Woensdag 1 Maart 2017. Op de eenzame heuvel is het stil, stiller nog dan dat het anders in de vroege uren is. Er staan een kop koffie en een stukje zelfgebakken cake op de keukentafel en de viervoeter moet om de vijf minuten naar buiten om bij terugkomst zelf de deur dicht te doen, omdat ze nu eenmaal heeft geleerd dat daar een beloning op volgt. De laptop is opengevouwen, het wereldse nieuws rolt over het beeldscherm. Het lijkt gewoon de start van een dag in de week, zoals alle andere dagen de laatste tijd beginnen, vroeg, donker en met zo min mogelijke geluid om de stem in m’n hoofd goed te kunnen horen. De boodschappen uit de supermarkt van het brein zijn goedkoop, de meeste aanbiedingen hebben nog maar en paar dagen tot de houdbaarheidsdatum is verstreken. Anders dan op andere woensdagen is er geen haast, het klusje buitenshuis is geannuleerd en ondanks dat de werkplaats roept om nieuwe projecten lijkt de creativiteit zich, hopelijk tijdelijk, te verschuilen achter concentratie verlammende hersenspinsels. De wereld wordt elke dag een beetje minder mooi en, nee, dat is geen overdrachtelijke uitdrukking voor de bedreigende situatie waarin populistische haatzaaiers ons hebben gebracht. De schoonheid van de aarde wordt verdrongen door “bezuinigende” oplossingen, rotzooi dat overleven nu eenmaal met zich meebrengt en zichzelf verbredende sporen van natuurvernieling. Er gaat geen wandeling voorbij in het rurale hart van dit mooie land, dat zich presenteert als een ideale vakantiebestemming, of je komt een illegale dumpplaats tegen. Soms diep verscholen aan het eind van een bospad, maar ook gewoon op een stille plek langs de weg vindt je de resultaten van verkeerde overheidsbeslissingen. Tot voor een paar jaar geleden reed de zaagselmaker regelmatig naar de plaatselijke stortplaats voor niet te definiëren afval, sorteerde al het hout, bruikbaar of niet, en bracht het naar de werkplaats voor hergebruik of het tot houtkachel passende proporties te zagen. Senor Triciclo, door mij vernoemd naar z’n oude Piaggio driewieler, laadde iedere dag al het papier en karton op en de “oudijzerboer” zorgde voor het afvoeren van alle metalen. De isolatie uit gesloopte koelkasten, de plastic “schade auto” onderdelen, banden en de door koperdieven achtergelaten kabel omhulsels, die je nu in het bos vindt, waren de zaken die overbleven en door de “gemeente” moesten worden afgevoerd. Je kunt natuurlijk quasi milieu bewust doen en plastic tasjes in supermarkten verbieden maar als je tegelijkertijd locale “grofvuil” stortplaatsen dicht metselt met een 4 meter hoge muur, moet men zich afvragen hoe “toeristisch” vriendelijk het beleid eigenlijk is. Aan het eind van ons dorpje is een prachtig strand, op een landtong in de rivier, en na het plaatsen van een openbare picknickplaats met barbecue, het opknappen van alle waterbronnen en het asfalteren van het laatste stukje weg, worden er nu toiletten en douches geplaatst en wordt misschien, heel misschien ook de kapot gereden weg van en door het dorp opgeknapt om schade aan de auto’s van bezoekers te voorkomen. Wat er een paar meter van die route afspeelt in de natuur, lijkt geen prioriteit te hebben. Het is niet alleen jammer voor de zaagselmaker, die inmiddels een vijfde kop koffie heeft ingeschonken, en Senor Triciclo dat de stortplaats is gesloten. Het is jammer voor het imago van de druk bezochte campings, B&B’s en hotels in de buurt wiens gasten tijdens hun wandelingen telkens weer worden geconfronteerd met restanten van een niet werkend grofvuil beleid. Het mag duidelijk zijn dat het merendeel van de gedumpte rotzooi afkomstig is van commerciële activiteiten en een beetje politieagent moet toch kunnen achterhalen welke koelkast sloper of autoschadebedrijven de restanten van hun werk illegaal dumpen. Terwijl de motregen een mistige laag over het dal legt, de viervoeter al weer startklaar zit om aan de dagelijkse wandeling te beginnen, verstrengelen de frustraties, over zowel de toekomst van de wereld als de persoonlijke problemen, zich als een kluitje in m’n brein. Het is een andere “werkbank” woensdag dan in de weken hiervoor, een ideale dag voor het illegaal laten verdwijnen van vuil, de politie te paard komt tenslotte alleen op zonnige dagen voorbij galopperen op zoek naar criminele activiteiten....
Reacties
Een reactie posten