2017, zondag de 18e Terwijl een grote groep neo-nazi’s oprukken naar Montana waar ze morgen over een geasfalteerde catwalk gaan marcheren om hun hakenkruis tattoo’s en Jodenhaat te showen, bekend een Nederlandse journalist, na jaren in het buitenland te hebben gewerkt, niet meer naar het land van z’n ouders terug te willen, gelijk een in Portugal neergestreken immigrant, heeft hij dat kikkerlandje aan de Noordzee zien veranderen van een open en sociale samenleving naar een onvriendelijk en ontevreden stukje, half onder de zeespiegel van racisme en egoïsme liggend, polderlandschap. Ondertussen twitteren politici er lekker op los dat Michelle Obama de beste president is die Amerika nooit zal hebben, waarom is onduidelijk, want deze empathische vrouw als rolmodel gebruiken gaat ze, gezien hun eigen gedrag, te ver, dat krapt te veel aan het pluche van hun parlementszetels. Terwijl een snotterende zaagselmaker z’n vingertoppen verslijt tijdens het oefenen van akkoordjes op een zelfgemaakte ukulele omdat de werkplaats temperatuur geen goed zou doen aan het bestrijden van de onvolkomenheden die zo’n wintergriep met zich meebrengt, wordt hij toch door de familie viervoeter uitgedaagd voor een wandeling. Frisse lucht doet goed, zolang je er rekening mee houdt dat hoe verder je van huis loopt, des te vermoeiender de terugweg zal zijn, niet voor de hond natuurlijk, die heeft bij terugkomst nog genoeg energie voor een meter diep gat in de tuin. Het is zondag, een van de meest bedrijvige dagen van de week, met markten, evenementen, drukke supermarkten, volle restaurants en file bij de benzinepomp. ‘t Moet maar eens anders dit jaar, gewoon zondag, gezond-dag, uitrustdag, bezinningsdag en misschien wel, maar heel misschien hoor, uitslaap dag. Ondanks de koffie, een overvol hoofd met creatieve ideeën en huis vol “interessante” klusjes vind ik het een goede gedachte, terug op de warme elektrische deken!
Een paar jaar geleden verliet ik Nederland, waarschijnlijk voor altijd, na de vele teleurstellingen die zich voordeden met plaatselijke overheden en de grote ambtelijke molen. Als kleine ondernemer mocht ik al weinig, werden allerlei wettelijke plichten onmogelijke obstakels en iedere kans op de vrijheid die ik nodig acht een illusie. In, toegegeven, een staat van teleurstelling en boosheid begon ik een weblog om mijn kijk op de lopende zaken uiteen te zetten. GenoegVanNederland ontsproot uit walging voor een oneerlijke overheid en de afgenomen rechten, kansen en toekomst van het individu. Genoeg van Nederland.....klinkt wat negatief misschien. Maar het is geen 'genoeg' hebben van de mensen, het landschap, het eten, vrienden, kennissen, familie enz. Het is de weerzin tegen een zogenaamd democratisch systeem, wat al jarenlang niet meer aan de omschrijving voldoet. Het is een weerzin tegen de verhoudingen, tussen de realiteit van de dagelijkse beslommeringen en de papieren waarhe...
Reacties
Een reactie posten