Doorgaan naar hoofdcontent

Netwerken, Netwerpen

Nee hoor, ik ben geen lid meer. Niet van een vereniging, niet van een club, niet van een kerkgenootschap en zelfs niet van een politieke partij. Geen uitgeworpen net waarin de massa verstrengeld raakt, geen bestuursregeltjes en organisatie uitgangspunten. Nee, zelfs geen digitaal nummer, waarmee mijn vaderland z'n onderdanen tegenwoordig aanspreekt, waarmee ze bij gebrek aan fatsoen onze doopnamen zijn vergeten. Waarom ook, zou ik lid zijn van een groep en daarmee mijn individuele keuzes laten beknotten door bestuurlijke regeltjes en statuten. Het is de wet, waaraan ik me moet houden, en zelfs die veranderd regelmatig en is vaak voor meerdere uitleg vatbaar.

Ik rij geen motor, gelukkig maar, men zou mij kunnen aanzien voor een crimineel. Ik ben wel een echte bluesliefhebber, had tot voor kort lang haar, droeg een bandana en rijd nog steeds in een mintgroene bestelbus die je van kilometers ver ziet aankomen. Het heeft me zeker 100 uur van m'n leven gekost, die grensovergangen van Nieuweschans naar het Duitse Bunde. Telkens weer controle, telkens weer onbetaald oponthoud. Het kon niet anders zijn dan dat zo'n langharig individu iets te verbergen had. Destijds was ik voorzitter van een Culturele raad, bestuurslid bij diverse organisaties waaronder de plaatselijke ondernemersvereniging. Zij faciliteerde me met een netwerk van klanten en gelijkgestemden. Volgens de huidige inzichten van de liberale tijd, was ik dus lid van meerdere, min of meer, criminele organisaties.

Binnen een ondernemers organisatie zoek je naar persoonlijke oplossingen, speel je elkaar de bal toe bij opdrachten en probeert gezamenlijke belangen als lage personeelskosten, zo min mogelijk belasting betalen, concurrenten buiten de deur houden en zo hoog mogelijke prijzen te bewerkstelligen door druk uit te oefenen op plaatselijke politici en ambtenaren. Een etentje hier, een mooi aangelegd tuintje daar. De gemeente secretaris krijgt een balkonnetje, de plaatselijke makelaar voorkennis van een ophanden zijnde verkoop van gemeentelijk onroerend goed. Het netwerk faciliteert in contacten waarmee een ieder z'n voordeel haalt. De ene organisatie blinkt uit in anonimiteit, draagt misschien een ring waarmee de verbondenheid wordt onderschreven of verschuilt zich achter charitatieve uitgangspunten. Anderen gaan door het leven als politieke vereniging, forum of kerkgenootschap. De ene profileert zich door naamsbekendheid en vernoemd zich naar een hotel, skeletonderdelen of gebruikt termen als vrijheid, vrede, democratie en sociaal, een andere profileert zich door symbolen als Jakobsschelpen, gekleurde stropdassen, passers, hamers, rozen, vogels als adelaars en meeuwen, kruizen en leren jassen met opgenaaide pailletten.

De wereld is vol met criminele organisaties, tenminste als je daar fraude, persoonlijke verrijking, intimidatie, misbruik en andere onderdrukkende consequenties toe mag rekenen. Politieke partijen zijn vaker niet meer dan een opstapje naar persoonlijke roem. Niet voor niets zijn de directeuren en voorzitters van “goede doelen” organisaties in veel gevallen “grootverdieners”. Zou het niet de Rechterlijke Macht moeten zijn die de grens bepaald? Met alle feiten op tafel, alle getuigen horende en bewijsstukken inziende is het aan de rechter om te bepalen welke ambtenaar corrupt is, welke politici zich heeft laten betalen door een lobbyist, welke onderwereld baas heeft betaald voor de dood van een andere, welke extreem christelijke of islamitische man zijn vrouw onderdrukt, welk ondernemerskartel illegale afspraken heeft gemaakt, welke motorrijder zich schuldig maakt aan drugshandel of afpersing, welke oliemaatschappijdirecteur verantwoordelijk is voor de vervuiling van stranden, dode dieren en kankerzieke mensen.

Onze voormalige heldin en "Angel against Hell", Jeanine Hennis loopt met haar partijminister vooruit op onderzoeken waaraan nog geen enkele conclusie kan worden getrokken. Haar standpunt; als verenigingen, clubs of organisaties hun leden faciliteren bij activiteiten die in strijd zijn met de wet, moeten ze worden verboden. Een utopie. De SGP bestaat nog steeds (sterker nog, ons huidige kabinet rekent op hun steun), het Wereld Natuurfonds faciliteert nog steeds grote soja ondernemingen in Zuid-Amerika, die met hun “Round-Up” de natuur en mensen daar vergiftigen. Er zijn eigenlijk geen voorbeelden van zulks corrupte organisaties die ooit zijn verboden, de meesten hebben zelfs geen officieel bestaan. De populistische politiek is het netwerken ontstegen. Het spreekwoordelijke “balletje op gooien” of “luchtballonnetje oplaten” zijn vervangen door het Netwerpen, dat is veel gemakkelijker. Onder de bezielende leiding van Geert Wilders gooien ze een net over alle islamieten, dan zit er altijd wel een extremist of crimineel bij. Ze kunnen de netten niet aanslepen. Eentje over alle uitkeringsgerechtigden, eentje over alle motorrijders, eentje over alle Grieken, eentje over alle....

Elke visser kan je vertellen dat de zee snel leeg is als je de massa op vist om de bijvangst in de netten te krijgen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een kleurrijke veer in je reet steken

De derde dag alweer in 2017. Gisteren zou je nog kunnen beschouwen als een aarzelend koude start, maar vandaag is het weer gewoon “business as usual”.  Een groot gedeelte van alle geschenken en presentjes van de afgelopen periode liggen liefdeloos, en al weer vergeten, in een hoek, een ander gedeelte al kapot in de vuilnisemmer. Volgens de normen van een autohandelaar is de waarde van het nieuwe jaar al met tientallen procenten gedaald, nee, nieuw duurt slechts maar een dag. Terwijl steeds meer economen moeten bekennen dat een alternatief sociaal en financieel beleid, zoals dat in Portugal ten uitvoer wordt gebracht, helemaal geen verdoemenis tot gevolg heeft, alternatieve energie helemaal geen utopische optie blijkt maar een reĆ«le mogelijkheid en allerlei artsen en andere deskundigen tot de conclusie komen dat het verhogen van de pensioenleeftijd achteraf veel meer nadelen dan voordelen heeft, steken, bij gebrek aan applaus, rechtse politici zichzelf dan maar een kleurrijke veer in

Een keet vol losseflodders, een beurs vol verantwoordelijkheid

Vijftien is hij, Maurice. In de regen van een gure februari dag wacht hij ongeduldig in de auto op zijn vriend Barry. De verlaagde Opel Astra is weliswaar een oud karretje, maar de drieduizend euro dure radio-installatie zorgt voor een heerlijke dreun. De afkeurende blikken van de voorbijgangers, op het parkeerterrein van de plaatselijke supermarkt, laten hem koud. De gedachte aan slimme plan om zijn vriend een kratje bier te laten kopen maakt hem alleen maar stoerder. Het feit dat hij nu niet in de schoolbanken zit, maar op de bijrijderstoel van deze gave wagen, getuigt van een zelfverzekerde volwassenheid. Zestig is hij, Ahmed. Onder een parasol, geniet hij van het zeezicht in de heerlijke februari zon. De Bentley, waarmee hij van het vliegveld werd gehaald, staat keurig in de bewaakte parkeergarage. Met een glanzende grijns op zijn gezicht nipt hij van zijn thee, leest een krant en straalt een zelfverzekerdheid uit, waaraan de Nederlandse Maurice een voorbeeld zou kunnen nemen. Het

Dualisme in een dwangbuis

“In de tweede kamer gaat alles sneller”, zei ze met een lach. Nog maar net verkozen tot de beste EuroparlementariĆ«r van 2010 en sinds de laatste verkiezingen plaatsnemend in de fractie van de VVD, komt het - klaarblijkelijk aangeboren - dualistische karakter haar in de weg te zitten. Als minister Bolleboos een contract tekent met de Amerikanen, moet ze helaas achteraf vragen stellen. Misschien gaat het in Den Haag allemaal te snel. “Ik ben er om de regering te controleren” twitterde ze als antwoord op een vraag daarover door ondergetekende. Haar ex-Europa collega Sophie stelde vast dat het toch echt een VVD minister is, die schijnbaar zonder overleg met zijn eigen partij, deze actie had ondernomen. Zal ze zich staande houden in de slangenkuil van het Haagse, dat vastbijtende, in Bodengraven opgegroeide sterke individuutje. In het Europese Parlement was ze een opvallende verschijning, samen met Sophie in ’t Veld vechtend voor onze privacy. Jammer voor D66 dat ze gekozen heeft voor de VV