Zondag, Rustdag, 29 januari 2017, alhoewel ik over het jaartal zo m’n twijfels heb, het zou net zo goed 1937 kunnen zijn gezien de toestand in de wereld. De inspiratie om elke dag een uurtje, tijdens het vroege ochtend koffie ritueel, te besteden aan het schrijven in een openbaar dagboek vlakt af. De balans tussen ongelofelijk slecht nieuws en berichten van hoop is zoek. Het wordt steeds moeilijker om genuanceerd naar de reacties op de berichtgevingen te kijken, die via “social media” vanuit de wereld de huiskamer binnenkomen. Iedere eerlijke en compassievolle uiting van bezorgdheid, persoonlijke ondervinding van onrecht en zelfs verdrietig bericht van machteloosheid, wordt aangegrepen om zonder ook maar enig historisch besef, racistisch, nationalistisch, beledigend en discriminerend gal te spuwen. Tot voor kort kon je nog hopen dat een discussie met wel overdachte argumenten en gestaafde feiten kon leiden tot een oplossing, maar de overtuiging dat educatie en een goed gesprek enige invloed hebben op mensen met een boze, racistische inborst is een illusie gebleken. Terwijl de ene helft een zondebok heeft gevonden in Islam, extremistische populistische politici als hun helden vereren en als steekvliegen het virus van onverdraagzaamheid verspreiden, heeft de andere helft het voorzien op iedereen die niet conform de geboden van een Amerikaans herschreven Bijbel leeft. Ondertussen is Mississippi de eerste staat van de US waar homo’s en lesbienes openlijk de toegang tot medische zorg, winkels, restaurants en zelfs overheidsinstanties, bij wet, geweigerd kan worden. Die gevolgen van een “Christelijke” sharia worden nu juist door de Europese populisten als reden genoemd om de Islam te bestrijden waarbij sommige ook Joden en Zigeuners in de explosieve mix van racisme toevoegen. Het “Land of the free” is van het ene op het andere moment veranderd van een gebrekkige democratie in een totalitair systeem waar religie, afkomst en geaardheid als gevaarlijke pandora dozen worden gebruikt om de blanke elite tot absolute machthebbers te promoveren. Een handjevol “wereldleiders” spreekt dan nog wel enige vorm van ongenoegen uit, maar de meeste leggen de prioriteit toch bij handelsbelangen en genieten klaarblijkelijk zo van hun eigen macht dat het niet ondenkelijk is dat ze ‘s nachts, op hun Swiss Sense matras, natte dromen over dictatortje spelen hebben. Het is voor een onzekere atheist een rare gewaarwording dat het hoofd van de Katholieke kerk een van de weinige is die, als het gaat om de gevolgen van het ontstaan van een nieuwe dictatuur op het Amerikaanse continent, met verstandige woorden van compassie tegengas geeft. Sommige vragen waarom ik, op die veilige heuvel ver weg van de boze wereld, me zo druk maak. En ja, misschien moet ik de persoonlijke prioriteiten wel bijstellen, ik weet tenslotte vandaag nog niet of we volgende week nog wel boodschappen kunnen doen of de rekeningen kunnen betalen, de crisis neemt ernstige vormen aan, maar dat ontslaat mij, en allen die zich veilig wanen, niet van verzet tegen al die bedreigingen van onze vrijheid. De geschiedenis leert dat wegkijken zure gevolgen kan hebben, neutraliteit is allang geen optie meer, net zo min als dat je van zure wijn met een klontje suiker een hemels drankje maakt.
Reacties
Een reactie posten