2017, Dag 6, gewoon een vrijdag waarop half Nederland teleurgesteld wakker wordt omdat de vorst niet de gewenste resultaten heeft opgeleverd de afgelopen nacht. De eendjes zwemmen nog rondjes in de waterige oppervlakte van de ijsbanen, terwijl er zo’n tweeduizend rechtgeaarde burgers trots het bedankbriefje van de belastingdienst op de deurmat vinden omdat ze zo vriendelijk waren een familielid, buurman of voormalige vriendin aan te geven als fraudeur. Niet dat er echt veel bewezen werd van die beschuldigingen omdat het meestal pesterijen bleken uit rancune of afgunst, ja, tijdens een burenruzie of echtscheiding is de belastingdienst een trouwe bondgenoot, anders dan wanneer het gaat om internationale kapitaalkrachtige belastingontduikers. Met de zelfde snelheid als een naakte vrouw in een gestolen politiewagen over de Interstate-8 in het Amerikaanse Maricopa County de achtervolgende sheriff, in een geleende auto, probeerde te ontvluchten, is beroeps racist Marine Le Pen plotseling van gedachte veranderd en wil het lidmaatschap van de EU heronderhandelen en in de euro blijven in plaats van het Britse voorbeeld te volgen. Ondanks dat sommige bankiers tot de conclusie komen dat de economische gevolgen wel meevallen, maar het tegelijkertijd duidelijk wordt dat het voor het asiel en vreemdelingen probleem helemaal geen oplossing is, besluiten de Franse Nationalisten hun vreemdelingenhaat op een andere manier te kanaliseren. Ondertussen groeit het consumenten vertrouwen in Portugal gestaag en kijken steeds meer mensen met een hoopvolle blik naar de toekomst. Niet omdat het daadwerkelijk veel beter gaat, maar gewoon omdat politieke leiders positiviteit uitstralen in plaats van populistische bangmakerij en beschuldigende vingers richting bepaalde bevolkingsgroepen. Terwijl Republikeinse officials melden dat Trump de “Mexicaanse muur” toch zelf gaat betalen en de zoveelste Obama basher een crowdfund actie start om de behandeling van z’n kanker te kunnen betalen, ligt de plaatselijke vrijdagmorgen markt hier vol met “organische” en “biologische” groenten en fruit voor eerlijke prijzen, wordt er genoten van geroosterde kastanjes of een stuk gegrilde kip en koopt een positief ingestelde immigrant een paar nieuwe schoenen met 3 witte streepjes op de zijkant, betaalbaar nep natuurlijk, maar daar wordt tenslotte ook genoeg van geproduceerd op de wereld.
De ene politieke partij wil de AOW leeftijd verlagen, de ander zelfs verhogen. Het mag duidelijk zijn dat de lichamelijke inspanningen, de zogenaamde sociale “klasse” waar toe men veroordeeld is, en het uiteindelijke budget voor een gezond leven, voor een bouwvakker, slachthuis medewerker of zelfs een ambulance hulpverlener, de weg naar een AOW op 65 jarige leeftijd al een moeilijke opgave is. Voor een politicus, podcast-journalist of “influencer” behorende tot de Millenials of zelfs Gen Z generatie lijkt een pensioengerechtigde leeftijd van 70 geen bijzondere opgave, tenzij je als kind bent opgegroeid onder de rook van TataSteel natuurlijk. Waarom zou de AOW leeftijd dus voor iedereen hetzelfde moeten zijn? De discussie over wat dan wel of niet als een “zwaar” beroep kan worden aangemerkt is door allerlei veronderstellingen ingewikkeld, en leid vooral door niet meetbare factoren tot haast ondefinieerbare categorieën. Er is echter een logische oplossing om tot een gewenste differentiat...

Reacties
Een reactie posten