9 januari 2014, Over genuanceerde tweets en prikkelende communicatie

En dan wordt je wakker op 9 januari. Het is de laatste werkdag van de week, gewoon omdat je partner, als ze een weekend moet werken, vrij heeft op vrijdag en maandag. Gisteren stond in het teken van nieuwe autobanden, houthakken en zagen, stofzuigen en boodschappen doen, waarbij de voedselbonnen hun waarde weer bewezen. Jawel, voedselbonnen. Werkgevers kunnen deze belastingvrije Eurotickets van Edenred verstrekken ter compensatie van een ontbrekende kantine. Voor ons zijn ze echter het complete voedsel budget en daarmee een welkome toevoeging op de schamele maandelijkse beloning. Het nadeel is dat lang niet iedere winkel ze accepteert als betaalmiddel. Tussendoor staat de laptop de hele dag aan met gedeelde aandacht voor de BBC programma's op FilmOn, Facebook, Keek, Google+ en Twitter.

Keek wordt slechts als communicatiemiddel met collega houtbewerkers gebruikt, Google+ door de verplichtte verstrengeling met YouTube en Facebook... nou ja Facebook is wat het is. Op Twitter volg ik voornamelijk politici, journalisten, nieuwsmedia en bloggers. Zo af en toe is het bevrijdend om je ontevredenheid te delen met het Twittervolk, soms is het ook een medium om je ironische kwaliteiten wereldkundig te maken. Het D66 Twitter vragenuurtje dat een half uur duurt, de bizarre tweets van Geert Wilders, de statements van overduidelijke lobbyisten, de fake accounts van politici waardoor vaak tweets het net op geslingerd worden die dichterbij de werkelijkheid staan dan de, in 140 tekens samengevatte, opmerkingen van desbetreffende politici zelf. Allemaal zeer vermakelijk en soms ook informatief. Er is helemaal niets mis met het nieuws over de laatste ontwikkelingen die sommige twitteraars namens hun bedrijf of instelling met ons delen. Het enige probleem is dat genuanceerde opmerkingen zelden een reactie teweegbrengen. Een tweet moet op de een of andere manier prikkelen. Niet zelden kan uit een kleine sneer of ironische opmerking een verduidelijkende discussie ontstaan.

Nou heb ik niet veel met mensen, soms durven ze zichzelf zelfs journalist te noemen, die wroeten in het privé leven van anderen. Ik heb dus ook geen behoefte aan tweets van “Boulevard-achtige” types in mijn Twitter “Timeline”.  Maar soms kom je een tweet tegen en dan moet het gewoon even; stoken, provoceren zonder nuance. Zo kwam er gisteren zomaar zo'n “Geen Stijl” bui over me bij het aanschouwen van 140 tekens egocentrisch gedrag. Peter van der Vorst, een van die getalenteerde RTL “journalisten” deed mijn niveau van respect voor, de nestor van het celebrity interview, Ivo Niehe plotsklaps stijgen. Vorst ziet sterren of zo iets, in de naam van het programma ligt de diepte van de interviews al verborgen. Het gaat niet om de geïnterviewde maar om de sterrenstatus van de man zelf, hij heeft zijn plaats veroverd in het wereldje van diva's en vips. Het nam slechts 2 ironisch bedoelde tweets in beslag om een sneer terug te krijgen. Geweldig, echt, nu hoor ik eindelijk bij de twitteraars die een keer zijn uitgescholden op het net. Je hoort er namelijk niet bij als je dat niet is overkomen. Gelukkig ik besta!