En dan wordt je wakker op maandag 4 augustus, en nee niet dat je echt geslapen hebt want het is nu eenmaal het eerste weekend in augustus dus Festa! Voor de weinigen (waarvan mijn lief er een is) die nog een baan hebben is het een gewone maandag met gebruikelijke rituelen en vroege aanstaringen. Stilte tijdens het ontbijt in de vorm van een bananenshake met citroen, een procedure die ook tot de dagelijkse beslommeringen is gaan horen. Nou ja stilte, de feestvierders rijden in grote getale, vaak dronken, in hun limousines door het dorp. Claxonnerend omdat sommige van hen niet eens meer weten aan welke kant van de weg ze ook al weer moesten rijden. De stress is merkbaar tijdens de laatste slokken van m'n wakkere koffie uit de vertrouwde mok die, ondanks het ontbreken van grote stukken glazuur, mijn trouwe kompaan is om 5 uur 's morgens. We moeten met het groene gevaarte door de dronken massa, waarvan menigeen bij het loslaten van de bar pijnlijk in slaap valt op het asfalt. Ik bedenk me dat de wagen ook als warme deken ervaren zou kunnen worden, maar besef me direct dat het ook voor een ambulance onmogelijk is om op tijd door de massa te geraken om plat gereden idioten te helpen. Achteraf viel het dit jaar mee. Geen opgedrongen biertje bij wijze van tolgeld zoals vorig jaar, geen overstekende lapzwansen en gelukkig laat de podiumwagen genoeg ruimte om, met gevaar voor achteruitkijkspiegels, het smalle straatje getapestriseerd met coniferentakken, in te rijden. Slechts een enkeling dient als oefening in het slalom rijden en met uitzondering van het wijdbeens, met haar klaarblijkelijke niet op te houden, via haar dijen en scheenbenen in haar schoenen gedropen bier van de late uren, wazig kijkende deerne, is van al het feestgedruis niets meer te zien. We staan na enig overschrijden van de maximum snelheid op tijd voor het station, nemen afscheid en kijken zoals gebruikelijk na iedere 10 voetstappen nog even om totdat mijn lief verdwijnt achter de automatisch sluitende deuren van de trein.
Misschien is het de herbeleving van de dagelijkse routine, misschien omdat we een weekje zonder die dagelijkse beslommeringen hebben beleeft maar plots realiseerde ik me dat het al weer 2 maanden geleden is sinds het laatste hoofdstuk in het emigrantenleven van 2014. Niet dat er geen zaken waren om over te schrijven, de wereld om ons heen stort langzaam in en de opsomming van leuke, mooie, slechte, sombere en bijzondere gebeurtenissen zou een dagelijkse toevoeging verdienen. Het kwam er gewoon niet van. Drukte, het leven zelf, het overleven en gewoonweg niet instaat zijn om belevenissen te verwoorden zullen ongetwijfeld aan de weerzin tot het betasten van het toetsenbord hebben bijgedragen. Na een week, die in het teken stond van uitslapen, vakantiegasten, muziekmaken, filosoferen en discussiëren over tijdreizen en duurzame oplossingen voor een snel stervende aarde, kwam de tinteling terug en schijnt de connectie tussen brein en vingertoppen weer te zijn verbonden. Nee, niet alles wat er in die weldenkende massa onder de schedel afspeelt is geschikt voor publicatie, daarin schuilt ook het probleem.
Het zou toch onfatsoenlijk en voor sommige zelfs aanleiding tot excommunicatie zijn, als ik mijn verontwaardiging zou opschrijven over Joodse jongetjes die, na een ongevraagde verminking, herpes oplopen tijdens hun eerste pijpbeurt door een uitverkoren pedofiel met een keppeltje. Stel je toch voor zeg dat ik commentaar zou hebben op een verkozen autist met regeringsverantwoording die al jaren z'n best doet om een monster in stand te houden en zelfs zijn koninklijke koppelbaas tijdens de representatieve taak als uithangbord een bierflesje met het etiket naar de camera laat draaien als hij en z'n, vriendelijk lachende, modepopje een kontkruipend onderonsje met de meest criminele dictator van deze tijd hebben. Ik kan toch niet mijn walging uitspreken over de grootste beschermers van de democratie die, nu ze het oorlogvoeren met wapens gaat tegenwerken, de wereld verkankeren door arme landen te chanteren en deze slechts te willen helpen als ze het zwarte zaad van Monsanto gaan verbouwen, omdat hun lobby nu eenmaal het meeste geld in de politieke loopbanen van homofobe, anti-maatschappelijke, schietgrage senators steekt.
Je wordt door meneertje, “jullie weten lekker niet dat ik een rechtse extremist ben” Pechthold en z'n anti-arbeidszekerheden multinational lobby criminelen direct als anarchist bestempeld als je de echte reden van de zogenaamde Europese hulp en het leegzuigen van de zuidelijke lidstaten aan de kaak stelt. “Verkopen, verkopen, verkopen al die staatsbedrijven en eigendommen aan multinationals, want die hebben een brievenbus op de zuid-as in Amsterdam en ooit, als ik klaar ben met de opvoering van m'n poppenkast, krijg ik daar zeker een paar goed betaalde baantjes als commissaris!” Ja, je hoort het hem denken.
Oh ja, natuurlijk mag ik schrijven over die Turkse proleet die z'n land een eeuw terug probeert te werpen in de tijd. Over Oekrainse “separatisten” mag je alles zeggen zolang je de koppeling met het monster maar niet maakt, want die heeft de sleutel van de kraan en de leidingen waarmee de oer Hollandse gezellige warmte wordt getransporteerd. Dat er nu Europese commissarissen de touwtjes in handen hebben die ik niet ken en nooit op heb kunnen stemmen mag ik van de daken schreeuwen omdat de muren van dat gebouw in Brussel dik en hoog genoeg zijn. Over die andere muur, tja, dat is dan weer een ander verhaal. Russisch gas, communistische muren, en een groep verbitterde bejaarden die op slinkse wijze hun pas paar duizend jaar oude religie hebben omgevormd tot het behoren tot een uitverkoren ras, ondanks dat wetenschappelijk onderzoek nooit een speciaal DNA heeft kunnen vaststellen. Uitverkoren, ik mag er niets over schrijven want dan ben ik een antisemiet, bij iedere kritiek, iedere nooit uitgevoerde U.N. revolutie, iedere moord, iedere misdaad tegen de menselijkheid wordt misselijkmakend weggekeken. Hoe kan het ook anders, we kunnen niet reizen in de tijd (totdat we ons sneller kunnen bewegen dan de snelheid van het licht) om de concentratie kampen, die ze zo liefelijke “reservations” noemen, en de genocide op een volk te voorkomen in het land waar ze banger zijn voor een paar blote borsten dan voor de loop van een geweer. We kunnen niet terug in de tijd om al kinderen in dat land waar ze met een knauwend accent Engels proberen te praten, hun cultuur en hun ouders terug te geven. We kunnen niet terug in de tijd om om alle slachtoffers van oorlogen te redden van hun rol als slachtvee voor een paar machtswellustige “historische” figuren.
We kunnen helaas niet terug in de tijd om die zogenaamde Heilige Urbanus de 2e van z'n onsmakelijke ideeën af te houden. Helaas lukt het in het heden ook niet. Er zijn nog steeds Katholieke nonnen en paters als ware jihadisten die kleine “zwarte” ongelovige kindertjes het christendom moeten verkondigen, goed voorbeeld doet goed volgen, de andere religies blijven niet achter. De islamieten niet, de Jehova's niet en zeker de kapitalisten niet. Het is nog geen 4000 jaar geleden, toen zich in het gebied genaamd de halve maan, zich uitstrekkend over landen als Jordanië, Israël en Syrië, er een mens tot het vooruitstrevende idee kwam om een plantje in de grond te poten en, in plaats van steeds achter z'n voedsel aan te reizen, de vruchten plukte van z'n geweldige openbaring. De religies van nu bestonden nog niet, die werden in de loop der tijd verzonnen. We hebben geen tijdmachine om de politieke, machtswellustige, religie verkondigende en criminele uitspattingen van de Puttin's, Bush's, Khaled Machal's, Pechtold's, Rutte's, Netanyahu's, Wilders', Erdogan's, Barosso's, Merkel's, Sadam's en al-Assad's van die tijd een halt toe te roepen, dat is een gegeven. Maar nu, tja, nu kijken we ook als domme schapen toe hoe zulks heerschappen ons meenemen in de herhaling van de geschiedenis.
Het zonnetje schijnt, er ligt bergen schoonmaak en opruim werk op me te wachten. Ik zal de kronkelingen over de, mij aan het hart liggende, beschaving onwaardige gebeurtenissen dus maar in mijn brein laten rondgaan en de uitkomsten blokkeren zodat ze de motoriek van m'n vingertoppen niet bereiken. Ik ga me maar verdiepen in de beslommeringen van m'n buren, m'n vrienden en familie. Nee, niet meer een voor allen en zeker niet allen voor een. De wereld is te groot voor een simpele, op een Portugese berg wonende, ziel.
Misschien is het de herbeleving van de dagelijkse routine, misschien omdat we een weekje zonder die dagelijkse beslommeringen hebben beleeft maar plots realiseerde ik me dat het al weer 2 maanden geleden is sinds het laatste hoofdstuk in het emigrantenleven van 2014. Niet dat er geen zaken waren om over te schrijven, de wereld om ons heen stort langzaam in en de opsomming van leuke, mooie, slechte, sombere en bijzondere gebeurtenissen zou een dagelijkse toevoeging verdienen. Het kwam er gewoon niet van. Drukte, het leven zelf, het overleven en gewoonweg niet instaat zijn om belevenissen te verwoorden zullen ongetwijfeld aan de weerzin tot het betasten van het toetsenbord hebben bijgedragen. Na een week, die in het teken stond van uitslapen, vakantiegasten, muziekmaken, filosoferen en discussiëren over tijdreizen en duurzame oplossingen voor een snel stervende aarde, kwam de tinteling terug en schijnt de connectie tussen brein en vingertoppen weer te zijn verbonden. Nee, niet alles wat er in die weldenkende massa onder de schedel afspeelt is geschikt voor publicatie, daarin schuilt ook het probleem.
Het zou toch onfatsoenlijk en voor sommige zelfs aanleiding tot excommunicatie zijn, als ik mijn verontwaardiging zou opschrijven over Joodse jongetjes die, na een ongevraagde verminking, herpes oplopen tijdens hun eerste pijpbeurt door een uitverkoren pedofiel met een keppeltje. Stel je toch voor zeg dat ik commentaar zou hebben op een verkozen autist met regeringsverantwoording die al jaren z'n best doet om een monster in stand te houden en zelfs zijn koninklijke koppelbaas tijdens de representatieve taak als uithangbord een bierflesje met het etiket naar de camera laat draaien als hij en z'n, vriendelijk lachende, modepopje een kontkruipend onderonsje met de meest criminele dictator van deze tijd hebben. Ik kan toch niet mijn walging uitspreken over de grootste beschermers van de democratie die, nu ze het oorlogvoeren met wapens gaat tegenwerken, de wereld verkankeren door arme landen te chanteren en deze slechts te willen helpen als ze het zwarte zaad van Monsanto gaan verbouwen, omdat hun lobby nu eenmaal het meeste geld in de politieke loopbanen van homofobe, anti-maatschappelijke, schietgrage senators steekt.
Je wordt door meneertje, “jullie weten lekker niet dat ik een rechtse extremist ben” Pechthold en z'n anti-arbeidszekerheden multinational lobby criminelen direct als anarchist bestempeld als je de echte reden van de zogenaamde Europese hulp en het leegzuigen van de zuidelijke lidstaten aan de kaak stelt. “Verkopen, verkopen, verkopen al die staatsbedrijven en eigendommen aan multinationals, want die hebben een brievenbus op de zuid-as in Amsterdam en ooit, als ik klaar ben met de opvoering van m'n poppenkast, krijg ik daar zeker een paar goed betaalde baantjes als commissaris!” Ja, je hoort het hem denken.
Oh ja, natuurlijk mag ik schrijven over die Turkse proleet die z'n land een eeuw terug probeert te werpen in de tijd. Over Oekrainse “separatisten” mag je alles zeggen zolang je de koppeling met het monster maar niet maakt, want die heeft de sleutel van de kraan en de leidingen waarmee de oer Hollandse gezellige warmte wordt getransporteerd. Dat er nu Europese commissarissen de touwtjes in handen hebben die ik niet ken en nooit op heb kunnen stemmen mag ik van de daken schreeuwen omdat de muren van dat gebouw in Brussel dik en hoog genoeg zijn. Over die andere muur, tja, dat is dan weer een ander verhaal. Russisch gas, communistische muren, en een groep verbitterde bejaarden die op slinkse wijze hun pas paar duizend jaar oude religie hebben omgevormd tot het behoren tot een uitverkoren ras, ondanks dat wetenschappelijk onderzoek nooit een speciaal DNA heeft kunnen vaststellen. Uitverkoren, ik mag er niets over schrijven want dan ben ik een antisemiet, bij iedere kritiek, iedere nooit uitgevoerde U.N. revolutie, iedere moord, iedere misdaad tegen de menselijkheid wordt misselijkmakend weggekeken. Hoe kan het ook anders, we kunnen niet reizen in de tijd (totdat we ons sneller kunnen bewegen dan de snelheid van het licht) om de concentratie kampen, die ze zo liefelijke “reservations” noemen, en de genocide op een volk te voorkomen in het land waar ze banger zijn voor een paar blote borsten dan voor de loop van een geweer. We kunnen niet terug in de tijd om al kinderen in dat land waar ze met een knauwend accent Engels proberen te praten, hun cultuur en hun ouders terug te geven. We kunnen niet terug in de tijd om om alle slachtoffers van oorlogen te redden van hun rol als slachtvee voor een paar machtswellustige “historische” figuren.
We kunnen helaas niet terug in de tijd om die zogenaamde Heilige Urbanus de 2e van z'n onsmakelijke ideeën af te houden. Helaas lukt het in het heden ook niet. Er zijn nog steeds Katholieke nonnen en paters als ware jihadisten die kleine “zwarte” ongelovige kindertjes het christendom moeten verkondigen, goed voorbeeld doet goed volgen, de andere religies blijven niet achter. De islamieten niet, de Jehova's niet en zeker de kapitalisten niet. Het is nog geen 4000 jaar geleden, toen zich in het gebied genaamd de halve maan, zich uitstrekkend over landen als Jordanië, Israël en Syrië, er een mens tot het vooruitstrevende idee kwam om een plantje in de grond te poten en, in plaats van steeds achter z'n voedsel aan te reizen, de vruchten plukte van z'n geweldige openbaring. De religies van nu bestonden nog niet, die werden in de loop der tijd verzonnen. We hebben geen tijdmachine om de politieke, machtswellustige, religie verkondigende en criminele uitspattingen van de Puttin's, Bush's, Khaled Machal's, Pechtold's, Rutte's, Netanyahu's, Wilders', Erdogan's, Barosso's, Merkel's, Sadam's en al-Assad's van die tijd een halt toe te roepen, dat is een gegeven. Maar nu, tja, nu kijken we ook als domme schapen toe hoe zulks heerschappen ons meenemen in de herhaling van de geschiedenis.
Het zonnetje schijnt, er ligt bergen schoonmaak en opruim werk op me te wachten. Ik zal de kronkelingen over de, mij aan het hart liggende, beschaving onwaardige gebeurtenissen dus maar in mijn brein laten rondgaan en de uitkomsten blokkeren zodat ze de motoriek van m'n vingertoppen niet bereiken. Ik ga me maar verdiepen in de beslommeringen van m'n buren, m'n vrienden en familie. Nee, niet meer een voor allen en zeker niet allen voor een. De wereld is te groot voor een simpele, op een Portugese berg wonende, ziel.
Reacties
Een reactie posten