Zondag de 12e Februari, met een als startpunt genomen imaginaire geboortedatum, van het jaar 2017. Er waren ooit tijden dat afspraken gemaakt werden zonder uur, dag of datum te gebruiken. Het ritme van het leven werd bepaald door het zonlicht, de waterstand, intuïtie, het gedrag van dieren, de temperatuur en al die andere fenomenen van de natuur. In de huidige inrichting van een maatschappij vol digitale klokjes, kalenders, deadlines, werkdagen, weekenden, religieuze en commercieel bedachte dagen is het dus Zondag. Voor de zwarte kousen gemeenschap betekent dat een dag van bidden voor de genezing van homofielen en niet gevaccineerde kinderen, het verbod op werkzame handelingen als betalen, auto rijden en, al hangen de appels te rotten aan de boom, het oogsten want dat is een zonde op de dag van de Heer, net zoals het repareren van de kachel in de kerk, die overigens wel door een ongelovige servicemonteur mag worden gemaakt. Van een koude kerk thuiskomen is tenslotte net zo iets als afdruipen van een koude kermis, wel toeters en bellen maar geen plezier. Voor de doorsnee supermarkt medewerker in Portugal is zondag gewoon een dag van onderbetaalde arbeid, voor voetbalhooligans wederom een confrontatie momentje en terwijl een paar politici hun roes uitslapen van de après-ski van afgelopen nacht, verschoont een verpleegster in een zorginstelling de luiers van demente bejaarden. De enige reden dat, zogenaamd principiële, zondag vierders de handen niet uit hun mouwen hoeven steken op religieuze dagen is omdat anderen de wereld draaiende houden. Niet dat ongelovigen een sport hoger staan op de ladder van compassie voor de medemens want bij gebrek aan geloofsgerelateerde dagen en de behoefte om toch ook momenten van verbondenheid te ervaren, is de commercie gretig in het winstgevende zwarte gat der ontbrekende heiligheid gesprongen. Terwijl een twaalfjarig jongetje in Bangladesh de hele dag, met een blikschaar, hartjes knipt uit platgeslagen conserven blikjes en z’n collega er een steeltje aan soldeert en een paar andere minderjarige fabrieksarbeiders er, de voor hen niets zeggende tekst, “je bent mijn Valentijn” opschilderen, verspreiden studenten van een Republikeins College valentijnskaarten met het opschrift “Mijn liefde voor jouw brand net zo hard als 6000 Joden”. Volgens de leiding van de Central Michigan University was dat niet bedoeld om in de publiciteit te komen maar slechts voor gebruik binnen de groep. Nee, dan is het niet zo erg om een kaartje met het portret van Hitler te verspreiden, het reflecteert slechts de huidige moraal in het Zwijnenparadijs. Het is Zondag dus gaat de zaagselmaker straks op bezoek bij vrienden om de restanten van een vijgenboom op te halen, het hout zal wel vertellen wat het nog iets worden wil of deel uit wenst te maken van het hellevuur in de kachel. De bladeren neemt hij niet mee want geen vijgenblad, hoe groot ook, heeft nog enig nut in een wereld vol schaamteloze gebeurtenissen...
Reacties
Een reactie posten