In den beginne bleef het simpel. Je vermoorde alle concurrenten en bevestigde daarmee je positie als leider, koning of keizer. Respect werd afgedwongen door brute overheersing, waardoor zelfs de winnaar van de wedstrijd zelf in de liefde voor hem ging geloven. Diep buigende, knielende onderdanen aanvaarden de overwinning van de dictator, om zelf te kunnen overleven. Er waren geen spelregels, slechts de macht van de meest onverschrokken leider, zich omringende met trouwe secondanten. Natuurlijk waren er telkens weer onderdrukten die in opstand kwamen, waardoor de geschiedenis zich herhaalde en een nieuwe leider de positie overnam. Het systeem waarin we bepalen wie voor een bepaalde functie in aanmerking komt, heeft zich in de geschiedenis dus ontwikkelt tot een afvalrace vol conflicten en geweld.
In vele maatschappijen heeft de gewelddadige leider bepaling plaatsgemaakt voor verkiezingen. Hierdoor heeft een potentiële leider andere capaciteiten nodig. Met uitzondering van enig charisma en verbale overtuigingskracht, blijven oude voorwaarden als onverschrokkenheid, egoïsme en strategisch inzicht nog steeds belangrijk. Geen leider kan vertouwen op onvoorwaardelijke ondersteuning, er zijn altijd anderen die zijn plaats willen innemen. Talent en vakmanschap zijn slechts minieme voorwaarden in de race naar de top.
Tot in de kleinste bepalingen zijn de eigenschappen van de afvalrace doorgedrongen. Uiteindelijk is er maar één Paus, één president van de USA, één voorzitter van de Europese Unie, ja zelfs maar één minister president van Nederland. In alle lagen van de bevolking is dit systeem ingeburgerd. Het lijkt een goede manier te zijn om verantwoordelijkheden te verdelen. Tot voor een decennia geleden kon deze stelling nog overeind gehouden worden, mensen werden steeds beter opgeleidt, de vijver van potentiële leiders werd steeds groter op basis van hun talent en opleiding.
De gemiddelde aanschouwer heeft de afvalrace omarmt. Met belangstelling wordt de nieuwe Jozef gekozen. Popstars, Idols, Politicus van het jaar, Wie is de Mol, De best geklede Nederlander, De beste dictee schrijver, Wie wordt leider van de VVD, The Voice of Holland, en vele andere verkiezingen zijn telkens terugkerende wedstrijden. Zelfs in de relatiesfeer wordt er door een afval race bepaald wie er een miljonair, prins of boer mag trouwen. Met uitzondering van een paar koningshuizen, een paar dictaturen en de PVV - die hun opvolging nog steeds als een automatisme aanvaarden, en waarbij talent en verstand geen factor zijn – is geen enkele leiderspositie zeker. Zelfs een Christelijke organisatie als de EO laat doormiddel van een letterlijke wedstrijd bepalen wie de beste schatzoeker is. Het verweven van een zogenaamd Christelijk tintje, door de afloop te situeren in Jeruzalem, maakt het niet minder stuitend om te zien dat ook bij de EO er slechts plaats is voor één winnaar, gelijk er slechts plaats is voor één Jezus. De nieuwe afvalrace bestaat uit het bepalen welke race het meest tot de verbeelding spreekt. Opzoek naar Zorro tegen Popstars, De pelgrimscode tegen Expeditie Robinson.
Het meest verontrustende is dat de verkiezingen die er toe doen ondersneeuwen in het aanbod van dit alles. Miljoenen sms en telefoontjes van stemmers op de favoriet in zo’n programma als “De voice of Holland”, terwijl de gemiddelde afvalracestemmer niet de moeite neemt op aan gemeentelijke of provinciale politieke verkiezingen deel te nemen. Als ze al de moeite nemen om hun stem uit te brengen, is dat net zo vrijblijvend en ongeïnteresseerd als op al die televisie helden. Niet het talent, de inhoud, het vakmanschap of maatschappelijke betrokkenheid geven de doorslag. Het gaat bij verkiezingen tegenwoordig over retoriek, populisme, stemvolume en “gunfactor”. Voor het luisteren naar een compleet verhaal is geen tijd meer. Net zoals kandidaten bij een zangcompetitie hun talent in anderhalve minuut tentoon moeten spreiden, moet ook de politicus schreeuwen in korte, liefst vaak herhaalde, Jip & Janneke of Henk & Ingrid zinnen. Het wordt tijd dat het onderwijs weer kwaliteit krijgt, want als we zo doorgaan blijft er echt maar één over. Eentje met één oog in een land van blinden.
In vele maatschappijen heeft de gewelddadige leider bepaling plaatsgemaakt voor verkiezingen. Hierdoor heeft een potentiële leider andere capaciteiten nodig. Met uitzondering van enig charisma en verbale overtuigingskracht, blijven oude voorwaarden als onverschrokkenheid, egoïsme en strategisch inzicht nog steeds belangrijk. Geen leider kan vertouwen op onvoorwaardelijke ondersteuning, er zijn altijd anderen die zijn plaats willen innemen. Talent en vakmanschap zijn slechts minieme voorwaarden in de race naar de top.
Tot in de kleinste bepalingen zijn de eigenschappen van de afvalrace doorgedrongen. Uiteindelijk is er maar één Paus, één president van de USA, één voorzitter van de Europese Unie, ja zelfs maar één minister president van Nederland. In alle lagen van de bevolking is dit systeem ingeburgerd. Het lijkt een goede manier te zijn om verantwoordelijkheden te verdelen. Tot voor een decennia geleden kon deze stelling nog overeind gehouden worden, mensen werden steeds beter opgeleidt, de vijver van potentiële leiders werd steeds groter op basis van hun talent en opleiding.
De gemiddelde aanschouwer heeft de afvalrace omarmt. Met belangstelling wordt de nieuwe Jozef gekozen. Popstars, Idols, Politicus van het jaar, Wie is de Mol, De best geklede Nederlander, De beste dictee schrijver, Wie wordt leider van de VVD, The Voice of Holland, en vele andere verkiezingen zijn telkens terugkerende wedstrijden. Zelfs in de relatiesfeer wordt er door een afval race bepaald wie er een miljonair, prins of boer mag trouwen. Met uitzondering van een paar koningshuizen, een paar dictaturen en de PVV - die hun opvolging nog steeds als een automatisme aanvaarden, en waarbij talent en verstand geen factor zijn – is geen enkele leiderspositie zeker. Zelfs een Christelijke organisatie als de EO laat doormiddel van een letterlijke wedstrijd bepalen wie de beste schatzoeker is. Het verweven van een zogenaamd Christelijk tintje, door de afloop te situeren in Jeruzalem, maakt het niet minder stuitend om te zien dat ook bij de EO er slechts plaats is voor één winnaar, gelijk er slechts plaats is voor één Jezus. De nieuwe afvalrace bestaat uit het bepalen welke race het meest tot de verbeelding spreekt. Opzoek naar Zorro tegen Popstars, De pelgrimscode tegen Expeditie Robinson.
Het meest verontrustende is dat de verkiezingen die er toe doen ondersneeuwen in het aanbod van dit alles. Miljoenen sms en telefoontjes van stemmers op de favoriet in zo’n programma als “De voice of Holland”, terwijl de gemiddelde afvalracestemmer niet de moeite neemt op aan gemeentelijke of provinciale politieke verkiezingen deel te nemen. Als ze al de moeite nemen om hun stem uit te brengen, is dat net zo vrijblijvend en ongeïnteresseerd als op al die televisie helden. Niet het talent, de inhoud, het vakmanschap of maatschappelijke betrokkenheid geven de doorslag. Het gaat bij verkiezingen tegenwoordig over retoriek, populisme, stemvolume en “gunfactor”. Voor het luisteren naar een compleet verhaal is geen tijd meer. Net zoals kandidaten bij een zangcompetitie hun talent in anderhalve minuut tentoon moeten spreiden, moet ook de politicus schreeuwen in korte, liefst vaak herhaalde, Jip & Janneke of Henk & Ingrid zinnen. Het wordt tijd dat het onderwijs weer kwaliteit krijgt, want als we zo doorgaan blijft er echt maar één over. Eentje met één oog in een land van blinden.
Zo is het, verdieping is er niet meer bij.
BeantwoordenVerwijderenWat nu als er straks 16 miljoen lijstjes zijn waar we allemaal 1x bovenaan staan?
BeantwoordenVerwijderenZo ik een republikein ben hebt u dat bevestigd. De nazaten van onderdrukkers zijn legitiem geworden op basis van Wij B..enz en bij de gratie gods enz...... ja, het referentiekader gebruiken om het roven nog altijd als ultieme volksliefde uit te stralen.
BeantwoordenVerwijderenEn de orangisten maar zwaaien en majesteit zeggen.. kom nou, zeg! ook zij veegt haar billen af met pleepapier en laat winden na het eten van bruine bonen soep.
Maar dat een dochter van een juntalid verwelkomt wordt als gemalin dat kan ik nog steeds niet begrijpen.. ich habe nicht gewusst was meiner vati voor werk deed .
Maar dit terzijde.
Groet
Mooi stuk over de huidige domheid in de Nederlandse samenleving. Idols en X-factor en weet ik wat al nog meer bepaalt meer het leven dan een verkiezing voor een kabinet, dat is een ‘ver van onze bed show’. Mede doordat men dan geen menu van 1 minuut activiteiten krijgt voorgeschoteld en men dan maar af gaat op die leuke en gevatte oneliners van de een of op die verschrikkelijke oneliners van de ander die dan toch maar mooi zegt wat ‘wij’ denken (om vervolgens alles wat hij heeft gezegd weer in te trekken als hij mee mag doen in de macht).
BeantwoordenVerwijderenMaar laten we vooral het onderstaande niet uit het oog verliezen, weinig leiders zijn er echt voor de mensen, het gros zijn egotrippers die er alleen voor een iemand zitten: ZICHZELF!