Voor iedereen een persoonlijke politicus?

Hoe groot moet de versnippering in het politieke land van meningen zijn, om ieder individu tevreden te maken? Zouden de bestaande partijen zich niet meer moeten oriënteren op de standpunten van al die kleine groeperingen? Vaak zijn de nieuwelingen gebaseerd op slechts één standpunt en komen alle andere zaken op een tweede plaats. Het lijkt dus simpel, de “ouderwetse partijen” hoeven enkel een standpunt te verwoorden over die onderwerpen. De ene partij zal het als een interessant standpunt aannemen, de andere het voorstel verwerpen. Op die manier valt er dan te kiezen, en verdwijnt de behoefte aan nog meer enkelvoudige standpunt partijen.

Neem nu de Internet Partij NederLand (IPNL). Deze partij heeft zich voorgenomen de meest democratische partij van Nederland te worden. Iedere Nederlander kan het hele jaar door een stem uitbrengen op aangemelde onderwerpen. Was dat niet het uitgangspunt van Rita Verdonk? Door middel van deze burgerparticipatie denkt de partij zo'n miljoen vaste stemmers te krijgen. Als dat lukt, is het natuurlijk een mooi alternatief voor het mislukte referendum. Wat te denken van de Piratenpartij, die in Zweden al meer dan drie jaar bestaat, en in Duitsland ook aan de verkiezingen meedeed. Met speerpunten als bescherming van burgerrechten zowel online als offline, hervorming van auteursrechtwetgeving en hervorming, en zelfs afschaffing van patenten. Vooral de zoektocht naar een alternatief voor farmaceutische patenten zou binnen bestaande sociale partijen toch op positieve reacties kunnen rekenen. Vooral met het oog op de derde wereld landen kunnen mensenlevens worden gered, innovatie worden bevorderd en geld worden bespaard.

Dat sommige nieuwe bewegingen dichter bij de huidige politieke partijen staan, blijkt wel uit de zogenaamde vernieuwing van Communistische Partij Nederland (NCPN) die al bestaat sinds 1992. De partij geeft zelf dan wel aan dat zij verschillen van de andere partijen, maar hun doelstellingen liggen toch dicht tegen de SP standpunten. De NCPN streeft naar een socialistische maatschappij zonder uitbuiting en onderdrukking, zonder onrecht. Ook de idealen van vrijheid, democratie, de strijd voor zelfstandigheid en gelijke rechten voor vrouwen, en strijd voor herstel van het natuurlijk milieu hoog staan in het vaandel. Maar dat geldt hopelijk ook voor de gevestigde partijen. De NCPN heeft in Noordoost Groningen lange tijd invloed gehad en zelfs raadsleden en wethouders geleverd in de van oorsprong communistische bolwerken. Dat hun ideeën best sympathiek overkwamen kan men niet ontkennen, maar het heeft slechts geleid tot een nog verder verval van de gemeentes waarin ze actief waren.

In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen op 9 juni werd ook “Heel Nederland” opgericht. De partij vindt dat mens en maatschappij centraal staan. Met betaald verlof bij moeilijke omstandigheden, een vertrouwenspersoon in een wijk of dorp en het verbeteren van de infrastructuur, het terugbrengen van de leerplicht leeftijd naar zes jaar, een basisinkomen voor één ouder, zodat het kind tot het vierde levensjaar vier dagen per week kan thuisblijven. Partijen als de SGP en de CU zouden daar toch hun sympathie voor kunnen uitspreken. Heel Nederland is van mening dat drugs gebruikt mogen worden zolang er geen gevaar is voor de gezondheid en keuzevrijheid, een standpunt dat ook door progressief links uitgedragen zou kunnen worden. Net zoals het indammen van dure overheidsprojecten. Het opvallende van al deze nieuwe partijen is dat ze standpunten bijeen brengen die binnen bestaande partijen juist onverenigbaar zijn. Gelukkig zijn er ook nog nieuwe groeperingen die beseffen dat ze het wiel niet opnieuw hoeven uit te vinden zoals “Ik Stem Voor Nederland” en “Stemdirect” die er achterkwamen gelijke uitgangspunten, principes en doelstellingen te hebben, en daarom nu samen als één lijst gaan. Als macht, religie en individuele trots niet als obstakels zouden worden gebruikt, als het los laten van partijbeginselen als inruil voor regeren plaats zouden maken voor standvastigheid, zou Nederland het afkunnen met slechts enkele partijen.

De tendens is helaas het omgekeerde. De verschillende stromingen binnen de huidige partijen zorgt voor meer onrust dan gewenst. De VVD is inmiddels gesplitst in rechts, rechtser en rechtst. Binnen het CDA rommelt Katholiek weer Protestant door de partij. Binnen Groen-Links worden meerderheidsstandpunten door de fractievoorzitter naast zich neer gelegd. De Partij voor de Dieren wordt getrakteerd op haantjesgedrag onder de leidende vrouwen. Nederland zou het afkunnen met slechts een paar partijen. Met het achterwege laten van al die individuele ego’s zouden we een veel duidelijker politiek landschap kunnen hebben. SPvdA, PVVD, GLD66, CDAU, of iedere andere combinatie met het CDA, (want die koers hangt af van de coalitie partner) en misschien wat splinterpartijen. Met een kiesdrempel van 5 of 6 zetels zouden kleine extreme groeperingen vanzelf verdwijnen. Hoe sympathiek sommige kleine fracties ook zijn, het maakt Nederland uiteindelijk onbestuurbaar.