag. De lijst is lang, het diner lekker en onder het genot van een teugje uit de waterpijp worden de transacties nog eens bevestigd met een handdruk. De vertegenwoordiger, Jean-Pierre Tanghe, van het uit het Belgische Kortrijk afkomstige Barco, sluit zijn zwarte aktekoffertje, Techno Plast Marine CEO Ronald Kraft, loopt met een Wieringwerfse grijns naast zijn schoenen. Ahmed denkt dat er bevriende piraten zijn die wel interesse hebben voor een “Multi-Role Combatant Craft”, een speedboot die ook onder water kan. 
De burgermeester van de Twentse gemeente waarin Maurice woont is er niet blij met die keet, waarin hij en zijn vrienden zich iedere vrijdagavond lam zuipen. De plaatselijke kroeg wordt enkel bezocht door een paar stamgasten, die bij gebrek aan financiële middelen zich beperken tot een of twee borreltjes en een potje biljart. Nee, het verschil tussen een biertje uit de supermarkt en dat uit de tap van Café “De Engelse Lord” is meer dan 100%, en nodigt niet uit tot het consumeren van de maatstaven die in “De Keet” zijn vastgelegd. De supermarkteigenaar vaart er wel bij. Hem maakt het niet uit wat er met het door hem verkochte bier gebeurd. Het verkopen aan een achttienjarige is een legale transactie, de gevolgen voor rekening van de koper. En dat lijkt een logische beredenering.
Zo ook redeneert de directeur van European Aeronautic Defence and Space Company N.V., een Europees lucht- en ruimtevaartconsortium, ontstaan uit een fusie tussen het Franse Aerospatiale-Matra, de Duitse Dornier en DaimlerChrysler Aerospace AG en het Spaanse Construcciones Aeronáuticas SA. Hun honderdduizend werknemers op de wereldwijde loonlijst moeten tenslotte ook betaald worden. Ze hebben hun hoofdkantoor, om bepaalde redenen in Leiden, en een naamloze vennootschap in de Nederlandse rechtsvorm maar beursgenoteerd aan de Euronext, de Frankfurter Wertpapierbörse en de Bolsa de Madrid. De vriend van Ahmed is onder de indruk van hun onbemande vliegtuigjes, hij mocht zelfs plaatsnemen in hun flight simulator op de beurs, nadat de Belgische minister De Crem en de Britse premier David Cameron, die als representant van de wapengigant BAE aanwezig was, zich hadden uitgeleefd op de virtuele vijanden. 
Binnenkort gaat de vriend van Ahmed weer naar Europa. Hij moet wat contracten ondertekenen in Nederland, België en Engeland. Zijn paleisje in Qatar heeft hij al in geen maanden meer bezocht. Het huis in Saudi-Arabië, het appartement in Bahrein en zijn jacht in de Verenigde Arabische Emiraten, worden onderhouden door zijn personeel. Ook de vaste hotelsuites in Oman en Koeweit kosten hem een vermogen. Maar omdat al die landen bij elkaar dit jaar samen met Jordanië 68 miljard euro aan wapens gaan spenderen, zit het wel goed met de handel. Met klanten als Ahmed is zijn winstpercentage een zekere bron van inkomen. Het is de leveranciers om het even wat er met hun producten gebeurt, gelijk de supermarkteigenaar in het Twentse.
Reacties
Een reactie posten