De vierde dag alweer, de eerste midweekse beslommeringen van 2017. Terwijl een Turkse vader in België moet aanzien hoe de dood van zijn zoon, die omkwam tijdens een laffe terroristische daad in de nieuwjaarsnacht te Istanbul, wordt gevierd door Nederlandse en Vlaamse racisten en ander social media gespuis, ondersteund door de zogenaamde vrijheid van meningsuiting, en ten einde raad publiekelijk smeekt om zijn zoon met eerbied te mogen begraven, houden Duitse en Nederlandse politici zich bezig met de vraag of vegetarische hamburger de naam hamburger nog wel mag dragen. Nee, de wereld is nog niet verstoken van humoristische politiek, tenzij, verdomd ze menen het serieus. Nu begrijp ik ook niet waarom vegetariërs zo’n behoefte hebben aan namaakvlees en zeker niet waarom dat dan ook nog zo onbeholpen benoemd moet worden met lichaamsdelen van die vlees leverende schepsels. Een vegetarische slager, je moet er maar opkomen. Hoe wreed is het, zo’n witte kool koelbloedig door midden klieven. Natuurlijk moeten, aan de wereld lijdende, volksvertegenwoordigers rekening houden met het vocabulaire van hun kiezers, waarin het moeilijke woord vegetarisch wel eens tot problemen zou kunnen leiden, ze hebben tenslotte ook moeite met uitdrukkingen als humaan, respect en compassie. Terwijl zo’n halve analfabeet een vega-schnitzel achter z’n kiezen werkt tijdens het spuien van zijn racistische drek op een van ‘s werelds grootste media platforms, onbewust van het feit dat hij helemaal geen stuk, testosteron verhogend, Germaans varkensvlees op z’n bord heeft liggen, verwijderd Facebook een foto van de Romaanse god Neptune in Bologna, onder het mom dat dit kunstwerk expliciet seksueel is en daarom niet thuis hoort op hun medium. Een protest klik over een marmeren piemel en Suckerberg komt in actie, daar kunnen duizenden klachten over racistische en haat spuwende Facebookpagina’s niet tegenop. Ja, die Suckerberg wordt nog eens een ideale kandidaat voor het Amerikaans presidentschap, hij lijkt aan al de kwalificaties te voldoen. Ondertussen kent het Franse plaatsje Beaucaire sinds kort de Rue du Brexit. Bedoeld als een ode aan „het soevereine Britse volk”, op voorstel van een politicus van het “Front National” en bedoeld als blijk van waardering over de gemaakte keuze om Europa te verlaten. Locale politici hebben soms klaarblijkelijk nog wel een gevoel voor humor. Het blijkt een doodlopend weggetje.
Reacties
Een reactie posten