Doorgaan naar hoofdcontent

Zondagse grenzen..

Dag 8 2017, zondag, rustdag, uitslaapdag, een ideale dag om op te laden voor de uitdagingen van de aankomende week. Iedere zondag weer sta ik op met de hoop dat er voor een keer geen nieuws is, dat er niets noemenswaardig is gebeurd, er geen verbijsterende berichten zijn en al die gelovigen zich voor een dag eens aan de boodschap van hun geschriften houden; lief zijn voor elkaar. Maar terwijl Israelische Ambassade medewerkers drukdoende zijn om politici in andere landen, die ook maar enige sympathie hebben voor de Palestijnen, via allerlei geheime en smerige praktijken, met behulp van democratie ondermijnende mollen, in diskrediet te brengen en de Putinnisten via andere wandelgangen en slecht beveiligde kabeltjes de chaos proberen te vergroten, arriveren in het Duitse Bremerhaven 3500 militairen met de grootste lading Amerikaans militair materieel sinds het einde van de Koude Oorlog. Stappen er, in Fort Drum, New York, 1800 Amerika verdedigers op het vliegtuig en vertrekt een bataljon met 24 Apache helikopters en 400 militairen uit Fort Bliss, Texas, richting de grens met Rusland. Het moet Putin en z’n kameraden afschrikken.. Ondertussen is een familie lid veilig vertrokken uit de haven van Istanbul, op weg met een, in Turkije gebouwde, veerboot, zonder vluchtelingen, naar het Canadese Vancouver. Als je de oceaan kunt oversteken met zo’n, op aardgas voortgestuwde, pont zullen de toekomstige pendeldiensten vanaf Horseshoe Bay met Amerikaanse asielzoekers, die via Alaska het vrije westen willen bereiken, in alle veiligheid kunnen worden uitgevoerd. Terwijl we in Portugal, met de voorkennis dat het al eens drie dagen waren voor een Angolese voetballer, wachten op de uitkomst over hoeveel dagen we in Nationale rouw verblijven omdat, een van de grondleggers van de huidige democratie en voormalig president van de Portugese Republiek, Mário Soares op 92 jarige leeftijd is overleden, de onderhandelingsuitkomsten met de stakende, via uitzendcontracten aangetrokken, ziekenhuismedewerkers bekend is geworden en zij nu ook worden betaald voor hun inspanningen, worden in Iran de mensenrechtenactivisten per dozijn gearresteerd en is het nationaal nieuws in Nederland dat er een vrouw is gevallen met haar fiets omdat het ijzige fietspad niet naar behoren met zout werd bestrooid. Met andere woorden, wakker worden op zondagochtend blijft een riskante bezigheid, tenzij we weer eens een stroomuitval hebben, tja, dan blijft het vredig stil.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een kleurrijke veer in je reet steken

De derde dag alweer in 2017. Gisteren zou je nog kunnen beschouwen als een aarzelend koude start, maar vandaag is het weer gewoon “business as usual”.  Een groot gedeelte van alle geschenken en presentjes van de afgelopen periode liggen liefdeloos, en al weer vergeten, in een hoek, een ander gedeelte al kapot in de vuilnisemmer. Volgens de normen van een autohandelaar is de waarde van het nieuwe jaar al met tientallen procenten gedaald, nee, nieuw duurt slechts maar een dag. Terwijl steeds meer economen moeten bekennen dat een alternatief sociaal en financieel beleid, zoals dat in Portugal ten uitvoer wordt gebracht, helemaal geen verdoemenis tot gevolg heeft, alternatieve energie helemaal geen utopische optie blijkt maar een reële mogelijkheid en allerlei artsen en andere deskundigen tot de conclusie komen dat het verhogen van de pensioenleeftijd achteraf veel meer nadelen dan voordelen heeft, steken, bij gebrek aan applaus, rechtse politici zichzelf dan maar een kleurrijke veer in

Een keet vol losseflodders, een beurs vol verantwoordelijkheid

Vijftien is hij, Maurice. In de regen van een gure februari dag wacht hij ongeduldig in de auto op zijn vriend Barry. De verlaagde Opel Astra is weliswaar een oud karretje, maar de drieduizend euro dure radio-installatie zorgt voor een heerlijke dreun. De afkeurende blikken van de voorbijgangers, op het parkeerterrein van de plaatselijke supermarkt, laten hem koud. De gedachte aan slimme plan om zijn vriend een kratje bier te laten kopen maakt hem alleen maar stoerder. Het feit dat hij nu niet in de schoolbanken zit, maar op de bijrijderstoel van deze gave wagen, getuigt van een zelfverzekerde volwassenheid. Zestig is hij, Ahmed. Onder een parasol, geniet hij van het zeezicht in de heerlijke februari zon. De Bentley, waarmee hij van het vliegveld werd gehaald, staat keurig in de bewaakte parkeergarage. Met een glanzende grijns op zijn gezicht nipt hij van zijn thee, leest een krant en straalt een zelfverzekerdheid uit, waaraan de Nederlandse Maurice een voorbeeld zou kunnen nemen. Het

Dualisme in een dwangbuis

“In de tweede kamer gaat alles sneller”, zei ze met een lach. Nog maar net verkozen tot de beste Europarlementariër van 2010 en sinds de laatste verkiezingen plaatsnemend in de fractie van de VVD, komt het - klaarblijkelijk aangeboren - dualistische karakter haar in de weg te zitten. Als minister Bolleboos een contract tekent met de Amerikanen, moet ze helaas achteraf vragen stellen. Misschien gaat het in Den Haag allemaal te snel. “Ik ben er om de regering te controleren” twitterde ze als antwoord op een vraag daarover door ondergetekende. Haar ex-Europa collega Sophie stelde vast dat het toch echt een VVD minister is, die schijnbaar zonder overleg met zijn eigen partij, deze actie had ondernomen. Zal ze zich staande houden in de slangenkuil van het Haagse, dat vastbijtende, in Bodengraven opgegroeide sterke individuutje. In het Europese Parlement was ze een opvallende verschijning, samen met Sophie in ’t Veld vechtend voor onze privacy. Jammer voor D66 dat ze gekozen heeft voor de VV